Verhalen Bis!

Een Raadsel dat de Rechters van Dendermonde niet konden oplossen!

2008-12-30T14:17:00.001+01:00

Op een keer werd een stroper opgepakt door een paar gendarmes, ergens in een bos in Wichelen. De gendarmes wisten niet dat de man in het gezelschap was geweest van zijn vrouw, die zich niet ver daar vandaan verstopte, op een plek die nu nog steeds het Galgeveld heet, en waar in die tijd zelfs nog een echte galg stond. Op het moment dat de vrouw zich in het struikgewas en kreupelhout bij het Galgeveld verstopte, hing er trouwens een bandiet aan de galg te bengelen... en zag ze een vogel uit zijn jaszak vliegen. Om een of andere reden beschouwde de vrouw dit als een voorteken: als ze een nest vogels in de zak vond, zou haar man vrijgelaten worden. En dus ging ze een kijkje nemen in de zak van de gehangene en ontdekte ze daar inderdaad vier kleine vogeltjes.

Op de dag van het proces ging de vrouw van de stroper naar de rechtbank van Dendermonde. Toen de man tot de strop veroordeeld werd, stapte ze naar voor en zei: "Ik zou een beroep willen doen op het oude gebruik, waarbij een ter dood veroordeelde vrijgelaten moet worden, als zijn rechters de oplossing van een raadsel niet kunnen vinden!"

De rechters konden het verzoek van de vrouw niet weigeren, en zij gaf hen het volgende raadsel op:

"Ik ben naar hier gekomen

nadat ik vier levende uit een dode heb genomen

en nu maakt de vijfde de zesde blij.

Raad het maar en zeg het mij!"

De rechters moesten haar het antwoord schuldig blijven. "Geef ons de oplossing en we laten je man vrij!" zeiden ze.

"Wel," zei de vrouw. "Voordat ik naar hier kwam, vond ik vier mussenjongen in de zak van een gehangene die nog aan de galg hing. De vijfde ben ik en de zesde is mijn man, die heel blij zal zijn nu u hem moet vrijlaten!"

En zo geschiedde. De man en zijn spitsvondige vrouw zijn daarna, naar verluidt, nooit meer op strooptocht gegaan.

Superstitionia Donensis

2008-12-22T16:34:00.001+01:00

Dit is Sleutel 9 van de Schatkamer. De Schattenjacht start hier!

Sinds de dood van de Hollander, waren er nog heel wat mensen naar de Bergen van het Bijgeloof getrokken om de mijn te zoeken. Ze deden dat tegen een tempo van zo'n honderd per jaar. Het verhuren en verkopen van muilezels, wapens, munitie, proviand en gereedschap had de handelaars uit de streek rijker gemaakt dan al het goud dat ooit uit de Mijn van de Hollander te voorschijn was gekomen. Maar al die tijd was ze ook voor heel wat narigheid blijven zorgen.

Ik wist dat er nogal wat mensen spoorloos verdwenen waren tijdens hun zoektocht naar de mijn, maar ik had er geen flauw idee van dat het er zo veel waren geweest. Hier volgt een korte samenvatting:

1892.

Goudzoekers vinden de ruïnes van het oude Indiaanse gebouw, waar Old Snowbeard in een geheime gang dook om te ontsnappen aan zijn achtervolgers. Vier jaar nadien trekken twee van hen opnieuw het gebergte in. Zij keren niet terug.

1914.

Twee goudzoekers, bijgenaamd Goldlock en Silverlock, ontdekken de plek waar destijds don Miguel Peralta en zijn mannen door de Apachen werden afgeslacht. Ze vinden er een urne met goud. Waarde: $ 18.000.

1919. ONTDEKKING STANDBEELD IN RAVIJN!

Schatjagers herinnerden zich dat Old Snowbeard weleens over een 'stenen gezicht' sprak, dat zich vlak bij de mijn bevond. Met als gevolg dat een nieuwe golf avonturiers eensgezind in de richting stroomt van het ravijn dat nu bekend staat als Monument Canyon.

1927. Een zakenman uit New York trekt samen met zijn twee zonen het gebergte in. 'Wij wensen onze vakantie zo aangenaam mogelijk door te brengen,' verklaren zij, 'met een spannende speurtocht naar de Mijn van de Hollander.' In de buurt van Weaver's Needle laat een onbekende een lawine van stenen neerkomen op hun kamp.

1931. VERDWIJNING VAN ADOLPHE RUTH!

De zoon van Adolphe, Erwin, is dokter. In Mexico maakt Erwin kennis met een familie die luistert naar de naam Peralta. De dochter van de Peralta's is ernstig ziek. Alle Mexicaanse dokters hebben haar reeds opgegeven. Dokter Ruth slaagt er echter in het leven van het meisje te redden. De Peralta's weten dat Erwin zich interesseert voor antiek en zij tonen hem enkele oude familiesouveniers, waaronder een kaart van perkament. Uiteindelijk schenken de Peralta’s deze kaart aan de jonge dokter, bij wijze van dank voor de redding van hun dochter.

Erwin toont de kaart aan zijn vader, Adolphe. Die heeft net een artikel gelezen over de Mijn van de Hollander. Adolphe Ruth bestudeert de kaart nauwkeurig, dient zijn ontslag in, schaft zich een nieuwe T-Ford aan en rijdt naar de Superstition Mountains. Adolphe Ruth slaat alle goede raad in de wind. Het is zomer, de droogte en de hitte maken het tot regelrechte waanzin nù het gebergte in te trekken. Maar Adolphe Ruth koopt een stel muilezels, enige wapens en wat proviand. En daar gaat hij.

Het lijk van Adolphe Ruth wordt pas in januari 1932 gevonden, gedeeltelijk verborgen onder een dode boom. De uitrusting van de oude man is nog compleet, zijn revolver is geladen en zijn drinkbus nog voor de helft gevuld. Zijn dekens en zijn kleren, zijn notitieboekje... alles is aanwezig. Alleen de kaart van de Peralta's ontbreekt. Nochtans droeg hij ze altijd op zijn lichaam.

1937.

Guy Frinck baart opzien in Phoenix! Hij heeft immers goud gevonden in de Superstition Mountains!

'Hebt u misschien de Mijn van de Hollander ontdekt?' vraagt een journalist.

'Geen commentaar!' snauwt Guy Frinck hem toe.

Een jaar later wordt Guy Frinck in de Bergen van het Bijgeloof vermoord.

1947.

Ted Williams trekt het gebergte in voor een picknick. Als hij de volgende morgen nog niet terug is, gaan driehonderd agenten, spoorzoekers en vrijwilligers naar hem op zoek. Plotseling duikt een bestofte, uitgehongerde, rood verbrande Ted Williams voor hen op. Hij beeft als een riet en giechelt als een gek.

'Verdwaald!' brabbelt hij. 'Ging wat schuilen in een grot, hitte werd me te veel... maar kijk wat ik vond! Kijk! Kijk!'

Goud, inderdaad.

Wanneer men Williams vraagt waar die grot zich precies bevond, wordt hij opeens erg zwijgzwaam. Hij zal later nog vaak het gebergte in trekken, maar steeds stipt op tijd terug thuis zijn, voor het avondeten.

1948.

James Carvey onderneemt een zoektocht naar de Mijn van de Hollander. Een helicopter zal hem oppikken. De piloot is op de afspraak, maar Carvey niet. Zijn kamp blijkt al een paar weken verlaten, zijn proviand is onaangeroerd.

De gids Barney Barnard, die eerder al op zoek is gegaan naar de vermiste Guy Frinck, spoort nu James Carvey op. Zijn speurhonden vinden de slaapzak en de rugzak van Carvey. Vijftig meter verder steken ze klaaglijk jankend hun snuit in de lucht. Het spoor van Carvey lijkt in de lucht op te lossen.

Zijn lichaam wordt maanden later per toeval aangetroffen door een wandelaar, gebonden als een worst. De portefeuille van Carvey steekt nog in zijn zak, zijn geld en zijn identiteitspapieren zijn onaangeroerd.

1949. HOLLYWOOD WIJDT EEN FILM AAN DE MIJN VAN DE HOLLANDER! RADIO-UITZENDING OVER DE VLOEK VAN DE DONDERGODEN! NIEUW BOEK OVER DE SCHAT VAN OLD SNOWBEARD!

1951.

Een chirurg uit Oregon, een zekere dokter Burns, waagt zijn kans. Februari is de beste maand om rond te trekken in de Bergen van het Bijgeloof, dus vertrekt dokter Burns in februari. Gidsen vinden zijn lijk in een ravijn. Iemand heeft hem daarin geworpen, getuigen zij.

1952. MISTER KELLY VERMIST!

Agenten vinden geen Kelly, maar wel twee mannen uit Californië, die daarna op hun beurt spoorloos verdwijnen. Het skelet van Kelly zal pas twee jaar nadien teruggevonden worden.

1955. CHARLES MASSEY VERMIST!

De jager wordt opgespoord door de ervaren gids Barney Barnard en door deze gids aangetroffen met een kogel in het hoofd.

1957. VERLATEN KAMP MARTIN ZYWOTHO ONTDEKT!

Het lijk van de New Yorker, kogel in het hoofd, wordt een paar weken later gevonden door een groepje jagers.

1959.

Twee goed uitgeruste goudzoekers verdwijnen in de Superstition Mountains. Een paar maanden later wordt het lijk van één van hen gevonden. De andere blijkt zijn metgezel gedood te hebben en gevlucht te zijn naar Hawaii. Ze kregen ruzie over een goudklomp, die overigens geen écht goud bleek te zijn, maar ijzerpyriet.

Hoe wordt dit ijzerpyriet door ervaren goudzoekers genoemd? De uitdrukking bestaat uit twee woorden:

http://stadsspelen.blogspot.com/2008/12/?????-????.html

Tortilla Flat

2008-12-22T16:25:00.002+01:00

Dit is Sleutel 8 van de Schatkamer. De Schattenjacht start hier !

De vlammen van ons kampvuur aan de voet van de Bergen van het Bijgeloof schilderden spookachtige schaduwen op het ebbenhouten gezicht van Carmencita Peralta. Ik dacht aan het graf dat ze mij bij onze aankomst in Phoenix had getoond. Het graf van Jacob Walz, bijgenaamd de Hollander, of ook wel Old Snowbeard, op het kerkhof van Harrison Street. 'Zijn tombe draagt geen van zijn drie namen,' had Carmencita gezegd. 'En dat is maar goed ook. Die man was een monster. Je vindt zijn stoffelijke resten op de vierde rij, graf 19.'

Ik dacht ook aan de steen bij de toegang tot de Superstition Mountains, die werd opgericht omstreeks 1938. Er was een tekst in gebeiteld, die de voorbijganger moest herinneren aan de wandaden van de Hollander: Hier rusten de resten van Old Snowbeard, de Hollander. In het gebergte dodde hij drie mannen om een rijke goudmijn te stelen van Spaanse pioniers. Hij doodde acht anderen om zijn schat te behouden en overleed zelf in oktober 1891, zonder de plaats ervan aangeduid te hebben. Tientallen goudzoekers stierven in mysterieuze omstandigheden in deze canyons, maar de Mijn van de Hollander werd nooit gevonden. De Indianen beweren dat deze blanke mannen, gedreven door de goudkoorts, werden geveld door de Vloek van de Dondergoden. Wees gewaarschuwd, want ook ù zou kunnen worden betoverd door de vervloekte Mijn van de Hollander!

De tekst bleef door m'n hoofd spoken, en vooral dan de passage over de Vloek van de Dondergoden. 'Volgens mij werd de tekst geschreven door mensen die méér afwisten van de hele historie,' zei ik. 'Mensen die niet in hun kaarten wilden laten kijken, maar wél eventuele pottekijkers probeerden af te schrikken,' zei ik.

‘O ja?’

‘Ja. Hoe liep het eigenlijk af met Dick Holmes?'

Carmencita glimlachte haar mysterieuze glimlach en wierp nog een tak in het vuur. 'Toen Dick Holmes de sterfkamer van Old Snowbeard verliet, zocht hij meteen een pen en papier bij elkaar. Hij noteerde het relaas dat de Hollander hem had gedaan tijdens zijn laatste nacht op deze aarde en...' Zij aarzelde, beet op haar onderlip en keek mij onderzoekend aan. 'Als we terug in Phoenix zijn, herinner me er dan aan dat we de kleinzoon van Dick Holmes nog moeten bezoeken... George is zijn naam... Hij bezit het manuscript van zijn grootvader...'

De kleinzoon van Dick verkocht mij een kopie van het relaas dat zijn grootvader uit de mond van de stervende Hollander had opgetekend. Het testament van Old Snowbeard:

In 1860 of zo - ik herinner het me niet meer zo goed -, verliet ik op een dag mijn kamp, dicht bij de plek waar zich nu de Roosevelt Dam bevindt. Ik wilde mij naar het stadje Florence begeven en had het plan opgevat dwars door de Bergen van het Bijgeloof te trekken. Nauwelijks had ik het gebergte bereikt, of ik werd in de schouder getroffen door een pijl. Naar de kleuren van de veren te oordelen, een pijl afgeschoten door een Apache.

Ik stortte mij hals over kop in het struikgewas en begon wild om me heen te schieten. Ik heb tenminste drie Apachen naar de eeuwige jachtvelden geholpen, voordat ik erin slaagde uit hun hinderlaag te ontsnappen. Mijn proviand en mijn gereedschap moest ik daarbij jammer genoeg in de steek laten. Toen de zon de volgende dag haar hoogste punt bereikte, dronk ik mijn laatste druppel water. Ik wierp de lege drinkbus weg, probeerde mij te oriënteren en vervolgde mijn weg. Mijn enige kans om het er levend vanaf te brengen, bestond erin de Salt River terug te vinden.

De volgende ochtend vond ik een vers spoor. Laarzen... Ik volgde het spoor tot ik op een reusachtige rode rots stootte, in de vorm van een sombrero. Een eind verder zag ik drie Mexicanen kamperen. Ze waren nogal verrast toen ze mij daar plotseling uit de lucht zagen vallen, maar ze gaven mij te eten en te drinken en ze verzorgden mijn wond. Ik keek zo onschuldig mogelijk een beetje rond en vroeg wat ze hier uitrichtten.

'Wij werken in onze mijn,' antwoordden ze, en ze namen me mee naar de andere kant van het ravijn, waar mijn ogen bijna uit hun kassen puilden, toen ik daar voor mij de meest fantastische goudmijn zag die ik ooit had gezien. Een leven lang had ik gewroet in de goudmijnen van Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika, maar nooit had ik iets dergelijks mogen aanschouwen!

'De Mina Sombrera,' legden mijn drie nieuwe vrienden uit, 'was ooit eigendom van een rijke Mexicaan, maar nu zijn wij de enigen die ze nog weten te vinden. En dus is ze nu van ons.'

Ik stelde hen vervolgens alleen de juiste vragen. Vragen, met andere woorden, waardoor ze mij er niet zouden van verdenken het op hun mijn gemunt te hebben. Onschuldige vragen, over de weg naar Salt River bijvoorbeeld, of over de jachtgebieden van de Apachen. Zo suste ik ze in slaap. Misschien voelden ze zich ook wel zo veilig omdat zij met drie waren en ik daar moederziel alleen was. Hoe dan ook, zonder hun aandacht te trekken slaagde ik er op een bepaald ogenblik in dicht in de buurt te komen van een karabijn, die tegen een muur van hun blokhut stond. Toen ze even afgeleid waren, greep ik de karabijn en schoot ze neer. Hun lijken wierp ik in een nauwe maar diepe gracht. Ik stapelde er wat stenen boven op. Daarna verzamelde ik al het goud dat ik dragen kon, legde het over de rug van een muilezel en keerde terug naar Phoenix.

Nu moet u weten dat ik onmogelijk mijn mond kan houden als ik gedronken heb en dat ik me later niks meer herinner van wat ik allemaal heb uitgekraamd. Toen ik opnieuw naar de mijn trok, verraste het me dus helemaal niet te merken dat ik werd gevolgd. Blijkbaar had ik mijn mond voorbij gepraat. Maar ik nam mijn voorzorgen, yes sir! Vaak trok ik langs het oude Indiaanse kamp, waar ik een geheime gang had gemaakt. Daar kon ik mijn achtervolgers gemakkelijk kwijtspelen. En als het niet anders kon, dan... Zo schoot ik op een nacht twee spionnen neer, die me al zes dagen lang op de hielen zaten.

Slechts één keer zijn twee mannen erin geslaagd me tot aan de mijn te volgen. Het waren twee soldaten. Blij en fier omdat ze dachten dat ze me hadden verschalkt, lieten ze hun waakzaamheid verslappen. Het kwam hen duur te staan. Ik vertrouwde niemand en ik had geen vrienden. Ik schreef alleen een brief naar een neef van me die nog in Duitsland woonde.

'Werk aan de winkel, Julius,' schreef ik. 'Kom zo gauw mogelijk! Ik sluit hierbij wat geld in voor de overtocht.'

Julius was erg opgewonden toen hij de mijn zag. We werkten er drie dagen en keerden terug naar Phoenix, met twee zwaar beladen muilezels. Daarna dronken we samen een glas in de saloons van Washington Street.

Net als bij mij, kwam ook bij Julius de tong los als hij gedronken had. Het zal wel in de familie zitten. Bovendien verbraste hij al het geld dat we verdienden in de saloons of bij de meisjes van plezier. Het duurde niet lang vooraleer ik besefte een grote fout gemaakt te hebben door Julius te laten overkomen. Vroeg of laat moest dit slecht aflopen.

En het liép slecht af. Voor Julius. Want op een avond in de Bergen van het Bijgeloof joeg ik hem een blauwe boon tussen zijn ribben.

Daarna maakte ik nog vele tochten naar de mijn, maar toen kwam dus de grote overstroming en werd ik ziek. En nu voel ik dat ik ga sterven en daarom vertel ik u nu waar mijn goudmijn zich bevindt en waar u de mijn moet zoeken. Ik zal u ook een kaart geven.

Kijk... Hier heb je Weaver's Needle...

En hier heb je de ravijn die van het noorden naar het zuiden loopt... Er ligt een grot voor... De zon komt die grot binnen in de namiddag... Je kunt Weaver's Needle zien vanuit de grot... De put die toegang geeft tot de mijn heb ik afgedekt met zand en takken en ik heb er cactussen omheen geplant. Al de sporen die kunnen wijzen op een kamp, heb ik uitgewist... Dus zou ik zeggen: goodbye, Dick! And good luck!

'Drie dagen na het overlijden van Old Snowbeard, werd er met de Wells Fargo Express een hele hoop goud naar een bank in San Francisco gestuurd,' vertelde George Holmes. 'De bank keerde daarop $ 12.288 uit aan mijn grootvader.'

George Holmes was een lange, magere man met een ernstig gezicht die me op één of andere manier voortdurend deed denken aan een boekhouder, en hij ontving ons in het achterkamertje van het souvenierswinkeltje dat hij uitbaatte in Washington Street.

'Die 12.000 dollar,' zei ik nu, 'was dat soms de buit die uw grootvader gevonden had in de resten van het weggespoelde huis van de Hollander?'

De kleinzoon van Dick Holmes knikte.

'Daarna gaf mijn grootvader zijn werk op,' vervolgde hij. 'Hij kocht wapens en munitie, voldoende proviand, drie muilezels en een hoop gereedschap. En hij ging op zoek naar de Mijn van de Hollander. Meer dan achtentwintig jaar heeft hij gezocht... Maar hij heeft ze nooit gevonden...'

'Had die ouwe schurk hem dan zelfs op zijn doodsbed nog in de luren gelegd?'

'Wie weet...'

Dick Holmes overleed in 1930, maar zijn zoon en daarna zijn kleinzoon hadden de speurtocht verder gezet. Op zijn eerste reis had Dick Holmes het lijk van Julius Walz gevonden, de neef van Old Snowbeard. De zon en het zand hadden het lichaam eerst uitgedroogd en vervolgens zo goed als gemummificeerd. Hij vond het onder een dunne laag zand aan de voet van een platte rots.

Dick Holmes was ondertussen getrouwd met Julia Thomas, de jonge vrouw die het pension uitbaatte waarin Old Snowbeard zijn laatste levensdagen sleet. Toen Holmes er niet in slaagde de Mijn van de Hollander te vinden, tekende Julia de kaart van Old Snowbeard over en begon Dick de kopies te verkopen voor zeven dollar per stuk. Die kaartenverkoop zorgde nog steeds voor een winstgevende handel. Hoewel ik er thuis al één in m'n bezit had, schafte ik me een kopie aan, voor de ronde som van twintig dollar. Een kopie van het testament van de Hollander kostte in het souvenierwinkeltje van George nu al tien dollar.

Toen we het winkeltje verlieten, barstte Carmencita in een schaterlach uit.

'Wat is er zo grappig?' vroeg ik verbaasd.

'Enkele jaren geleden nam een vreemdeling contact op met George,' lachte ze. 'Hij deed nogal geheimzinnig... Wilde weten of George soms geïnteresseerd was in de Mijn van de Hollander. Natuurlijk, zei George, en ze maakten een afspraak. Toen bood die vreemdeling George een échte schatkaart aan... Ze was regelrecht afkomstig van Old Snowbeard, beweerde hij. En ze kostte maar 100 dollar... George bekeek de kaart en herkende ze meteen als een kopie die hij gemaakt had van de kaart van zijn grootvader... en die bij hem in de winkel maar 20 dollar kostte! Zo keerden zijn schatkaarten dus via een hele omweg uiteindelijk toch bij hem terug!'

Wij zoeken de latijnse naam van een schorpioen, ontdekt in het basiskamp van don Peralta, door dr. Stahnke (1940):

http://mayday-mayday-mayday.blogspot.com/2008/12/??????????????-????????.html

Memoires van Heer Halewijn

2008-12-15T14:50:00.000+01:00

De map, getiteld Memoires van Heer Halewijn, bevattende een typoscript en diverse knipsels, werd door de studente Desiree D. overhandigd aan de politie, nadat zij in de nacht van zondag op maandag 25 december jongstleden in een leegstaand pand in Brugge werd aangetroffen in de aanwezigheid van het onthoofde lichaam van dhr. Hans Orff, straatzanger.

Juffrouw D. verklaarde dat de Memoires van Heer Halewijn van de hand waren van dhr. Orff en dat zij het motief vormden voor de rituele moord.

Juffrouw D. werd door de gerechtelijke instanties ontoerekeningsvatbaar verklaard en verblijft momenteel in een gesloten psychiatrische inrichting.

Van het hoofd van dhr. Orff ontbreekt tot op heden ieder spoor.

Wie was Heer Halewijn en wat heeft hij gezongen? Uit Balladenboek van dr. Tjaard W.R. de Haan, een Prisma-boek:

In een Prisma-boek met Nederlandse volksverhalen nr. 1879 heb ik het suggestieve, schetsmatige Heer Halewijn (stapstenen, geen brede geplaveide weg) in een royale prozavorm overgebracht, die zich afzet tegen Charles de Coster in zijn Légendes Flamandes, vertaald door Stijn Streuvels.

In verband daarmee meende ik de bizarre hoofdpersoon te moeten 'determineren', waardoor het verzwegene of niet-gewetene wordt ingevuld en het raadsel zijn raadselachtigheid verliest.

Zo'n van vage geheimzinnigheid ontdane parafrase kan eens te meer doen blijken, dat balladen als Heer Halewijn een onherleidbare waarde bezitten, een eigen stijl, juist door hun fragmentarische karakter.

De Ballade van Heer Halewijn: Heer Halewijn zong een liedje klein
en al die dat hoorde wou bij hem zijn.
Dat vernam een koningskind,
die was zo schoon en zo bemind.

Zij ging voor haar vader staan:
'Vader, mag ik naar Halewijn gaan?'
'Nee, dochter! Nee, gij niet!
Die daar gaan, die keren niet!'

Zij zette zich schrijlings op 'n ros,
zingend en klingend reed zij door 't bos.
Toen zij halverwege 't bos mocht zijn:
daar zag zij Heer Halewijn.

'Gegroet,' zei hij, en kwam tot haar.
'Gegroet, schoon maagd, bruin ogen klaar!
Vermits gij de schoonste maagd zijt,
kiest dan uw dood, het is nog tijd!'

'Wel als ik dan mijn dood kiezen zal,
dan kies ik nog voor het zwaard bovenal.
Maar trek eerst uit uw opperkleed,
want maagdenbloed dat spreidt zo breed.'

Maar eer zijn kleed getogen was,
zijn hoofd lag voor zijn voeten ras.
Zij nam het hoofd bij het haar
en waste het in een bron zo klaar.

Toen zij aan haar vaders poorten kwam,
blies zij de hoorn als een man.
Er werd gehouden een banket.
Het hoofd werd op tafel gezet.

Uit de MEMOIRES VAN HEER HALEWIJN:

EN WAT ZINGT HEER HALEWIJN?
DAT WIJ HEIDENEN ZIJN.

Dat wij door Zwarte Wouden zouden ijlen,
door Verwoeste Gewesten en woestijnen
en over Zeven Zeeën zeilen
om eindelijk aan de einder te verschijnen.

Herinner mij, zingt hij:
ik ben die antieke held.
Ik drijf jou met zinnelijk geweld
je lijf uit en buiten zinnen.

En dan weet je 't weer: jij
bent het wild dat levend wordt gevild,
benen gespreid, dijen gebenedijd
met het zaad dat niet vergaat.

En dat je mijn gravin bent geweest.
En hoe diep mijn geile gebeden
hebben gegraven in de geheime gang
van je schede.

En hoe wij ons wederzijds geraamte
hebben betast, ontlast
van schuld en schaamte.

En dat jij, blanke slavin, mij smeekte:
'Sla mij in je slavernij
en ransel mij in razernij
naakt tot op het bot
als een vertoornde god.'

Wat zingt hij?
'Herinner mij.'

Klik hier voor Memoires van Heer Halewijn, een PassieSpel

Raadselachtig Vlaanderen # 2

2008-12-05T17:07:00.001+01:00

Wij zoeken een Vlaamse stad, en in die Vlaamse stad de naam van een gebouw:

Heren bedrogen, muren doorzogen,
Wiens dochter ik was, diens moeder werd ik.

De oplossing vind je hier.

Onbekend Cthulhu Cultus Object gevonden in de Woestijn!

2008-11-28T13:25:00.000+01:00

Wetenschapslui vrezen dat het Unidentified Fallen Object - kortweg UFO - wel eens iets te maken zou kunnen hebben met de Cthulhu Cultus, voor het eerst beschreven door horror auteur Howard Phillips Lovecraft. Vanwege copyright restricties kunnen wij de foto niet op deze pagina publiceren, maar u kunt hem ook hier bekijken.

De fotograaf die de foto heeft genomen, maakte ter plaatse ook deze merkwaardige audio opname, die wij niet meteen kunnen identificeren als zijnde "muziek", maar veeleer als een onvervalste horror soundscape.

De Cthulhu Cultus werd voor het eerst grondig bestudeerd in het kader van het zogenaamde "Inssmouth Incident" en vormde in 1933 het onderwerp van een Internationaal Seminarie van de Universiteit van Rhode Island. Dit seminarie werd berucht in de geschiedenis van de zogenaamde "ghost photography", vanwege het aantal geesten dat naderhand kon waargenomen worden op de groepsfoto van de wetenschapslui.

In het kader van dit Seminarie vond ook een huwelijk plaats tussen twee van de betrokken geleerden, waarbij opnieuw onmiskenbare bewijzen werden geleverd van paranormale activiteiten. Zo is op deze foto bijvoorbeeld duidelijk te zien hoe een dame spontaan van de grond komt. (Tussen haakjes, de gekozen muziek tijdens de huwelijksplechtigheid viel, eufemistisch uitgedrukt, bizar te noemen. Luister hier naar een fragment!)

De onde rzoeker die al deze fantastische ontdekkingen aan het licht bracht, is niet aan zijn proefstuk toe als het op opzienbarende onthullingen aankomt. Recent nog slaagde hij erin op overtuigende wijze aan te tonen dat Barack Obama niet de AntiChrist is, zoals bepaalde bijbelgeleerden meenden te weten. Met onderstaande foto leverde hij het ontegensprekelijke bewijs dat Barack Obama onmogelijk de AntiChrist kan zijn, om de eenvoudige reden dat Obama blijkbaar onlangs "gevampiriseerd" werd. Aangezien de Bijbel niets zegt over een mogelijk vampiristische aard van de AntiChrist, moesten de betrokken exegeten dan ook toegeven dat zij wellicht iets te snel hadden geoordeeld.

Het levenselixir van Cagliostro

2008-08-01T12:23:00.000+02:00

Eén van de gewiekste bedriegers die de wereld ooit heeft gekend, was zonder twijfel graaf Allessandro di Cagliostro. Of dit zijn echte naam was, weet eigenlijk niemand. Toen hij in Londen bekendheid verwierf, beweerde hij van Siciliaanse ouders te zijn en lange tijd in Egypte te hebben gewoond waar hij occulte wetenschappen bestudeerde.
Wat er ook van zij, di Cagliostro wist blijkbaar hoe hij de mensen moest aanpakken. Hoewel hij zelf echt niet zo’n schoonheid was, slaagde hij erin een beeldschoon vijftienjarig meisje te trouwen. Toen hij enkele jaren later in Londen het winnend getal in een loterij voorspelde, stond hij plots midden in de belangstelling. Iedereen wilde weten te komen hoe hij daarin geslaagd was…
Di Cagliostro genoot van de aandacht, maar omdat hij een dwangmatige reiziger was, trok hij na verloop van tijd toch verder naar Duitsland en naar Polen waar hij zichzelf voorstelde als een succesvol genezer. Zo verkocht hij op de markten ook een levenselixir. Hij werd daarbij perfect geholpen door zijn jonge bruidje die geregeld over haar zoon sprak. Vele mensen waren verbaasd dat zo’n jong meisje al een zoon had en toen ze het meisje vroegen hoe oud die zoon wel was, antwoordde ze dat hij er net 28 was geworden en dat hij bevorderd was tot kapitein in het Hollandse leger. Na zo’n mededeling vlogen de flessen levenselexir natuurlijk over de toonbank…
Ondanks al dat bedrog, bleef di Cagliostro’s faam steeds verder groeien. Hij kwam terecht in Parijs waar hij mysterieuze seances hield en beweerde in contact te staan met overleden beroemdheden als Julius Caesar en Alexander de Grote. Bij bosjes trokken de Parijzenaars naar deze ‘Egyptische seances’ waar lakeien rondliepen als Egyptische slaven en di Gagliostro altijd gehuld was in een zwart zijden gewaard met daarop rode hiërogliefen geborduurd.
Maar na verloop van tijd begon zijn aanzien te verminderen. Toen hij Rome bezocht, werd hij daar gearresteerd en - wegens zijn banden met de vrijmetselaars – van ketterij beschuldigd. Hij werd gevangengezet in een onderaardse cel waar hij op 28 augustus 1795 stierf.

QUIZ: Het elixir van de eeuwige jeugd en de Steen der Wijzen zijn twee "uitvindingen" die doorgaans in verband gebracht worden met een wel heel speciale soort wetenschappers. Hoe worden zij genoemd?

De verdwijning van Ambrose Bierce

2008-08-01T12:18:00.001+02:00

De Amerikaanse journalist en schrijver Ambrose Gwinnet Bierce die in 1842 geboren werd en heel wat faam wist te verwerven omwille van de vlijmscherpe manier waarop hij corruptie en onbekwaamheid bij hooggeplaatste functionarissen aan de kaak stelde, schreef ooit een boek met als titel ‘Geheimzinnige verdwijningen.’ Op een zakelijke manier, die totaal verschillend was van de griezelverhalen die hij eerder ook schreef, probeerde hij allerlei feiten in verband met onverklaarbare verdwijningen op een rijtje te zetten.
Zo had hij het o.a. over de bizarre verdwijning van Charles Ashmore. De knaap die toen 16 was liep, op een winterse avond, naar buiten om water te halen uit een dichtbijgelegen bron. Toen hij niet terugkwam gingen zijn vader en zijn broer kijken waar hij kon zijn. Tot hun verbazing zagen ze dat de voetsporen in de sneeuw plots ophielden. De jonge Ashmore werd nooit meer gevonden, maar sommigen beweerden dan ze zijn stem nog maandenlang in de buurt van de bron konden horen.
Een leuk spookverhaal, zonder meer. Maar het boek van Bierce wordt heel wat boeiender als je bedenkt… dat hij zelf ook spoorloos verdween. In november 1913 trok hij immers naar Mexico om daar als journalist verslag uit te brengen van de oorlog die er woedde. Een maand later schreef hij nog een brief, maar nadien werd er nooit meer iets van hem gehoord.
Heel wat speculaties over zijn verdwijning deden al snel de ronde. Sommigen vertelden dat hij na een ruzie zou zijn terechtgesteld, anderen beweerden dan weer dat hij was overgelopen of zelfs scheep was gegaan naar Engeland.
Maar hoe het ook zij… één ding is wel een feit. Plots begon iedereen de boeken van Bierce te lezen op zoek naar aanknopingspunten wat er met hem gebeurd zou kunnen zijn. En zeggen dat die zelfde boeken tijdens zijn leven totaal geen succes hadden… Misschien een idee voor weinig succesvolle schrijvers?

Quiz: Het beroemdste boek van Ambrose Bierce is misschien nog wel een bijzonder cynische verzameling citaten, quotes, bedenkingen, invallen, enz... Enig idee van de titel van dit boek?

De odyssee van Coghlan... en zijn doodskist die terugkeerde!

2008-08-01T12:04:00.003+02:00

De acteur Charles Francis Coghlan werd geboren in 1841 op het eiland Prince Edward. Als jongeman sperlde hij al in Londen en in de loop der jaren wist hij zich een stevig reputatie als Shakesperare-vertolker op te bouwen. Hij werd zo beroemd dat hij ook in de Verenigde Staten ging spelen. Daar kwam hij tijdens een optreden in 1899 om het leven. Zo werd hij duizenden kilometers van zijn geboorteplaats begraven in een granieten grafkamer op het plaatselijke kerkhof van Galveston in Texas.
Nog geen jaar later werd Galveston getroffen door een geweldige orkaan die niet minder dan zesduizend doden eiste. Daarbij werd ook het kerkhof volledig overspoeld. De grafkamers werden vernield en de lijken werden met het water meegevoerd. Hoewel Coghlans kist met lood bekleed was en normalerwijze al snel zou zinken, trof hem hetzelfde lot. De kist werd door de West-Indische Golfstroom meegevoerd en niemand wist wat er van hem geworden was…
Tot een aantal vissers zo’n acht jaar later in de Golf van St. Lawrence hun netten uitgooiden en de kist opmerkten. Ze zat onder een dikke laag mosselen en het duurde dan ook een tijdje vooraleer die eraf geschraap was. Een zilveren plaat met daarop Coghlans naam kwam tevoorschijn.
De vissers konden hun ogen niet geloven. De St. Lawrencebaai was immers slechts enkele kilometers verwijderd van het dorp waar Coghlan was geboren en opgegroeid en waar hij zich altijd zo innig mee verbonden had gevoeld. Het leek er bijna op of Coghlans dode lichaam zelf een tocht van duizenden kilometer naar zijn geboortedorp had gemaakt.
Coghlan werd opnieuw begraven, in zijn geboortedorp en ditmaal… definitief. Naar het schijnt.

Quiz: Tot welke staat behoort het eiland Prince Edward waar Coghlan werd geboren?

Raadselachtige Regens

2007-10-10T14:09:00.000+02:00

In de Bijbel was er al sprake over het ‘manna’, dat zomaar uit de hemel viel en dat de Israëlieten tijdens hun tocht door de woestijn voor hongersnood behoedde. Lange tijd heeft men gedacht dat dit slechts een sprookje was, maar tegenwoordig denken sommige onderzoekers dat dit ‘manna’ ook wel een soort eetbare korstmos geweest kon zijn, die tijdens de zandstormen van de rotsen gerukt en dan als bollen door de woestijn verspreid werd.
Maar niet alleen korstmossen vliegen tijdens hevige rukwinden door de lucht... Zo werd het graafschap Worcester in Engeland op 28 mei 1881 getroffen door een hele stortvloed van zeeslakken en heremietkreeftjes die door de inwoners prompt werden verzameld en voor verkoop naar de markt werden gebracht. Kwatongen beweerden zelfs dat ze van die zelfde markt afkomstig waren. Een vishandelaar was volgens hen verrast door een enorme rukwind, zodat zijn spullen de lucht waren ingegaan en een heel eind verder weer naar beneden waren gekomen…
Ook stortbuien van vissen, padden en andere dieren werden in het verleden wel eens beschreven. Men kan zich echter afvragen of de mensen die beweren de vissen door de lucht te zien vliegen, ze zelf niet zien vliegen… Het lijkt immers waarschijnlijker dat de vissen die inderdaad na een hevige storm hier en daar wel eens gevonden worden, gewoon afkomstig zijn van de buiten hun oevers getreden rivieren…
Ook voor kikkers die volgens sommige getuigenissen na hevige stortbuiten met duizenden worden gevonden, is er een heel eenvoudige verklaring. Tijdens een lange periode van droogte verstoppen ze zich op schaduwrijke plekjes. Maar als het regent zijn ze plots weer in hun gewone doen en komen ze kwakend van levenskracht weer tevoorschijn…
Toch kan de wind inderdaad zo sterk zijn dat hij dieren zou kunnen verplaatsen. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de wervelstorm die in Frankrijk op 19 augustus 1845 drie houtzagerijen met de grond gelijk maakte. Volgens toenmalige getuigenissen kwamen de planken een half uur later meer dan dertig kilomeer verderop in de buitenwijken van Dieppe terecht...

QUIZ VRAAG: Als het in Groot-Brittanië heel hard regent, zegt men daar dat het twee dieren regent. Welke dieren zijn dat? Of: hoe luidt het bewuste spreekwoord?

Pithecanthropus

2007-10-10T12:07:00.000+02:00

Ooit van Franck Klusky gehoord? Hij was niet alleen een Poolse dichter en bankier maar werd door sommigen ‘het grootste fysieke medium van de twintigste eeuw’ genoemd. Maar wat moeten we ons voorstellen van zo’n ‘fysiek medium’? Wel, volgens ‘kenners’, stond er tijdens de seances die Klusky hield altijd wel een kom met paraffinewas naast hem. Die werd op smeltpunt gehouden door ze op warm water te laten drijven. Als Klusky een geest opriep, en dat deed hij dus geregeld, vroeg hij die doodleuk om zijn hand of zijn voet of zelfs een gedeelte van zijn gezicht in de was te dopen en daarna in een kom met koud water te steken zodat de was kon stollen. En wat nog leuker was… De geesten deden dat nog ook! Als de vormen dan later met gips gevuld werden, kreeg men afgietsels van handen en voeten die aan geesten toebehoorden.
Klusky had trouwens nog meer trucs in zijn trukendoos steken! Zo liet hij tijdens zijn seances ook geregeld allerlei dieren verschijnen. 'Materialisaties’ noemde hij dit, een proces waarbij energie wordt omgezet in materie. Zo verschenen er geregeld eekhoorns, katten, honden en vogels in de kamer. Maar dé kroon op het werk was ongetwijfeld een schepsel dat door Klusky 'de Pithecanthropus' genoemd werd. Het was een grote, harige aapmens die zich knarsetandend door de kamer bewoog en tot afschuw van alle aanwezigen hun handen en gezichten probeerde te likken.
Hoewel Klusky toestond dat sommige onderzoekers tijdens de seances aanwezig waren, verbood hij anderen dan weer de toegang… Zou hij schrik gehad hebben dat een van hen de Pithecanthropus misschien zou ontmaskerd hebben. Wie weet was het schoonmoeder wel?

Quiz Vraag: Was het een mensaap, een mens of een aapmens? Dat was de vraag die de wetenschap zich stelde toen de wetenschapper die wij zoeken in 1894 zijn "Pithecanthropus erectus" aan het publiek presenteerde. Deze man groeide op in een tijd waarin de evolutie ter discussie stond. Hij werd in 1858 in Eysden, Zuid-Limburg geboren...

30 Histoires Mystérieuses

2007-08-25T16:47:00.000+02:00

Yogi

2007-08-25T15:03:00.000+02:00

Door de televisie zijn de meeste mensen zo gewend geraakt aan allerlei sensationele dingen, dat ze niet vlug verwonderd meer zijn. Maar zet de strafste stoten van geoefende yogi’s even op een rijtje en zowat iedereen begint ongelovig met de ogen te knipperen…
Zo demonstreert een graatmagere anonieme Indiër in zijn onooglijke geboortedorp nog altijd zijn kunnen. Hij gaat plat op zijn rug in flinterdunne glasscherven liggen, waarna een paar omstanders een dunne sprei en wat planken over de man heen leggen. Ze zorgen ervoor dat de planken aan één kant op de grond en aan de andere kant op de borst van de man rusten. Dan rijdt een oude vrachtwagens vol passagiers langzaam de planken op. Terwijl de oude man nauwelijks enig teken van pijn toont, rijdt de vrachtwagen volledig over hem aan. Na de demonstratie staat de man op, veegt een paar glasscherven van zijn rug en wandelt doodgemoedereerd weg.
Hoe sterk ook, toch is dit maar één klein voorbeeld dat bewijst welke ongelooflijke controle yogi’s over hun lichaam hebben. In de Himalaya hurken studenten in tummo (een soort yoga dat zich bezighoudt met lichaamswarmte) naakt in het sneeuwlandschap neer om dan druipnatte lakens om hun lichaam te hangen. Meester in tummo ben je pas wanneer je erin slaagt drie natte lakens in één nacht door de warmte van je eigen lichaam te laten drogen. Tot het zover is, kan de hoeveelheid gesmolten sneeuw tijdens een bepaalde periode al iets vertellen over de bekwaamheid van de kandidaat-yogi.
Maar nog sterker wordt het wanneer yogi’s zich zonder meer levend laten begraven. Zo’n ‘begrafenis’ werd in 1938 bijgewoond door de Britse kolonel Sir Claude Wade, dr. Janos Honiberger en de Britse consul in Lahore die alle drie hun verhaal onder ede bevestigden. Zij vertelden stuk voor stuk hoe een yogi met de naam Haridas gedurende veertig dagen in een kist met een hangslot erop in een graf begraven werd. De dagen voor de begrafenis had Haridas enkel wat melk gebruikt. De dag zelf at hij niets maar voerde een soort reinigingsritueel uit waarbij hij een lange reep stof doorslikte. Die moest naar eigen zeggen eerst alle onzuiverheden in gal en maag opzuigen. Daarna werden alle lichaamsopeningen met was verzegeld en werd Haridas’ tong opgerold om zijn keel af te sluiten.
Na veertig dagen werd de kist terug uit het graf gehaald. Een assistent waste de yogi met warm water, verwijderde de was en wreef zijn schedel in met warme gist. Hij rolde de tong terug uit en masseerde het lichaam met boter.

QUIZ VRAAG: Hoeveel minuten duurde het ongeveer, volgens getuigen, voordat de yogi weer volledig de oude was?

De Guillotine

2007-08-25T14:59:00.001+02:00

Toen de Franse dokter Guillotin zo’n twee jaar na de bestorming van de Bastille, zijn ‘onthoofdingsmachine’ aan de Franse revolutionairen voorstelde, maakte hij er een reclamepraatje bij. ‘Door deze machine hoeft de veroordeelde absoluut niet te lijden bij de terechtstelling!’ zei hij. ‘Hij zal niets anders voelen dan slechts heel even een gevoel van kilte bij de hals.’
Guillotin had blijkbaar het gat in de markt gevonden. Binnen de kortst mogelijke tijd kende zijn guillotine een enorm succes. Bij duizenden stroomden de wraakzuchtige burgers van Parijs toe om de bijna dagelijkse executies bij te wonen. Ze bedachten zelfs een naam voor het geheel: de rode mis!
Zij die het gebeuren van dichtbij wilden meemaken, moesten een fiks bedrag neertellen om op de ongemakkelijke houten bankjes rond het schavot te kunnen plaatsnemen. Toch kon dat sommigen er niet van weerhouden dagelijks op post te zijn.
De vaste klanten – meestal vrouwen, het moet gezegd – namen zelfs hun breiwerkje mee om in afwachting nog een sjaaltje of wat sokjes voor de kinderen te maken. Tot het karretje met de terdoodveroordeelden over de kinderkopjes kwam aangerateld. Dan werden de breiwerkjes opzij gelegd en steeg er een stormachtig geroep en applaus uit de menigte op.
Ondanks alles wisten sommige ongelukkigen zich op een merkwaardige manier te beheersen. Zo bleef de politicus Saint-Just, die samen met Robespierre terechtgesteld werd, temidden van die joelende volksmenigte rustig in zijn boek van Seneca lezen. Toen het eindelijk zijn beurt was, nam hij een bladwijzer, stak die voor de ogen van het verbouwereerde publiek op de plek waar hij met zijn lectuur gekomen was, en begaf zich waardig en statig naar de valbijl.
Hoe populair de guillotine wel was, blijkt uit het feit dat er in 1794, drie jaar nadat Guillotin het toestel geconstrueerd had, ook een mini-guillotine voor kinderen op de markt gebracht werd. Het speelgoed zag er net zoals het origineel uit, en er werden ook rijkelijk geklede poppetjes bij geleverd van wie de hoofdjes van het lichaam gescheiden konden worden. Eén verschil met de werkelijkheid was er wel: deze hoofdjes konden er door het kind in kwestie opnieuw met de hand worden aangezet.

Quiz Vraag: De namen van het Franse koningspaar dat terechtgesteld werd met de guillotine?

6 augustus 2007: Ufo's op Haïti

2007-08-25T14:38:00.000+02:00

Klik door op het filmpje voor een antwoord op de vraag of het "real or fake" is:

Mysteries van Paaseiland

2007-08-25T14:21:00.000+02:00

Op de eerste paasdag van 1722 ontdekte de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen midden in de Grote Oceaan onverwacht een eiland. Toen hij opdracht gaf dichterbij te varen, zag hij tot zijn stomme verbazing dat er kolossale standbeelden stonden, waarvan er sommige meer dan negen meter hoog waren. De beelden stonden allemaal met de rug naar de zee. Met grote, witte ogen staarden ze dromerig voor zich uit. Toen Roggeveen op het vrij kleine eiland aan wal ging, trof hij er alleen wat arme eilandbewoners met primitieve stenen werktuigen en wapens aan. Hoe konden zij ooit die reusachtige beelden gemaakt hebben?
Dat vroeg ook de Zwisterse schrijver Erich Von Däniken zich jaren later af. Volgens hem waren de primitieve werktuigen van de eilandbewoners ontoereikend om het harde vulkanische gesteente te bewerken. Verder wilde hij graag weten hoe de inboorlingen de enorme beelden, die vele tonnen wogen, ooit hadden kunnen oprichten? Het viel hem trouwens ook al op dat de standbeelden lange, rechte neuzen en lange oren hadden terwijl de eilandbewoners heel andere gelaatstrekken vertoonden.
Voor Von Däniken was er maar één oplossing mogelijk! Ze paste perfect in de theorie die hij in al zijn boeken probeerde te bewijzen. Volgens hem had de aarde ooit buitenaards bezoek gekregen en konden ook de beelden op het Paaseiland alleen door die bezoekers opgericht zijn.
Hoewel veel mensen Von Däniken maar al te graag wilden geloven, weten we ondertussen al dat de Zwitser zich zwaar vergiste. Die enorme beelden zijn echt wel in de loop der eeuwen door de oorspronkelijke bewoners opgericht. Dat wordt bewezen door de vele beeldhouwwerken die ook op eilanden in de buurt werden aangetroffen en die met dezelfde primitieve gereedschappen werden gemaakt. Ook de verhalen die de inheemsen elkaar nog altijd vertellen wijzen in die richting. Ze hebben het bij voorbeeld over de manier waarop de beelden verplaatst werden. En dan is er het verhaal over de ‘Langoren’ die door de ‘Kortoren’ werden overwonnen en uitgeroeid.
Die Langoren moeten de laatste vertegenwoordigers van een andere volksstam zijn geweest, die ooit op het Paaseiland woonde en die de kolossale beelden liet oprichten.

QUIZ VRAAG: Hoe luidt de Nederlandstalige titel van het beroemdste boek van Von Däniken?

Op 1 april stuur je de gekken waar je wil...

2007-08-25T14:07:00.000+02:00

Je kent ze wel, de 1 april grappen waarbij mensen erop uitgestuurd worden om kopnageltjes zonder kop, de levensbeschrijving van de Heilige Geest of een kilogram knoopsgaten te gaan halen… Maar hoe kwam het gebruik om mensen voor de gek te houden tot stand?
Daarvoor moeten we teruggaan tot 1 april 1572. Die dag verloor Alva, de Spaanse bezetter, de slag om de Nederlandse stad Den Briel. Er is trouwens nog altijd een spreekwoord dat daarnaar verwijst. (*)
Maar mogelijk zijn er ook andere oorzaken te vinden. In 1582 besliste paus Gregorius immers dat het jaar niet langer op 1 april maar op 1 januari zou beginnen. Toch waren er nog altijd mensen die elkaar op 1 april een gelukkig nieuwjaar bleven wensen. Ze hielden elkaar dus voor de gek, zoals wij nu nog altijd proberen te doen.
En er is zelfs een verklaring die nog uit de Romeinse mythologie stamt… Op 1 april werd bij de Romeinen immers het feest van Fortuna Virilis gevierd, een mannelijke godheid. Die dag werden alle openbare badinrichtingen ook voor vrouwen opengesteld en die vrouwelijke ‘vissen’ – aprilvissen dus – zouden zich toen zo geamuseerd hebben dat daar op 1 april nog altijd grapjes over gemaakt worden.
Hoe het ook zij, naast vele flauwe grappen werden er op 1 april in de loop van de jaren toch ook heel wat leuke aprilvissen te water gelaten. Onze persoonlijke top drie?
Op drie: 1 april 1973. Gazet van Antwerpen meldt dat de Antwerpse Zoo moet afgebroken worden en dat al wie dat wenst een diertje kan komen halen. Korte tijd later drummen honderden dierenliefhebbers voor de poorten van de Zoo samen…
Op twee: 1 april 1977. De Britse krant ‘The Guardian’ wijdt een heel katern aan de tiende verjaardag van de San Seriffe-eilandengroep. Heel wat mensen hebben het boeiende artikel van de eerste tot de laatste letter verslonden. Er was maar één probleem: de San Seriffe-eilandengroep bestaat helemaal niet!
Op één. 1 april 1969. Onder de zuinige Nederlanders bevinden zich heel wat ‘zwartkijkers’, mensen die het inmiddels afgeschafte kijk- en luistergeld niet betaalden. De Nederlandse radio bericht dat die zwartkijkers niet kunnen worden opgepakt als ze hun televisietoestel volledig in aluminiumfolie verpakken. Het resultaat laat zich raden: enkele uren later was in heel Nederland nergens nog een velletje aluminiumfolie te vinden!

QUIZ VRAAG: Geef ons het spreekwoord dat naar deze historische gebeurtenis verwijst.

Dagobert, de gangster

2007-07-13T15:14:00.000+02:00

In een van de verhalen van Donald Duck staat beschreven hoe oom Dagobert zijn geld vervoert met een miniatuurtreintje. Leuk, maar wie kon vermoeden dat zo’n onschuldig kinderverhaaltje ook een gangster zou kunnen inspireren?
Toch was dat het geval. Dagobert was een van de meest merkwaardige afpersers die Duitsland ooit gekend had. Zijn avonturen zijn zo ongelooflijk en hilarisch tegelijk dat je er best een film van zou kunnen maken.
Het begon allemaal op 13 juni 1992. Die dag liet Dagobert een springlading ontploffen in een warenhuis in Hamburg. Hij dreigde ermee dat opnieuw te doen, tenzij hij van het warenhuis een boel geld kreeg. Daartoe gaf hij keer op keer een heel reeks bizarre instructies. Het rare was echter dat er al altijd wel wat fout liep, zodat enerzijds het geld nooit overhandigd kon worden, maar Dagobert anderzijds ook altijd buiten schot bleef.
In augustus 1992 gooide de politie een zak uit een rijdende trein. Naast wat namaakgeld zat er verf in, waarmee de wachtende afperser bespat zou worden. Dat gebeurde ook, maar toen Dagobert er op een fiets vandoor ging, had de politie het nakijken. Een andere keer gleed een politieagent die op het punt stond Dagobert te pakken dan weer uit in een hondendrol…
Geleidelijk aan liet Dagobert zich meer en meer door Donald Duck inspireren. Op 22 januari 1993 stopte de politie op zijn instructie een fortuin aan bankbiljetten in een met batterijen uitgerust bakje dat door een bosrijke omgeving over een treinrail naar de afperser zou razen. Terwijl dat gebeurde, snelde een agent op een parallelweg naast het bankje mee. Maar halverwege ontspoorde het uitvindsel en Dagobert kon zich weer tijdig uit de voeten maken.
En zo ging het maar door… Dagobert droeg de politie op om geld in een bak met strooizand te leggen. De politie stopte een zendertje in het pak, in de hoop dat dit hen op het spoor van de afperser zou brengen. Maar Dagobert had op voorhand de bodem uit de kist gezaagd en zat verstopt in een rioolput. Op die manier slaagde hij erin via de rioolgangen te ontsnappen. Eerder haalden de neefjes van Donald Duck ook al eens een soortgelijk truc uit.
Toen de Duitse politie hem op 22 april 1994 eindelijk te pakken kreeg, reageerden Dagoberts buren heel verwonderd. ‘Nooit gedacht dat hij zoveel technisch vernuft bezat, want hij kreeg zijn auto altijd pas na drie keer starten aan de praat’.

Quiz Vraag: Hoe luidden de namen van de drie neefjes van Donald Duck?

Het Spookhuis van Winchester

2007-07-13T15:09:00.000+02:00

Toen Sarah Winchester in 1881 weduwe werd, liet haar echtgenoot haar een fortuin na. Maar Sarah was er niet gelukkig mee. Volgens haar was er iets niet pluis met het geld dat wijlen haar echtgenoot haar zo vrijgevig ter beschikking stelde. Ze raadpleegde een medium dat haar vermoedens al snel bevestigde: haar man was schatrijk geworden door de verkoop van het befaamde Winchester ’73 geweer. Als tol voor zijn rijkdom waren er duizenden mensen door het wapen om het leven gekomen.

Sarah, die altijd al een bijzonder lichtgelovige vrouw was geweest, zat er toch een beetje mee. Volgens haar zouden de geesten van al die duizenden onschuldige slachtoffers wel eens wraak kunnen nemen. Het medium dat ze raadpleegde steunde haar trouwens in die overtuiging. Alleen als ze een huis zou kopen dat ze gedurende haar hele leven zou uitbreiden en waar onafgebroken het geklop van een hamer te horen was, zouden de geesten haar met rust laten, zo werd haar verteld.

En dus kocht Sarah een boerderij in de Santa Clara Vallei in Californië. Ze nam een ploeg timmerlieden in dienst die tot aan haar dood 38 jaar later, onafgebroken allerhande verbouwingen uitvoerden. Het resultaat is het meest bizarre huis dat je je kunt voorstellen. Zeven verdiepingen hoog, 6 hectare groot, met 160 kamers, 10.000 ramen en 40 trappen. In de loop van de jaren werden er niet minder dan 750 kamers gebouwd, maar omdat het geklop nooit mocht stoppen, liet Sarah het grootste deel ook weer afbreken of verplaatsen.

Ook vanbinnen is het huis een gigantisch rariteitenkabinet. Er is een deur die toegang geeft tot een kast die nog geen twee centimeter diep is, terwijl een kastdeur dan weer naar een suite van zo’n dertig kamers voert. Een trap telt 44 treden en draait zeven keer rond, terwijl hij maar 2,5 meter hoog is, een andere trap leidt naar het plafond. Omdat geesten geen schaduw hebben, werd het huis trouwens zo geconstrueerd dat ook menselijke wezens er nooit een schaduw afwerpen.

In totaal besteedde mevrouw Winchester bijna 5,5 miljoen dollar aan haar bizarre huis. De echte klopgeesten lieten haar wel haar hele leven met rust.

Quiz Vraag: Er bestaat ook nog een beroemde Wild West revolver, genoemd naar zijn maker...

De Ufonauten van Roswell

2007-04-06T16:04:00.000+02:00

Roswell, New Mexico, 1947. Het Amerikaanse leger verspreidt een persbericht waarin wordt gemeld dat vlak bij de luchtmachtbasis een niet geïdentificeerd vliegend voorwerp is neergestort. Manschappen hebben de brokstukken verzameld. Een tweede persbericht stelt dat het niet om een UFO ging, maar om een weerballon.
Dertig jaar later: nieuwe getuigen van de Crash van Roswell duiken op. Voor het eerst is er sprake van een aantal lijken van buitenaardse wezens, die door de militairen zouden zijn gevonden. De Andersons, een archeologenechtpaar dat opgravingen deed in het gebied, getuigen dat er een storm was opgestoken en dat zij plots een verblindend licht zagen. Een Ufo van zo’n dertien meter lang sloeg te pletter tegen een berg. Drie kleine gelige mannetjes met enorme hoofden lagen roerloos onder het schotelvormige tuig. Een vierde mankeerde blijkbaar niets. Toen de Andersons deze Ufonaut naderden, reageerde hij panisch.
Een ex-politieman verklaart dat hij als jongen van vijf met de hele familie op stap was in de woestijn, toen hij het wrak van een vliegende schotel vond. Hij zag ook de lijken. Nog voor het gezin van de verbazing was bekomen, arriveerde het leger en werd men onder druk gezet om de hele zaak te vergeten. Een boer die brokstukken vond op zijn akker, werd door het leger meegenomen voor ondervraging. De man heeft nadien nooit meer een woord gelost. Rond zijn boerderij en op de plek van het incident bleven legervoertuigen nog dagenlang af- en aanrijden.
1995: de Britse regisseur van documentaires Ray Santilli roept de pers bijeen voor een uitzonderlijke vertoning. Jack Barnett, een gepensioneerde cameraman van het Amerikaanse leger, verkocht hem twee jaar voordien een paar filmrolletjes van een lijkschouwing van een buitenaards wezen. Hoewel hij strikte geheimhouding had gezworen toen hij de film maakte en hoewel hij de spoelen onmiddellijk naar Washington moest sturen, vergat hij er enkele… Op een autopsietafel zien we nu een naakt schepseltje liggen van zo’n 1, 40 meter groot, klaarblijkelijk van het vrouwelijk geslacht. Het wezen heeft iele armpjes, korte beentjes, een opgezwollen buik en een enorm hoofd met kleine oortjes en grote ogen, waarover een zwart vlies ligt. De Ufonaute telt voor de rest zes vingers aan elke hand, zes tenen aan elke voet. Laatste shot van het vertoonde fragment: iemand loopt op de autopsietafel toe en begint ijverig te snijden.
Glenn Dennis, begrafenisondernemer, verklaart dat de Roswell Army Base hem opdroeg enkele lijkkisten te maken… van zo’n anderhalve meter lengte. Dennis was goed bevriend met een jonge vrouw die als verpleegster werkte op de basis: zij verklaarde na lang aandringen dat ze lichamen in het operatiekwartier had zien liggen die niet menselijk waren. Officieren bezwoeren haar er met niemand over te praten. Enkele weken na haar ontmoeting met Dennis kwam zij om het leven bij een ongeluk met een privé-vliegtuigje.
En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan… Het hoogste militaire niveau van de Verenigde Staten en alle presidenten door de jaren heen ontkennen ten stelligste dat er in 1947 een Ufo zou zijn gecrashed in Roswell. Maar wij weten wel beter… nietwaar?

QUIZ VRAAG (ALLE LEEFTIJDEN): Waarvoor staan de letters U.F.O.?

De Mummie

2007-04-06T16:00:00.000+02:00

Dit bandje is het testament van Douglas Murray, eerbiedwaardig egyptoloog en… Luister, luister naar mijn laatste woorden… Straks… Straks zal ik over het strand van Southampton naar de zee lopen… en ik zal de zee ín lopen… en ik zal … en u zult… later… dagen later… mijn ontzielde lichaam vinden… aangespoeld met het getij… en dat zal dan een gepaste straf zijn voor de massamoordenaar die ik ben… Een gepaste straf voor Douglas Murray, de egyptoloog die… het mooiste meisje van Egypte… heeft onteerd en luister… Luister naar mij… Luister…

Lang geleden riepen de Oude Egyptenaren ieder jaar hun god Hapi aan om een vruchtbare overstroming af te smeken van de Nijl… Daartoe gooiden zij dan het mooiste meisje van Egypte, aan handen en voeten gebonden, in de rivier… Maar die dag… die dag werd Hapi door de schoonheid van het meisje zodanig ontroerd, dat hij haar het leven schonk… dat hij haar liet drijven… En voortaan werd zij door haar volk vereerd als de hogepriesteres van de Tempel van Amen-Ra…

In januari 1912 vond ik de mummie van wat ooit het mooiste meisje van Egypte was geweest… op de zwarte markt in Luxor. Ik betaalde een redelijke prijs voor dit meisje… dat ooit op een wonderbaarlijke wijze van de verdrinkingsdood werd gered… door de almachtige goden van het Oude Egypte… Op haar hoofd droeg zij een inscriptie: ‘Doe niet met mij wat gij niet wilt dat met u wordt gedaan.’

In mijn hotel in Luxor liet ik een kist voor haar maken, zodat haar aanblik aan indiscrete ogen zou worden onttrokken. De timmerman die de klus klaarde liep de woestijn in en werd nooit teruggezien.

Ik verscheepte de mummie naar Londen. Een arm van de kraan die de kist aan boord van het schip moest brengen, brak af en verpletterde twee zeelui.

Ik leende de mummie uit aan het British Museum. Zodra de hogepriesteres van de tempel van Amen-Ra werd tentoongesteld in de Egyptische Kamer, startte de ellende pas echt… Een nachtwaker hoorde haar huilen en werd krankzinnig. Een fotograaf die de mummie op de gevoelige plaat vastlegde, pleegde naderhand zelfmoord.

Een Amerikaans privé-verzamelaar wilde het mooiste meisje van Egypte kopen voor een fabelachtige som… De directeur van het British Museum bracht mij op de hoogte… De merkwaardige voorgeschiedenis van de mummie in acht genomen, stond ik erop dat het transport naar New York op de veiligst mogelijke wijze zou geschieden.

De directeur hield rekening met mijn wensen, maar ach… hoe ijdel was onze hoop!… Hij gaf het mooiste meisje van Egypte mee aan een schip dat onzinkbaar werd geheten… En in de nacht van 14 april 1912… in die vervloekte nacht zonk de vervloekte mummie… samen met zowat 1500 passagiers van de H.M.S. Titanic… in de diepe en duistere… in de ijskoude wateren van de...

QUIZ VRAAG (Alle Leeftijden): Maak de laatste zin van Douglas Murray af.

Boren naar de hel

2007-04-06T15:54:00.000+02:00

In de vroege jaren negentig verspreidde het Trinity Broadcasting Network, een christelijk televisienetwerk met als thuisbasis Californië, het bericht dat een aantal Russische geologen zo diep in de aarde waren doorgedrongen dat zij per ongeluk op de hel waren gestoten. De nieuwsbrief van het televisienetwerk bevatte een uitgebreid artikel over het onderwerp, gebaseerd op weer een ander artikel uit het Finse blad Ammennusatia:

Een groep geologen die tot 14,4 kilometer diep boorden in de korst van de aarde beweren dat zij daar menselijk geschreeuw hoorden, afkomstig van verdoemde zielen. De wetenschapslui zijn nu bang dat zij de kwade machten van de hel hebben losgelaten op aarde.
‘De informatie die wij verzameld hebben, is zo verbijsterend dat wij ernstig bevreesd zijn voor wat we daar beneden nog zouden kunnen aantreffen,’ verklaarde dr. Accazov, de leider van het project in het afgelegen Siberië.

Op een diepte van 14,4 kilometer was de gigantische drilboor van de geologen plotseling wild beginnen te roteren. Volgens dr. Accazov was er maar één verklaring mogelijk: de aarde is een holle bol. De temperatuur was daar bovendien ook extreem hoog.
‘Onze berekeningen wijzen op een temperatuur van circa 1100° Celsius,’ legde Accazov uit. ‘Dat is meer dan 2000° Fahrenheit en ook veel meer dan we verwachtten. Het lijkt alsof het centrum van de aardbol brutaal verteerd wordt door een waar inferno. Onze laatste ontdekking was evenwel de meest shockerende, in die mate zelfs dat sommige geleerden ervoor pleitten het project meteen stop te zetten. We probeerden namelijk met supersensitieve microfoons die neergelaten werden in de tunnel te luisteren naar de bewegingen van de aardkorst. Wat we toen hoorden veranderde de rationeel denkende wetenschapslui van ons team in irrationeel bevende, menselijke wrakken…’
Aanvankelijk vingen de geleerden een zwakke maar hoge toon op, waarvan ze dachten dat hij afkomstig was van hun eigen materiaal. Maar na enige aanpassingen zagen ze in dat het geluid ontsprong uit het binnenste van de aarde.
‘We konden onze eigen oren nauwelijks geloven, toen we vervolgens een menselijke stem hoorden, gillend van pijn. Hoewel één stem duidelijk definieerbaar was, konden we tegelijk – op de achtergrond – duizenden, misschien zelfs miljoenen lijdende zielen horen schreeuwen.’
Na deze afschuwelijke ontdekking verlieten zowat de helft van de wetenschapslui het team van dr. Accazov.
‘De reden daarvoor lag voor de hand,’ besloot hij zijn relaas. ‘Het was pure angst… Laten we hopen dat wat daar diep beneden is, daar ook diep beneden zal blijven…’

QUIZ VRAAG ALLE LEEFTIJDEN: Hoe wordt de "hel" genoemd in het Latijn?

De vliegende tuinstoel

2007-02-06T16:28:00.000+01:00

Larry Walters, een 33-jarige trucker uit Los Angeles, wilde op een goeie dag zijn grote droom waarmaken: vliegen. Hij kocht daartoe 45 weerballonnen van ruim een meter doorsnee en een aantal heliumtanks. Thuisgekomen blies hij de ballonnen op en bond ze aan een tuinstoel, die hij met een touw aan de bumper van zijn auto had vastgebonden. Hij pakte een paar boterhammen, enkele drankblikjes en een luchtbuks... en was er nu helemaal klaar voor.
Larry's plan was even simpel als geniaal. Hij wilde op een hoogte van zo een tien meter boven zijn tuin blijven zweven. Als hij er genoeg van had, zou hij met de luchtbuks een aantal ballonnen kapot schieten om op die manier weer zachtjes te landen. Het liep echter iets anders. Toen hij het touw losmaakte waarmee de tuinstoel aan zijn auto zat, schoot de tuinstoel omhoog. Niet tot een hoogte van tien meter zoals de bedoeling was, maar veel hoger. Erg veel hoger, eigenlijk. Zo hoog zelfs, dat Larry het niet meer verantwoord vond ballonnen kapot te schieten, omdat hij bang was dat daardoor zijn wankele evenwicht verstoord zou worden en hij echt serieus in de problemen zou komen.
Meer dan drie uur zweefde Larry zo boven Los Angeles. Toen belandde hij in de aanvliegroute van het vliegveld en raapte hij al zijn moed bij elkaar om toch maar enkele ballonnen aan flarden te knallen. Larry landde op een hoogspanningskabel, vanwaar hij uit benarde positie bevrijd werd door de brandweer.
Terug op de grond werd Larry Walters onmiddellijk gearresteerd door de politie wegens schending van het luchtruim boven het vliegveld. Terwijl hij geboeid werd weggevoerd vroeg een verslaggever naar de motivatie voor zijn actie. "Je kan nu eenmaal niet altijd..." vond Larry Waters.
Dit lijkt een verzonnen verhaal, maar het is wel degelijk echt gebeurd op 2 juli 1982. Na zijn zweeftocht was Larry Walters korte tijd erg populair als spreker tijdens congressen, waar hij lezingen hield over het najagen van je dromen. Na enige jaren werkloosheid pleegde Larry in 1993 echter zelfmoord.

QUIZ VRAAG ALLE LEEFTIJDEN: Vul de quote van Larry aan: "Je kan nu eenmaal niet altijd...?"

Assepoester

2007-01-24T15:10:00.000+01:00

We kennen allemaal het verhaal van de prins die het glazen schoentje van Assepoester vindt en zijn knechten het hele land door stuurt om op zoek te gaan naar de eigenares. Maar weinig mensen weten dat de zeventiende eeuwse Franse auteur van dit sprookje, Charles Perrault, zich voor dit verhaal inspireerde op een geschiedenis die al in de vijfde eeuw voor Christus door de Griekse schrijver Herodotus op papier werd gezet. Eigenlijk is Assepoester dus een verhaal van alle tijden.
In zijn verhaal vertelde Herodotus over Rhodophis, een knap volksmeisje dat in een dorp aan de oevers van de Nijl woonde. Op een dag wordt haar sandaaltje, dat ze verloren heeft, door een arend meegenomen, die het in de buurt van de stad Memphis uit zijn klauwen laat vallen. Farao Mycerinus, een rechtvaardig en goed heerser, vindt het sandaaltje en geeft zijn dienaars de opdracht een afgietsel van het schoentje te maken en in heel zijn rijk de eigenares ervan te zoeken. In het dorp waar Rhodophis woont, vinden de dienaars een identiek sandaaltje. Een oude man vertelt dat het van een jong meisje was dat kort daarvoor samen met een boel andere bewonders door rovers werd ontvoerd. De farao besluit daarop zijn wachters achter de rovers aan te sturen, en zij slagen erin de rovers gevangen te nemen en de dorpelingen te bevrijden.
Rhodophis wordt bij de farao gebracht, en zoals het in alle ontroerende liefdesverhalen gaat, raken die twee al vlug smoorverliefd op elkaar en besluiten ze samen door het leven te gaan. Het geluk van het jonge paar is echter van korte duur, want farao Mycerinus sterft jong. Als eerbetoon aan haar man besluit Rhodophis een piramide op te richten, die van Gizeh - een kleine piramide, maar ook een heel sierlijke. Wanneer Rhodophis sterft, wordt zij daar bij haar man bijgezet.
In de negentiende eeuw ontdekten archeologen de sarcofaag. Die bleek al geplunderd te zijn, maar het verhaal van Rhodophis bleef wel bewaard dank zij de Griekse schrijver Herodotus, en het leeft tot op de dag van vandaag nog altijd voort in het verhaal van Assepoester, dat we dan weer te danken hebben aan een zeventiende eeuwse sprookjesschrijver...

Quiz Vraag (Alle Leeftijden): ... die luisterde naar de naam?

Sherlock Holmes wordt taxichauffeur

2006-12-13T17:10:00.000+01:00

Sir Arthur Conan Doyle, de bedenker van de wereldberoemde detective Sherlock Holmes, stapte ooit in een taxi bij een treinstation in Parijs. Net toen hij de chauffeur zijn bestemming wilde vertellen, vroeg deze: “Waar kan ik u naartoe brengen, meneer Doyle?”
Doyle was verbijsterd dat de chauffeur zijn naam wist. Hij vroeg de chauffeur of hij hem soms kende. De chauffeur antwoordde: "Nee meneer. Ik heb u nooit eerder gezien."
Doyle vroeg vervolgens hoe de chauffeur dan wist wie hij was. "Dat is erg simpel", antwoordde de chauffeur. "In de krant van vanochtend stond dat u terugkeerde van een vakantie in Marseille. U stapte in terwijl er net een trein uit Marseille is gearriveerd. Door uw gekleurde gelaat kan ik zien dat u op vakantie bent geweest. U heeft een inktvlek op uw rechter wijsvinger. Dat duidt erop dat u schrijver bent. Uw kleding is Engels. Als ik al die stukjes informatie bij elkaar optel, concludeer ik dat u Sir Arthur Conan Doyle bent, de schrijver van Sherlock Holmes."
Doyle glimlachte: "Dit is werkelijk verbazingwekkend. U heeft dezelfde denkwijze als mijn fictieve personage."
"Oja. Er is nog wat," zei de taxi-chauffeur.
"En wat is dat?"
"Uw naam staat op uw koffer."

Quiz Vraag (10+): Hoe heette de assistent van Sherlock Holmes en wat was zijn beroep?

De Darwin Award

2006-12-13T17:05:00.000+01:00

De Darwin Award is een jaarlijkse prijs die postuum wordt gegeven aan degene die het afgelopen jaar op de stomste manier om het leven is gekomen. De winnaar van 1995 was een man die om het leven kwam nadat een colamachine bovenop hem was gevallen. De man had geprobeerd een gratis blikje uit de machine te vissen.
De winnaar van 1996 is een man die waarschijnlijk een snelheidsrecord had willen vestigen met zijn auto; een huis- tuin- en keuken Chevrolet. De man had een vliegtuigmotor bovenop zijn auto had gemonteerd, een zogeheten JATO-Unit. Dit is een hulpmotor waarmee straaljagers sneller kunnen opstijgen. Belangrijk om te weten is dat deze JATO-units niet meer afgezet kunnen worden als ze eenmaal zijn aangezet. Ze geven een piloot gedurende 20 seconden extra vermogen. Hierna is de brandstof op.
Amerikaanse onderzoekers zijn maanden bezig geweest om te onderzoeken wat zich precies op een verlaten snelweg in Arizona moet hebben afgespeeld. Zij kwamen met de volgende reconstructie:
De chauffeur van de Chevrolet heeft de ontsteking van zijn JATO-vliegtuigmotor ongeveer vijf kilometer voor de crash aangezet. De JATO heeft waarschijnlijk binnen vijf seconden de maximumsnelheid bereikt, waardoor de auto met meer dan 500 kilometer per uur werd voortgestuwd. De auto bleef ongeveer drie kilometer (15 seconden) op het rechte stuk snelweg. Toen probeerde de chauffeur af te remmen. Hierdoor smolten de remmen en klapten de banden. Dikke rubbersporen op de weg ondersteunen deze theorie. Hierna vloog de auto enige tientallen meters de lucht in. Twee kilometer verder boorde de auto zich op een hoogte van veertig meter in een rots...

Quiz Vraag (18+): Hoe eindigt dit sterk verhaal?

Hell's Angels

2006-12-13T17:00:00.000+01:00

Een campingbaas aan de Noord-Hollandse kust kreeg ooit bezoek van een grote groep Duitse Hells Angels. De motorrijders wilden de camping gebruiken als uitvalsbasis om tochtjes langs de kust te maken en zouden graag een hele week kamperen op de camping.
De campingbaas had zo zijn bedenkingen over de aanwezigheid van 120 Hells Angels op zijn terrein. Geluidsoverlast zou er zijn. Veel drank zou er vloeien. Vechtpartijen wellicht. Misschien wel erger. Desondanks liet hij de Hells Angels toe. Het was rustig op de camping en je zou een dief van je eigen portemonne zijn als je ze zou wegsturen.
De hele week hield de campingbaas de Duitse motorrijders intensief in de gaten. Regelmatig maakte hij een rondje over het veld waar de Hells Angels hun tenten hadden opgezet. Van overlast was echter totaal geen sprake. De motorrijders waren veel weg en als ze op de camping waren maakten ze niet meer lawaai dan andere gasten. Ze sleutelden wat aan hun motoren of zaten met elkaar voor de tent te praten. Toen de Hells Angels na een week weer vertrokken liep de campingbaas verbaasd over het veld waar de Angels hadden gestaan. Flessen en lege blikjes waren keurig ingezameld en stonden in dozen bij de afvalcontainers. Zelfs het toiletgebouw zag er schoon uit. Maar toen hij de deur van het gebouw opendeed stond hij opeens met het handvat in zijn handen. Argwanend liep de campingbaas de ruimte binnen. Hij opende de deur van een van de WC's die prompt uit zijn hengsels viel...

QUIZ VRAAG (12+): Hoe eindigt deze urban legend?

De Knokenschudder

2006-12-13T16:53:00.000+01:00

Op het einde van de negentiende eeuw werd er nog hevig gediscussieerd of de pas uitgevonden ‘fiets’ nu het best met de handen of de voeten kon aangedreven worden. “Over het algemeen is de voortbeweging met de voeten niet zeer bemind,” schreef men in de krant. “Zoals bekend, zijn door de levendige bewegingen, in zittende houding, der onderste extremiteiten, reeds dikwijls ziekten in het onderlichaam opgetreden. Dames kunnen zonder belediging van het goed fatsoen de voeten op een dergelijke wijze niet gebruiken.”
De fiets werd door tegenstanders toen nog “de knokenschudder” genoemd, en door voorstanders “het paard van hen die er geen paard op na kunnen houden”. De fiets had immers al de voordelen van een paard, maar geen enkele van de nadelen: hij kostte niets aan onderhoud en voedsel, vereiste slechts een kleine krachtinspanning en verschafte bovendien een heilzame en aangename lichaamsbeweging.
Men bracht toen ook een paar modellen uit, die nooit echt zijn doorgebroken. De bolvormige fiets bijvoorbeeld. Stel u een holle bol voor, in een doorzichtige en niet al te breekbare stof, met een middellijn van circa twee meter, en voorzien van een opening, groot genoeg om een mens door te laten, die de bolvorm niet verstoort. In het midden van die bol bevindt zich dan een as waarop de hollebol-fietser kan gaan zitten. Door trapbewegingen te maken met de voeten tegen de binnenwand van de bol, wordt die in beweging gezet, terwijl de fietser in verticale stand blijft. Eigenlijk was dit al een soort amfibie-voertuig, want de constructeurs wezen erop dat de bol van de oever van een rivier af kon rollen, met een snelheid die hem aan de overzijde kon brengen als hij bleef drijven en rondwentelen op het water.
Bekend was in die tijd ook de ‘velo-douche’: een combinatie van een hometrainer en een stortbad, waarbij trapbewegingen een pomp aandrijven, die water uit een bak omhoog pompt. Hoe harder men trapt, hoe sterker de waterstraal. Het was mogelijk onder de bak een verwarmingstoestel te plaatsen, zodat men ook een heet stortbad kon nemen.
In 1897 was één van de grote attracties in Parijs de zogenaamde ‘Cyclodrome’. Vier rijwielen werden op rollen gezet en voorzien van een meetinstrument dat zowel de snelheid als de afgelegde afstand aanwees. De vier hometrainers waren ook verbonden met een miniatuurfietsje én wielrenner op een miniatuur-wielerbaan. De beweging van de miniatuur-koereurs over de baan was nauwkeurig in overeenstemming met de afstanden die door de echte koereurs op de rollen werden afgelegd, zodat men het verloop van de wedstrijd duidelijk kon volgen.
Een reporter schreef een verslag van zo’n wedstrijd in zijn krant: “Als ten slotte de winnaar na de laatste ronde de eindstreep passeert, barst een daverend gejuich los en is iedereen enthousiast over deze schitterende wielerwedstrijd, die ondanks de besneeuwde wegen buiten toch kon gereden worden.”

Quiz Vraag 12+ : Geef ons het Engelse en het Franse woord voor 'tweewieler', waarmee 'fiets' bedoeld werd.

Keizer Norton van de Verenigde Staten van Amerika

2006-12-13T16:46:00.000+01:00

Abraham Joshua Norton was de eerste en meteen ook de laatste keizer van de VS. Hij leefde in de 19de eeuw in San Francisco…
Norton deed eerst een poging om snel rijk te worden, maar die faalde jammerlijk. Hij kocht namelijk al de rijst in de stad op, waardoor de prijs van de rijst astronomische vormen aannam. Helaas arriveerden er precies op dat ogenblik twee schepen uit Japen, afgeladen vol met rijst, waardoor de prijs weer snel kelderde. De berooide A.J. Norton riep zichzelf op 17 september 1859 dan maar uit tot keizer.
Keizer Norton werd echter door niemand serieus genomen, hoewel de hele bevolking van San Francisco hem accepteerde. Zo kon hij in de beste restaurants van de stad gratis eten. De restaurants maakten vervolgens reclame met het feit dat hun restaurant door de keizer regelmatig werd bezocht. Die truc werkte ook in kroegen, concertzalen en andere gelegenheden die de keizer met een bezoek vereerde.
Het is nie tbekend of Norton werkelijk geloofe dat hij keizer was. Feit s wel dat heel San Francisco gedurende twintig jaar het spel meespeelde. De nwoners hielden werkelijk van hun keizer. Toen hij in 1880 stierf, kreeg hij een staatsbegrafenis die meer dan 30.000 mensen op de been bracht.

Quiz Vraag 10+: Hoe heette de president van Amerika die George W. Bush voorafging?

Tuinkabouter op reis

2006-12-13T16:39:00.000+01:00

Een echtpaar uit Delft heeft een leuk voortuintje met daarin een vijvertje, een molentje en een kabouter die toezicht houdt op alles. Op een goede morgen opent de vrouw de gordijnen en tot haar grote verbazing is de kabouter verdwenen. De vrouw alarmeert haar man die stomverbaasd naar buiten loopt, naar de plaats van het misdrijf. Even later komt de man weer binnen met een briefje:

Beste mensen, het is al weer zo lang geleden dat ik er weer eens uit ben geweest, ik was er echt aan toe. Tot over onbepaalde tijd.

Met vriendelijke groet,
Paulus de Boskabouter

In de maanden na de verdwijning ontvangt het echtpaar regelmatig foto's met afbeeldinen waar de kabouter te zien is bij onder meer de Chinese muur, het Statue of Liberty en andere bezienswaardigheden. Meestal staan er scaars geklede vrouwen om de kabouter hen. Bij de foto zit altijd een kort berichtje waarn de kabouter vertelt dat het goed met hem gaat en dat hij voorlopig nog niet naar huis komt.
Exact een jaar na de verdwijning ziet de vrouw 's ochtends bij het openen van de gordijnen de kabouter weer op zijn oude vertrouwde plekje naast de molen en de vijver staan. Weer is er een briefje: "Hi, ik ben er weer! Ik heb een leuke tijd gehad maar kreeg toch een beetje heimwee."

Hoe ongeloofwaardig dit verhaal ook lijkt, het is echt gebeurd. Mariniers van het KIM in het Nederlandse Den Helder namen de kabouter een halfjaar lang mee aan boord van hun schip HR. MS Bloys. De kabouter werd benoemd tot matroos BDTKB.

QUIZ VRAAG 18+: Waarvoor staat de afkorting BDTKB?

Nostradamus & Zoon

2006-10-10T10:52:00.000+02:00

Wanneer het jaar op zijn laatste benen loopt, zie je overal voorspellingen verschijnen voor wat het nieuwe jaar zoal zal brengen. Meestal is dat rampspoed en nog meer rampspoed. Ook nu laten de onheilsprofeten weer van zich spreken...
Een tijdje geleden circuleerde op het Internet een voorspelling van de beroemdste voorspeller aller tijden, en dat was Nostradamus. Hij leefde tijdens de zestiende eeuw in Frankrijk en pende zijn voorspellingen neer in en bijna onbegrijpelijk taaltje, in gedichtjes van vier regels. In die kwatrijnen zou hij onder meer de Franse Revolutie, de twee wereldoorlogen en de moord op Kennedy voorspeld hebben, om maar een paar voorbeelden te noemen.
Onderzoekers hebben op basis van één van zijn kwatrijnen het einde van de wereld voorspeld voor 1999, maar blijkbaar hadden ze het mis, of anders had Nostradams het bij het verkeerde eind. Hoe dan ook, andere onderzoekers meenden even later uit een ander kwatrijn op te maken dat het einde van de wereld voor 2002 moest zijn, en dit ten gevolge van de gebeurtenissen van elf september 2001.

Dit is het kwatrijn in kwestie:

Op de elfde dag van de maand negen
zullen twee metalen vogels neerstorten op twee lange standbeelden
in de Nieuwe stad.
De wereld zal snel erna eindigen.

Echt héél bang hoeft u nog niet te worden, zelfs niet wanneer u in de voorspellingen gelooft die Nostradamus in de zestiende eeuw heeft gedaan, en waarvan er toch een handvol zijn uitgekomen. Het bewuste kwatrijn komt namelijk niet voor in de Centuria, de gebundelde voorspellingen van Nostradamus, zoals die in de zestiende eeuw zijn verschenen. Het werd ongetwijfeld geschreven na de gebeurtenissen van elf september 2001, en dus niét door Nostradamus, maar wel geheel in zijn stijl.
Het gaat dus om een valse voorspelling, en dat die gevaarlijk kunnen zijn, bewijst de volgende anecdote. Een kerel die zich de zoon van Nostradamus noemde, wilde in de voetsporen van zijn beroemde vader treden en voorspelde een brand in de Franse stad Le Pourzin. Toen die brand op de voorspelde datum niet wilde uitbreken, deed hij een nieuwe voorspelling van een andere brand, op een andere datum. Deze keer wilde hij gee risico's lopen en stak hij zelf het vuur aan. De bedrieger werd gegrepen en opgeknoopt...

Quiz Vraag (10+): Nostradamus is de Latijnse naam van...?

Vrouwen die hun mannetje kunnen staan...

2006-10-10T10:48:00.000+02:00

Vechten en dus ook gevechtssporten, zijn tot voor kort activiteiten geweest die bijna uitsluitend werden beoefend door leden van het mannelijk geslacht. Toch zijn er, ook in vroeger tijden, vrouwen bekend die op dat gebied best wel hun mannetje konden staan. Denken we maar aan 'la Pucelle', de beroemde Maagd van Orléans.
Als je er wat dieper op ingaat, dan blijken er trouwens wel meer vrouwen actief geweest te zijn op de slagvelden uit lang vervlogen tijden dan je zo op het eerste gezicht zou denken. Mary Ambree bijvoorbeeld, die vereeuwigd werd in een ballade van de Engelse dichter Butler. In 1584 probeerde zij Gent te veroveren op de troepen van de prins van Parma. Butler schreef over haar het volgende:

Toen moedige kapiteins, die de dood niet kon deren,
Voor het beleg naar de stad van Gent zouden marcheren,
Stelden zij hun soldaten op in rijen van twee en van drie
En vooraan in ’t gevecht liep steeds Mary Ambrée.

De heldhaftige Mary Ambrée probeerde niet te verbergen dat ze een vrouw was. Ze droeg vrouwenkleren, maar was wel zwaarbewapend. Andere vrouwen verkleedden zich als man, omdat op dat moment alleen mannen dienst konden nemen in het leger of bij de marine, en zij ook wel eens wat van de wereld wilden zien, of een avontuurlijk bestaan wilden leiden. Vanaf de Franse Revolutie trokken ook steeds meer vrouwen ten strijde om één of ander ideaal te verdedigen of te verwezenlijken.
Een merkwaardige en veel voorkomende reden voor een vrouw om in het leger te gaan, was dat ze op die manier haar weggelopen echtgenoot hoopte terug te vinden. Dat was onder meer het geval met een zekere Christian Davies, die verkleed als man dienst nam in het jaar 1700. Ze vond haar echtgenoot terug in een herberg in Holland, waar hij zat te flirten met een dienstmeisje. Het is jammer genoeg niet bekend wat er precies gebeurde toen het koppel elkaar na al die jaren weer terugzag.
Hannah Snell werd soldaat in 1750 om dezelfde reden als de zogenaamde Christian Davies. Ze leidde een zeer avontuurlijk leven bij de marine en eindigde haar carrière als eigenares van een huis van lichte zeden, ‘De Vrouwelijke Krijger’ genaamd. Ook de Joodse Esther Manual ging, verkleed als man, op zoek naar haar echtgenoot-soldaat die bij het Russische leger zat. Ze nam dienst bij het Duitse Regiment van de Uhlanen, leverde veldslagen in 1813 en 1814, werd tweemaal gewond en kreeg ook een medaille: het felbegeerde IJzeren Kruis. Uiteindelijk vond ze haar man terug in Montmartre, op 29 maart 1814. De volgende dag werd hij dodelijk getroffen door een kanonbal. Overmand door verdriet, gaf zij meteen haar ontslag en trok zich samen met haar twee kinderen terug, ver van het krijgsgewoel…

Quiz Vraag (18+): De ware naam van de Maagd van Orléans?

De Engelen van Bergen

2006-10-10T10:42:00.000+02:00

Tijdens de begindagen van de Eerste Wereldoorlog trekt het Britse expeditieleger zich hals over kop terug uit Bergen (Mons). Een Londens dagblad publiceert in die periode een artikel, getiteld ‘De Boogschutters.’ De bijdrage is van de hand van een auteur van griezelverhalen, Arthur Machen, en het is bedoeld om het al zo beproefde moreel van de Engelse soldaten hoog te houden. In de reportage wordt verteld dat, toen de Duitsers zich opmaakten voor de genadeslag, zij aan de hemel een groots visioen zagen van een spookachtig leger dat de Engelsen ter hulp snelde. Dit spookleger zou samengesteld zijn uit de boogschutters van de Slag bij Agincourt, waar de Engelsen in 1415 een glorieuze overwinning hadden behaald. De spooksoldaten hadden voor de gelegenheid de gedaante aangenomen van heuse engelen.
‘Symbolen van hoop waren het,’ zo verklaarde Arthur Machen achteraf. ‘Niet meer en niet minder. Symbolen van hoop in een verhaal en alleen maar een verhààl, dat ik weliswaar geschreven had in de vorm van een nieuwsbericht, om de boodschap krachtiger te laten overkomen.’
Groot was de verbazing van de schrijver, toen na de publicatie van zijn fictieve reportage tientallen Britse soldaten verklaarden dat zij de ‘Engelen van Bergen’ met hun eigen ogen gezien hadden. Jaren later nog hielden de veteranen van Bergen voet bij stuk, zelfs toen Arthur Machen verklaarde dat hij het hele verslag verzonnen had: zij hadden met hun eigen ogen gezien hoe hemelse heerscharen dwars door de kruitdamp oprukten naar de Duitse linies… de Engelen van Bergen die hen het leven hadden gered, omdat zij de kansen voor de Britten hadden gekeerd…
Waren de Engelen van Bergen een hallucinatie, het gevolg van massahysterie, veroorzaakt door het krantenartikel van Arthur Machen?… Wie zal het zeggen… In 1930 verklaarde een zekere kolonel Friedrich Herzenwirth, een lid van de voormalige Duitse geheime dienst, dat de Duitsers al heel vroeg in de Grote Oorlog experimenteerden met filmbeelden, die vanuit vliegtuigen op de wolken werden geprojecteerd. Het was de bedoeling met de visioenen een bijgelovige angst te zaaien onder de geallieerde soldaten en ze in paniek op de vlucht te doen slaan. Een knap staaltje van propaganda-oorlog… Maar in plaats van de engelen te beschouwen als beschermers van de Duitse troepen, verwelkomden de Britten hen als hun eigen beschermers. Kolonel Herzenwirth liet zelfs uitschemeren dat het verhaal van Arthur Machen deel uitmaakte van een al even knap staaltje contra-propaganda, dat de angstwekkende visioenen precies moest ombuigen in visioenen van hoop en vertrouwen.
Merkwaardig is dat de Amerikaanse krant waarin deze verklaring werd gepubliceerd, ook een onderzoek instelde naar deze kolonel Herzenwirth… en dat er nooit een officier met die naam schijnt gediend te hebben tijdens de Eerste Wereldoorlog in de Duitse Geheime Dienst. Was kolonel Herzenwirth dan een grapjas, of het visioen van een journalist die de komkommertijd een beetje wilde opvrolijken? Het is tot op de dag van vandaag een mysterie gebleven… en dat geldt trouwens ook, en nog in veel grotere mate, voor de ware aard van die fameuze Engelen van Bergen…

Quiz Vraag (12+): Patrick Bernauw schreef een boek over 'De Engelen van Bergen'. Hoe luidt de titel van dit boek?

Mannen met Baarden

2006-10-10T10:34:00.000+02:00

Zwitserland is in meer dan één opzicht een bijzonder interessant land. Niet alleen wat het bankwezen betreft, maar ook – om maar iets te zeggen – vanwege het feit dat het in Zwitserland bij wet uitgemaakt en geregeld werd hoe lang de haren en de baard van een persoon van het mannelijk geslacht mogen zijn, als die de trein wil nemen. En dat komt zo…
In Genève, in het jaar 1934, wilde een oudere heer die er voor die dagen nogal merkwaardig uitzag, op een goeie dag eens de trein nemen. Hij droeg daarbij een wijd blauw hemd, laarzen, een zwarte sombrero en een baard van om en bij de 45 centimeter. De witte haren die overvloedig onder die zwarte sombrero vandaan kwamen, bezaten overigens een gelijkaardige lengte.
Zijn verschijning baarde zoveel opzien onder vooral gladgeschoren mannen van jongere leeftijd, dat er een ware toeloop ontstond op het station waar hij de trein wilde nemen. De stationschef ging even kijken wat er aan de hand was en toen de harige heer hem vertelde dat hij alleen maar ongestoord de trein wilde nemen, werd hem dat door de overijverige stationschef verboden, op grond van artikel 233b, paragraaf 3 van het reglement op het treinverkeer in Zwitserland. De lange haren en baard van de oudere heer verstoorden niet alleen de openbare orde op het perron, maar vormden ook een bedreiging voor zijn eigen veiligheid én die van zijn medepassagiers, zodra hij aanstalten zou maken om op de trein te stappen. Het gevaar was, volgens de stationschef althans, immers niet denkbeeldig dat baard- en/of hoofdharen van de oudere heer tussen de wielen zouden draaien of in een deur zouden blijven hangen.
‘Ik gebied u dit station te verlaten,’ zei de stationschef tot de baardige heer, waarop deze onverwijld klacht indiende tegen de Zwitserse spoorwegen. De zaak kwam voor de rechtbank, waar de oudere heer zich met verve verdedigde. Zijn stelling was simpel: de stations, de treinen en de spoorwegen van Zwitserland waren staatseigendom, en hij had dus evenveel recht om daarvan gebruik te maken als ieder ander. Bovendien had hij, als individu, ook het recht zijn hoofd- en baardharen te laten groeien tot een lengte die hém behaagde, en wat de stationschef of andere hoofdhaar –en baardloze heren daarvan dachten, deed niets terzake.
Kwam het nu omdat de rechters zijn moed dan wel zijn haardracht bewonderden, of was het omdat hij de Zwitserse spoorwegen geen kwaad had gedaan door zijn optreden… dat weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat de Zwitserse rechtvaardige rechters toen hebben vastgelegd dat vanaf dat ogenblik ook heren met een baard van 45 centimeter en hoofdharen van een gelijkaardige lengte de trein mogen nemen in Zwitserland. En dat allemaal dankzij deze koene verdediger van de Rechten van de Mens…

Quiz Vraag (18+): Welke kleur heeft de baard van de figuur die hierbij werd afgebeeld?

De Keizerin van Mexico

2006-10-10T10:29:00.000+02:00

Charlotte, de dochter van Leopold I, viel als meisje van zestien voor de charme van Maximiliaan, aartshertog van Oostenrijk. Toen Max de keizerskroon van Mexico in de schoot, was zij zelfs gedurende een paar jaar Keizerin van Mexico. Maar schone liedjes duren niet lang: het volk kwam in opstand tegen de buitenlandse vorsten en Maximiliaan werd gevangen genomen en gefusiljeerd. Chalotte was op dat ogenblik druk steun aan het zoeken voor het bedreigde troon in het oude Europa. Maar de Belgen, de Oostenrijkers en de Fransen lieten haar in de steek. Zij werd er… letterlijk… waanzinnig door en werd voor de rest van haar leven, meer dan een halve eeuw lang, opgesloten gehouden door de Belgische koninklijke familie, eerst in het kasteel van Tervuren en daarna in dat van Boechout bij Meise.
Volgens sommigen zou de waanzin van Charlotte veroorzaakt geweest zijn door vergiftiging, en zou men haar vergiftigd hebben omdat zij zwanger was van een kind dat onmogelijk van Maximiliaan kon zijn. Maximiliaan schijnt namelijk tijdens zijn talloze expedities in uitheemse ledikanten syfilis te hebben opgelopen en zou onvruchtbaar geworden zijn. Charlotte van haar kant zou ook weer elders troost hebben gevonden. In dat verband worden de namen genoemd van enkele officieren van diverse nationaliteiten, maar vooral ook van kolonel van der Smissen, de bevelhebber van het Belgische vrijwilligersleger in Mexico.
Het is inderdaad zo dat een kind dat onmogelijk van de onvruchtbare Maximiliaan kon zijn – wat uiteraard niet officieel mocht toegegeven worden - voor heel wat politieke problemen kon zorgen in Europa. Dit kind zou immers aanspraken kunnen maken op de Oostenrijkse troon, maar ook op die van Mexico bijvoorbeeld. In dat geval was het misschien beter dit kind te laten verdwijnen. Vandaar dat Charlotte moest vergiftigd worden – met waanzin tot gevolg – en dat men haar dit kind maar beter kon afnemen.
Merkwaardig is alvast dat, toen Charlotte terugkeerde uit Mexico, vele tekenen erop wezen dat zij best wel zwanger kon zijn, maar dat ook de eerste tekenen van haar latere waanzin zichtbaar werden. Zo drong zij op zekere dag binnen in de vertrekken van de paus en rukte het glas chocolademelk onder zijn neus vandaan om dat in één slok zelf uit te drinken, roepend dat zij zo’n geweldige zin had in chocolademelk en dat zij alleen nog voedsel of drank kon gebruiken die niet voor haar waren klaargemaakt… omdat men haar probeerde te vergiftigen. Ze moest toen ook vaak braken en droeg wijd kleed.
Precies in die periode werd in Brussel nu een jongetje ter wereld gebracht door de lijfarts van Charlotte in Mexico, die samen met haar naar Europa was gekomen. Deze jongen werd ingeschreven als ‘een kind geboren uit onbekende ouders’ en kreeg van de dokter die hem ter wereld bracht de voornaam ‘Maxime’ mee. Hij werd later geadopteerd door een schatrijke joodse familie, kreeg nochtans een katholieke opvoeding en maakte pijlsnel carrière in het Franse leger. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het zelfs deze generaal Maxime Weygand die voor Frankrijk de Wapenstilstand ondertekende. Hij werd voortdurend de hand boven het hoofd gehouden door het Belgische hof en kreeg van ons vorstenhuis ook aardig wat geld toegestopt… Zwijggeld? Toen Charlotte op zeer hoge leeftijd en door iedereen vergeten overleed, was deze Maxime Weygand ook aanwezig op haar begrafenis. Zelf heeft hij echter nooit een antwoord willen of kunnen geven op de vraag of hij inderdaad de verloren zoon was van Zotte Charlotte, de voormalige Keizerin van Mexico…

Quiz Vraag (12+): In welk jaar overleed Charlotte?

Rosemary Brown

2006-09-13T15:35:00.000+02:00

Als meisje van zeven heeft de Britse Rosemary Brown een droom, waarin een oudere heer haar belooft dat hij en andere grote componisten haar op een mooie dag mooie muziek zouden schenken, en dat ze haar die ook zouden leren vertolken. De jaren gaan voorbij. In 1964 probeert Rosemary Brown, net weduwe geworden, haar zoontje en dochtertje groot te brengen in armoedige omstandigheden. Toevallig ziet ze een portret van de grote klassieke componist Franz Liszt, in wie ze de oudere heer herkent die haar als kind bezocht in een droom. Vanaf dat ogenblik begint Rosemary, die geen muzikale opleiding heeft gehad en nauwelijks een beetje piano kan spelen, prachtige en doordachte klassieke muziekstukken te schrijven, geheel in de stijl van Franz Liszt. Later zal ze ook gaan componeren in de stijl van Chopin, Debussy, Rachmaninof, Brahms, Bach en Beethoven.
Volgens Rosemary Brown is het niet zijzelf die deze composities schrijft, nee… die worden haar stuk voor stuk ingegeven, gedicteerd als het ware door deze grote muzikale geesten uit het dodenrijk, met wie Franz Liszt haar in contact heeft gebracht. Veel van die stukken kan zijzelf dan ook nauwelijks spelen. In 1970 brengt ze een plaat uit, getiteld Muziek van Rosemary Brown, waarin zij op de ene kant de makkelijke stukken speelt en de bekende pianist Peter Katin op de andere kant de meer ingewikkelde muziek.
Rosemary Brown wordt een beroemdheid, maar dan vooral in kringen waar men dweept met allerlei paranormale toestanden. In 1980 wijdt een Amerikaanse televisiemaatschappij zelfs een heuse film aan haar leven en werken.
De reacties op haar muziek zijn dan weer nogal uiteenlopend. De beroemde componist Leonard Bernstein en zijn vrouw nodigen Rosemary Brown uit in hun Londense hotelkamer en zijn diep onder de indruk, niet alleen van haar oprechtheid, maar ook van de muziek die ze meebrengt van al die overleden componisten. Beethoven zou het slotstuk van een onafgemaakte symfonie aan haar gedicteerd hebben. Dit simpelweg noteren wat die grote muzikale geesten haar influisteren, ziet zij zo’n beetje als haar levenswerk.
Sommige kenners benadrukken dat elke compositie exact in de stijl van de overleden componist is opgesteld. Anderen wijzen er dan weer op dat de muziek van Rosemary Brown toch maar bleekjes afsteekt tegen datgene waartoe de componisten zelf tijdens hun leven zoal in staat waren. Wat is er nu echt aan de hand met Rosemary Brown? Staat zij in contact met de wereld der geesten, zoals zij zelf altijd heeft beweerd… of is het zo dat zij over een zeker muzikaal talent beschikt, dat door allerlei omstandigheden werd tegengewerkt, en zich nu op deze toch wel wat speciale manier probeert te bewijzen? Wie zal het zeggen…

Quiz Vraag (18+): De naam van de componist van wie het portret hierbij werd afgedrukt? (Rosemary Brown componeerde ook in zijn stijl.)

Raspoetin

2006-09-13T15:29:00.000+02:00

Grigori Raspoetin was een losbandige monnik, de schrik van alle ouders met knappe jonge dochters. Hij was lelijk, had lange vette haren en een baard, en hij stonk verschrikkelijk – maar toch vielen alle vrouwen voor zijn, laten we zeggen, uitstraling en zijn hypnotische ogen. Hij beweerde wonderlijke, genezende krachten te bezitten en stichtte een eigen godsdienstige gemeente, een soort commune.
In 1907 trok Raspoetin naar Sint-Petersburg, waar hij een ophefmakende genezing verrichtte: prins Alexei, de troonopvolger, leed aan hemofilie – een toen nog ongeneeslijke ziekte waardoor het bloed niet meer kan stollen. Het kind was gevallen en het was er zeer erg aan toe. Raspoetin legde echter zijn hand op zijn voorhoofd, en Alexei genas snel. Op die manier verwierf hij een grote invloed op de ouders van de kleine Alexei. Hij kreeg niet alleen de tsaar en de tsarina van Rusland, Nicolaas II en Alexandra, in zijn macht – maar ook het lot van dat hele geweldige land.
Deze evolutie leverde Raspoetin natuurlijk ook een aantal vijanden op. Zij beschouwden de gekke geile monnik die mijlenver in het rond stonk als een verderfelijk individu, die niet alleen de tsaar en de tsarina, maar ook het hele land op termijn ten gronde zou richten. Raspoetin was met andere woorden een staatsgevaarlijke vent… en dus moest hij verdwijnen.
Op exact hetzelfde ogenblik als de Oostenrijke aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw werden doodgeschoten te Serajewo door weer een andere staatsgevaarlijke terrorist – als gevolg hiervan brak de Eerste Wereldoorlog uit – werd er op Raspoetin een eerste moordaanslag gepleegd. Die mislukte echter. Omdat hij op zijn ziekbed lag, kon de gekke monnik niet verhinderen dat de tsaar zich in die Eerste Wereldoorlog stortte. Met voor de tsaar en voor heel Rusland catastrofale gevolgen overigens.
Op 29 december 1916 pleegden prins Felix Jusupov en een aantal trawanten een tweede aanslag op het leven van Raspoetin. Ze gaven hem een plakje cake te eten, waarin cyanide was verwerkt. Maar het vergif leek niet de minste invloed te hebben op de monnik. Toen haalde de prins een pistool boven en schoot Raspoetin in de rug. Toen hij zich over het roerloze lichaam heen boog, gingen de ogen van de monnik echter plotseling open en begon hij een worsteling op leven en dood met de prins. Een trawant van Jusupov schoot hem ter hulp en pompte nog een paar kogels in het lichaam van Raspoetin, waarna dat nog eens bewerkt werd met een ijzeren staaf ook. Om zeker te spelen, gooiden de samenzweerders Raspoetin toen in een gat in het ijs van de rivier de Newa, terwijl zijn handen en voeten gebonden waren. Net voor hij door het gat zonk, maakte de schijnbaar dode Raspoetin nog met één hand een kruisteken.
Enkele jaren voordien had Raspoetin de tsaar en de tsarina gewaarschuwd: ‘Mocht ik vermoord worden door gewone mensen, dan hebben jullie niets te vrezen. Als mijn moordenaars edelen zouden zijn... dan zullen geen van de kinderen van de tsaar of andere familieleden mijn dood langer dan twee jaar overleven.’ Op 16 juli 1917, nauwelijks een half jaar later, werden de tsaar en zijn hele gezin terechtgesteld door die andere staatsgevaarlijke lui, de bolsjevieken...

QUIZ VRAAG (10+): Wie is de Vlaamse jeugdschrijver die een roman schreef met als titel 'Raspoetin'?

K-19

2006-09-13T15:21:00.000+02:00

Al jaren liep de beroemde Amerikaanse schrijver Thomas Wolfe rond met het idee voor een roman. Met het idee en met de titel voor een roman eigenlijk, want ook die titel stond, wat hem betrof, als een paal boven water. Het boek zou ‘K-19’ heten en het zou handelen over een Pullman-slaaprijtuig van een trein, met als registratienummer K-19. De levens van alle personages in zijn roman zouden op één of andere manier sterk veranderen, of zijn personages zouden zelfs de dood vinden, terwijl of kort nadat ze met het Pullman-slaaprijtuig met als registratienummer K-19 te maken kregen.
Thomas Wolfe besprak het idee en de titel voor zijn nieuwe roman met zijn uitgever. Die zag het idee wel zitten, maar vond die titel – K-19 – maar niks. De titel sprak wat weinig tot de verbeelding, meende hij. Wolfe wilde om één of andere reden echter geen afstand doen van de titel ‘K-19’ en hield koppig voet bij stuk. Niet dat het hem veel hielp, want hij slaagde er maar niet in het verhaal op een bevredigende manier af te krijgen. Telkens weer liep hij vast of kreeg hij te kampen met een writers block. Zijn uitgever stelde hem daarop voor zich te concentreren op andere romans, tot hij er zeker van was dat hij een sluitende intrige had bedacht voor het boek dat ‘K-19’ moest heten. Wolfe stemde daarin toe. Zijn roman met de titel ‘K-19’ zou hij echter nooit meer afwerkten, want nauwelijks een jaar later, in 1938, overleed hij onverwachts en op jonge leeftijd.
De uitgever van Thomas Wolfe nam de taak op zich het stoffelijk overschot van de schrijver over te brengen naar zijn geboorteplaats, waar hij ter aarde zou worden besteld. Toen de trein het station uitreed, keek de uitgever naar het rijtuig waarin de kist van Thomas Wolfe werd vervoerd. Pas toen de trein uit het zicht was verdwenen, drong het plotseling tot hem door welk registratienummer de wagon had: K-19…

Quiz Vraag (18+): Wat is de titel van het eerste boek dat Thomas Wolfe publiceerde?

The Only Job Where You Get Fired Every Day!

2006-09-13T15:06:00.000+02:00

Er is één specifieke job, waarin je regelrecht naar de top kunt gekatapulteerd worden, als we het zo mogen uitdrukken. Ik heb het hier dan over een job waarvoor men vroeger in Amerika wel eens reclame maakte onder de slogan: ‘The Only Job Where You Get Fired Every Day’ – de enige job dus waar je iedere dag ontslagen kunt worden… of ook: de enige job waarin je iedere dag wordt afgevuurd.
Je moet natuurlijk over de ideale maten en het ideale gewicht beschikken om het écht te maken. Mannen zijn doorgaans ook groter en zwaarder gebouwd dan vrouwen, zodat zij er minder geschikt voor zijn. De eersten die tewerkgesteld werden in deze job, stonden in circussen of op kermissen en waren kleine, lichte vrouwen. Misschien ook omdat de patroonheilige van de artillerie eveneens een vrouw is, namelijk de Heilige Barbara.
De eerste die zich met succes aan deze job waagde – en daarmee bedoel ik dan: die het later nog kon navertellen – was een zekere Lulu, maar over haar is voor de rest weinig of niets bekend. De beroemdste noemde zich dan weer Zazel – een artiestennaam, veronderstel ik. Zij ging voor het eerst aan de slag op 2 april 1877 en maakte een veilige landing in één van de watertanks van het Westminster Aquarium van Londen. Zestig voet ver geraakte ze; dat is een kleine twintig meter. Haar act was zo populair dat ze een contract kreeg voor twee jaar – haar werkgever draaide ook op voor een passende en zeer hoge levensverzekering – en een salaris van 120 pond per week, wat in die tijd een bijzonder aardig bedrag mocht genoemd worden. Gedurende die twee jaar, Zazel got fired every day. Ze mankeerde geen enkele werkdag.
Ondanks haar explosieve levensstijl, bereikte Zazel een hoge ouderdom. Zestig jaar nadat ze voor het eerst aan het werk ging, overleed ze – in 1937 – op een zogenaamd ‘natuurlijke wijze’.

Quiz Vraag (10+): Over welke job hebben we het hier?

De profeet van Hitler

2006-09-13T14:54:00.000+02:00

In de lente van 1933 werd in een bosje in de buurt van Berlijn het lijk gevonden van de toen in heel Europa bekende variété-artiest Erik Jan Hanussen. Hij was afgemaakt met drie pistoolschoten. Tot op de dag van vandaag weet men nog altijd niet goed waarom hij vermoord moest worden en wie de daders waren.

We weten wel wié Erik Jan Hanussen was. Hij begon zijn carrière als dierentemmer, was ook een tijdje operazanger, deed wat aan goochelen… en was daarbij vooral een begenadigd acteur. Zijn carrière nam pas echt een hoge vlucht toen hij zich tijdens de jaren twintig begon uit te geven voor een helderziende, een hypnotiseur en een toekomstvoorspeller. Hij gaf in heel Europa spraakmakende shows, waarin hij deftige heren al eens liet kakelen als een kip en vervolgens een ei leggen, terwijl hij in de coulissen hun echtgenote verleidde. Erik Jan Hanussen maakte zich dan ook een boel vijanden, en dat verbeterde er niet op toen hij door zijn exuberante levensstijl ook nog eens een boel schulden begon te maken. Hij hield er immers niet alleen enkele villa’s, een Bugatti – zo’n beetje de Ferrari van die jaren – en een jacht op na, maar ook een massa dure minnaressen.
Sommige mensen geloven dat het motief voor de moord op Hanussen en dus ook de dader in die richting gezocht moeten worden. Anderen wijzen erop dat Erik Jan Hanussen alleen maar een artiestennaam was en dat hij in werkelijkheid Herschel Steinschneider heette. Erik Jan Hanussen was met andere woorden een jood, maar in het Duitsland van de vroege jaren dertig bleef dit natuurlijk beter geheim.
Hanussen zou in de jaren twintig zelfs bevriend geworden zijn met Adolf Hitler, toen nog een rijzende politieke ster. De beide mannen waren op dezelfde dag en in hetzelfde jaar geboren – dat smeedt een band, volgens astrologen – en ze liepen elkaar tegen het lijf tijdens een privé-show van de variété-artiest. Hanussen zou Hitler toen gezegd hebben dat hij, als hij het echt wilde maken in de politiek, dringend op een behoorlijke manier moest leren spreken. En de variété-artiest heeft de latere Führer daarop enige acteerlessen gegeven – wij zouden het nu medaitraining noemen.
Er zijn foto’s bekend waarop we zien hoe Hitler de theatrale poses aanneemt die ook Hanussen op het toneel vaak aannam, en Hitler nam ook de typische stembuigingen en intonaties van Hanussen over. Maar toen kwam Hitler in Duitsland aan de macht en zou hij ook vernomen hebben dat Hanussen een jood was. Als het ooit bekend werd dat Adolf Hitler zijn doorbraak in de politiek onder meer te danken had aan de lessen van een joodse goochelaar, dan zou dit een ware ramp betekend hebben voor de Führer. In dat geval was het misschien maar beter Erik Jan Hanussen te laten vermoorden…

QUIZ VRAAG (12+): In welk jaar kwam Hitler in Duitsland aan de macht?

Ah die popsterren!

2006-09-13T14:47:00.000+02:00

Popsterren zijn onder meer beroemd, maar ook wel berucht om hun uitspattingen en hun excentriek gedrag. Iemand die zich op dat punt zeker niet onbetuigd heeft gelaten, was Keith Richards, de gitarist van de Rolling Stones, die ook tekende voor heel wat nummers van de beroemde band uit de jaren zestig.
In zijn wilde jaren, toen hij al zo rijk was als de zee diep, had hij een buitenverblijf op het platteland gekocht, een soort grote hoeve eigenlijk waar een vijver bij hoorde en waar hij allerlei orgieën organiseerde. Seks & drugs waren er aan de orde van de dag, de rock ‘n’ roll werd dan wel gereserveerd voor op het podium. Keith wilde echter ook wel wat in vorm blijven en aan sport gaan doen. Boogschieten leek hem wel wat. Hij kocht zich dus een boog, een stuk of wat pijlen en een roos die hij net voor die vijver achter zijn buitenverblijf plaatste. Keith liep er in die dagen echter voortdurend ape-stoned bij en hij schoot al zijn pijlen dus altijd nààst die roos, in de vijver. Dat vormde een ernstig probleem, want Keith kon niet zwemmen, en zonder pijlen kon hij niet aan zijn favoriete sport doen. Gelukkig had hij ook nog twee geweldige honden, die hij wel achter de pijlen aan kon sturen. De honden sprongen, aangevuurd door Keith, dus in de vijver… maar ze vertikten het uit de vijver terug te keren met de pijlen. Ten einde raad sprong Keith zelf dan maar in de vijver – ondertussen was hij immers al vergeten dat hij niet kon zwemmen. Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij, en die redding kwam er in de persoon van de lead-zanger van de Stones, die toevallig langskwam en zijn gitarist uit het water haalde, evenals diens twee honden.
‘Vind je dat nu ook niet wat riskant?’ vroeg hij aan zijn kompaan. ‘Dat schieten? Je zou beter een bootje kopen en dat in de vijver leggen, dan zou je vanuit dat bootje al je verloren pijlen uit het water kunnen rapen.’
Dat vond Keith wel een goed idee en hij kocht zich dus een mini-Hovercraft, om zijn verloren pijlen uit het water te halen. Hij was zelfs zo in zijn nopjes met die Hovercraft van hem, dat hij hem ook als gewoon vervoermiddel begon te gebruiken – autorijden deed hij immers niet graag. En zo werd Keith Richards dan op een goeie dag opgepakt door de politie toen hij tegen 40 kilometer per uur over de snelweg vloog, met zijn splinternieuwe mini-Hovercraft…

Quiz Vraag (12+): De naam van de lead-zanger van de band waarin Keith Richards speelde en op dit moment nog altijd speelt?

De ballade van Guilhem en Marguerite

2006-09-13T14:41:00.000+02:00

In Frankrijk was er tegen het einde van de twaalfde eeuw een jonge knappe minnestreel actief, die luisterde naar de naam Guilhem de Cabestain. Deze jongeman ging als page in dienst van graaf Raymond de Castel-Roussillon, een hardvochtig en wreed heerschap, dat getrouwd was met lieflijke, frisse en vele jaren jongere Marguerite.
Je voelt het al aankomen: Guilhem werd halsoverkop verliefd op de schone Marguerite, en zij op hem. Wat doet een beetje minnestreel in zo’n geval? Die begint aan de lopende band liederen te componeren waarin hij zijn geliefde bezingt, natuurlijk. Maar Guilhem was niet gek, en hij noemde zijn geliefde dan ook niet bij haar ware naam. In zijn liederen had hij het voortdurend over een ideale-vrouw-zonder-naam, van wie iedereen dacht dat ze niet eens echt bestond. Een soort droombeeld, zeg maar.
Guilhems droombeeld bestond echter wel degelijk. Hij zag haar iedere dag in levende lijve voor zich. En na een tijdje begon die vreselijke graaf Raymond toch wel argwaan te krijgen. Hij onderwierp zijn page aan een kruisverhoor, waarin Guilhem uiteindelijk bekende dat zijn ideale-vrouw-zonder-naam een naam had… en omdat hij zo meteen niks beters kon bedenken, gooide hij er die uit van de schoonzus van Raymond, Agnes de Puyvalade.
Raymond had nooit goed kunnen opschieten met zijn broer en hij vond het een goeie grap dat die nu horens kreeg opgezet van zijn page. Marguerite van haar kant vond het niet zo leuk te horen dat Guilhem aan haar gemaal had verteld hoe hij in zijn liederen de charmes van Agnes de Puyvalade bezong. Ze werd jaloers en drong er bij Guilhem op aan dat hij, als bewijs van zijn exclusieve gevoelens voor haar, een ballade zou componeren waarin hij de naam van Marguerite explicitiet zou vermelden.
Je weet allemaal hoe hardnekkig vrouwen kunnen zijn, en zo gezegd, zo gedaan. Marguerite droeg de tekst van dit lied altijd dicht bij zich, op haar hart, in haar décolleté… maar op kwaaie dag, toen ze zich bukte, werd het stukje perkament gegrepen door een windvlaag en slaagde graaf Raymond erin een blik te werpen op de tekst.
Hij begreep meteen hoe de vork aan de steel zat en dat zijn page hem bij de neus genomen had. Zijn wraak was vreselijk… Tijdens een jachtpartijtje schoot hij de nietsvermoedende minnestreel, zogezegd per ongeluk, een pijl door het hart… en daarna rukt hij dat hart uit, liet het koken en zette het voor aan de vrouw door wie hij bedrogen was. Achteraf vroeg hij of het lekker had gesmaakt en of zij er een idee van had wat ze had gegeten.
Toen Marguerite van haar gemaal vernam wat hij had gedaan, gooide ze zich uit de torenkamer naar beneden. Raymond werd later gestraft voor zijn wrede daad, en de lichamen van Guilhem en Marguerite werden opgegraven en rusten nu voor eeuwig bij elkaar, in dezelfde tombe in een kerk van Perpignan.
In de steen staat het laatste vers van ‘de Ballade van Guilhem en Marguerite’ gegraveerd: ‘Als ik sterf, zul jij in mij wonen, in de schaduw van het graf.’

Quiz Vraag (12+): Bevindt de Franse stad Perpignan zich in het zuiden of noorden van het land?

De eerste race rond de wereld

2006-09-13T14:32:00.000+02:00

Op 12 februari 1908 stonden in een straat in New York zes vreemde machines opgesteld – kennelijk automobielen, al was één ervan uitgerust met mast en zeil en een andere met een soort ski’s. Voor de rest hadden ze niet alleen extra luchtbanden en wielen bij, maar ook proviand, medicijnkisten, houwelen, schoppen, reparatiemateriaal en vuurwapens. Op de bok zaten mannen in bontjassen, met mutsen van berehuid, poollaarzen en motorbrillen. Aan de start van de allereerste autorace rond de wereld verschenen drie Franse teams, een Duitse, een Italiaanse en een Amerikaanse ploeg.
De automobiel was toen amper 18 jaar oud en de fabrikanten wilden graag zijn waarde bewijzen. Een Franse en een Amerikaanse krant hadden daarom een race georganiseerd. De Engelsen deden niet mee, want: ‘De automobiel is na de vrouw het meest kwetsbare en grillige voorwerp ter wereld,’ beweerden ze.
De route ging door het noorden van de Verenigde Staten, vervolgens per boot naar Alaska en dan over het ijs van de Beringstraat naar Azië. Daarna zouden de auto’s dwars door Siberië en Oost-Europa naar Parijs rijden. In Amerika waren er nauwelijks geasfalteerde wegen en in Siberië was het nog erger gesteld. Het werd dan ook een helse tocht. Dertig kilometer na de start reden de auto’s zich al vast in een sneeuwbank en moesten alle deelnemers een uur graven om de weg weer vrij te maken. Later zouden de racers zelfs hele ploegen sneeuwruimers inzetten, die de wegen ook moesten verharden met sleden. Er werden greppels gedicht, bruggen verstevigd, automobiel uit moerassen getrokken en tientallen enorme boomstammen uit de weg gerold.
Oog in oog met de Siberische steppen trokken de Fransen zich terug. Hun wagens waren doodop. De Duitsers lagen toen al enkele dagen voor op de Amerikanen en de Italianen.
Uiteindelijk kwamen de Duisters als eersten aan in Parijs. Omdat zij de Beringstraat per boot waren overgestoken, hadden ze echter een boete van 15 dagen gekregen. Toen de Amerikanen vier dagen later de finish bereikten, wonnen zij de race dus met een voorsprong van 11 dagen. Ze hadden 19.494 km. afgelegd met een gemiddelde van 174 km. per dag. De waarde van de automobiel als voertuig was daarmee afdoende bewezen.
De jonge Amerikaanse monteur George Scheuster was de held van de dag. Honderdentwaalf dagen eerder was hij thuis vertrokken om de automobiel op de startplaats af te leveren. Omdat de monteur die zich voor de race opgegeven had zich op het laatste moment terugtrok, verkleedde Scheuster zich haastig en klom aan boord. Het was nooit zijn bedoeling geweest aan de wedstrijd deel te nemen, maar hij behoorde wel tot de winnende ploeg…

QUIZ VRAAG (10+): Welke twee werelddelen worden door de Beringstraat van elkaar gescheiden?

De Vliegende Hollander

2006-08-16T16:07:00.000+02:00

Op een laaiend warme dag in maart 1939 verpoosden op een wit zandstrand van de Indische Oceaan bij Valsbaai, een inham aan de uiterste punt van Zuid-Afrika, zo’n zestigtal mensen. Plotseling doemde aan de wazige kim een Oostindiëvaarder op, een volgetuigde driemaster van een type dat in geen eeuwen meer was gezien. De badgasten merkten het schip op en riepen er anderen bij, zodat er weldra een opgewonden massa aan de vloedlijn het vreemde fenomeen stond te bespreken. Even plots als het schip verschenen was, verdween het ook in het niets.
In de kranten van die dagen had men het over een fata morgana, een luchtspiegeling dus van een vaartuig dat in feite honderden kilometer uit de kust moest gevaren hebben. Maar de ooggetuigen beschreven eensgezind een schip dat niets weg had van een modern zeilschip, maar alles van een koopvaarder uit de 17de eeuw. Sommigen beweerden zelfs dat zij niet meer of minder dan de Vliegende Hollander hadden gezien.
Lang voordat er een beroemde opera over de Vliegende Hollander werd gemaakt, was zijn legende aan generaties zeelieden over de hele wereld bekend. Oude kronieken vermelden dan in 1680 een Hollandse Oostindiëvaarder onder bevel van Hendrik van der Decken uit Amsterdam koers zette naar Batavia. Toen hij er door een hardnekkige storm niet in slaagde Kaap de Goede Hoop te ronden, zou kapitein Van der Decken, geïnspireerd door de Duivel, God uitgedaagd en vervloekt hebben. Hierop zou een engel hem dan weer bevolen hebben over de zeven zeeën te blijven varen, tot de Dag des Oordeels.
Van der Decken en zijn Oostindiëvaarder kwamen nooit in Batavia aan. Sinds 1680 zou zijn verdoemde spookschip verscheide malen waargenomen zijn, en telkens bracht dit ongeluk. Onder de mensen die beweren de Vliegende Hollander gezien te hebben, bevond zich niemand minder dan de latere Engelse koning George V. De laatste waarneming dateert van september 1942.

Quiz Vraag (12+): Wie componeerde de beroemde opera over de Vliegende Hollander?

Voetbal

2006-08-16T15:59:00.000+02:00

De spelletjes die wij nu kennen als ‘voetbal’ en ‘rugby’ ontstonden, min of meer in hun huidige vorm, in Engeland, zo omstreeks het midden van de negentiende eeuw. Ze werden toen echter al tweeduizend jaar lang gespeeld, in China, maar ook in het oude Griekenland en in Rome.
Voetbal werd gespeeld op straat of op een veld. Het was een ‘spel voor het volk’, dat door de welopgevoede en rijkere lui beschouwd werd als een ruw en vulgair tijdsverdrijf. Vanaf de veertiende eeuw werden verscheidene pogingen gedaan om dit soort balspelletjes te verbieden. Ze stonden immers het vervullen van de christelijke plichten in de weg en wie voetbal speelde, werkte uiteraard ook niet.
Er bestond toen ook nog geen onderscheid tussen hooligans en spelers, want het veld waar het spel gespeeld werd, nam vaak een hele stad in beslag. De ene wijk speelde tegen de andere, de ploegen bestonden uit honderden spelers en het spel kon makkelijk de hele dag duren. Daarbij werden grote aantallen ramen, armen en benen gebroken en soms vielen er ook al eens enkele doden te betreuren. Uiteindelijk kwamen daar dan weer maar al te vaak bijzonder gewelddadige en regelrechte rellen van.
Omstreeks 1863 vond men in Engeland dat het maar eens gedaan moest zijn met deze ongedisciplineerde vorm van voetbal. Door een tiental ploegen, verbonden aan een school, een fabriek, een stad of een Ministerie (zoals het Ministerie van Oorlog) werd in een taverne de Football Association opgericht. Het belangrijkste punt op de agenda was het aannemen van een gemeenschappelijk spelreglement. Maar zelfs hier slaagde men niet in, want enkele ploegen wilden dat de rugby-variant ook zou opgenomen worden in het reglement van de Football Association. Op een tweede vergadering werden de rugbyspelers weggestemd en pas bij een derde poging kon het spelreglement aangenomen worden, dat nu nog min of meer gehanteerd wordt.
Het zou nog een halve eeuw duren voor dit Engelse voetbalspel ook ingeburgerd raakte in grote delen van Europa. Pas in april 1901 vond een eerste officieuze interland België-Nederland plaats op het veld van Beerschot. Eigenlijk ging het om een ontmoeting tussen de steden Rotterdam en Antwerpen. De Nederlanders verloren met 8-0.

Quiz Vraag (10+): De eerste officiële voetbalinterland België-Nederland vond plaats op 30 april 1905, werd eveneens gespeeld op het terrein van Beerschot, en werd verloren door de Belgen met...?

Heliogabalus

2006-08-16T15:52:00.000+02:00

Qua wreedheid en extravagante levensstijl, zo denken we, kon geen enkele Romeinse keizer onderdoen voor keizer Nero. Terwijl hij Rome in brand liet steken, zou hij op zijn luit gemusiceerd hebben. En hij zou ook nogal wat Christenen voor de leeuwen geworpen hebben. Maar keizer Nero is duidelijk het slachtoffer geworden van zijn imago: hij heeft Rome niet in brand laten steken, maar zelfs nog geholpen met het blussen van de brand, en hij heeft ook nooit Christenen voor de leeuwen laten werpen. Maar hij zong wel verschrikkelijk slecht.
Nee, de Romeinse keizer van wie men vroeger heel zeker wist dat hij even wreed was als zijn imago liet uitschijnen, heette Heliogabalus. Niemand durfde te bedanken voor een uitnodiging om te dineren met Heliogabalus, maar het minste waarop je als zijn gast mocht hopen was een hoogst onaangename avond, en het ergste een bijzonder onprettige dood. Heliogabalus vond het heerlijk de zeven dikste mannen van Rome te eten te vragen en hun aanligbedden met luchtkussen vervolgens lek te prikken, zodat ze spartelend op de vloer belandden. Maar het was ook mogelijk dat het voedsel dat je voorgezet kreeg, gemaakt was van gemalen glas, marmer of ivoor, of dat je spinnen of leeuwenmest in je gebakjes aantrof. Wie niet alles opat, werd ter dood gebracht. Wie in slaap viel, kon best weer wakker worden in een zaal vol luipaarden.
Heliogabalus was gek op dieren. Vaak werd zijn wagen getrokken door herten of tamme tijgers, maar hij kon best ook op een plechtigheid arriveren in een kruiwagen, getrokken door naakte vrouwen. Zijn slaven gaf hij nogal eens opdracht schorpioenen of giftige slangen naar zijn hovelingen te sturen. Eens had hij het schijnbaar aardige idee rozenblaadjes over zijn gasten te laten uitstrooien. Hij gebruikte er echter zoveel dat sommigen stikten.
De schatkist werd geplunderd door zijn extravagante levensstijl en de Romeinen konden zijn gevoel voor humor ook niet echt delen. Hij werd dan maar in opdracht van zijn eigen grootmoeder door zijn eigen lijfwachten vermoord. Hij was toen net zeventien geworden.

Quiz Vraag (18+): Van wanneer tot wanneer regeerde keizer Heliogabalus over het Romeinse Rijk?

Monsieur et madame Hawarden

2006-08-16T15:44:00.000+02:00

Vlak bij Malmédy, op het kleine kerkhof van Ligneuville, zult u het graf vinden van ‘mejuffrouw Meriora Gillibrand, overleden op 1 maart 1863 in de leeftijd van 58 jaar’. Nochtans had men op 2 maart van dat jaar op het gemeentehuis niet het overlijden van een dame aangegeven, maar van ene Arthur Hawarden, 52 jaar oud en van onbekende origine. Een paar weken later verkreeg een familielid dat de vermelding van de heer Hawarden werd geschrapt en vervangen door die van mejuffrouw Meriora Gillibrand, al wist die persoon blijkbaar ook niet hoe oud Meriora precies was.
Voor haar familie was Meriora een excentrieke dame die havana’s rookte, graag in mannenkleden gekleed ging en altijd uit was op een vechtpartij. Meriora had een echtgenoot en talloze minnaars die tot de dood toe vochten voor haar gunsten. Vaak regelde ze haar hartsaangelegenheden zelf, op een soms nogal bloedige wijze. Eén van haar aanbidders – een ongewenste – zou ze met een dolk gestoken hebben, en terwijl hij zijn laatste adem uitblies, joeg hij haar nog een kogel door de borst. Vandaar dat Meriora nogal eens bloed spuwde, al kon dat ook het gevolg van tering zijn.
In 1848 stond ze tijdens het oproer in Parijs op de barricaden, als ‘monsieur Hawarden’ – omdat Meriora Gillibrand werd gezocht door de politie. Toen ze werd gearresteerd, had ze haar redding dan weer te danken aan het medisch onderzoek dat haar als vrouw identificeerde. Nu op de vlucht voor de Franse autoriteiten, dook ze onder in het hartje van de Ardennen, in Ligneuville – nog steeds als monsieur Hawarden. Daar kon men deze mysterieuze meneer bij nacht en ontij wel eens over de venen zien draven, om dan halt te houden van één of ander vervallen kasteel. Een jongen van twaalf vergezeld monsieur Hawarden en schreef hun vertrouwelijke gesprekken neer in een boekje.
Hawarden ging door voor een rijk man, hoewel niemand ooit navraag deed naar de inhoud van zijn beurs, aangezien hij altijd twee pistolen in zijn gordel droeg en geen jager was, maar wel een echte scherpschutter. Monsieur Hawarden stierf echter alleen en in ellendige omstandigheden. De dokter die de dood vaststelde, toonde blijkbaar geen enkele belangstelling voor de arme overledene, die zelfs niet eens werd afgelegd…

Quiz Vraag (18+): Welke Vlaamse romancier schreef een boek over deze monsieur Hawarden, dat ook werd verfilmd?

Honderdduizend Russen

2006-08-16T15:35:00.000+02:00

In het begin van de Eerste Wereldoorlog kregen de Fransen, de Britten en de Belgen het hard te verduren van de Duitsers. In een aantal Britse kranten verscheen toen het bericht dat er in het grootste geheim 100.000 Russische soldaten waren geland in het Schotse Aberdeen, die onder Brits bevel zouden ingezet worden aan het westelijk front. Het bericht werd door de Britse autoriteiten ontkend noch bevestigd en al gauw doken er in heel Groot-Brittannië dan ook ooggetuigen op, die aanwezig geweest waren bij de ontscheping van de Russen. Er zat zelfs nog sneeuw op hun laarzen.
In het krantenbericht werd ook gesteld dat de Russen in verzegelde treinen naar havens in het zuiden van Engeland waren gebracht, om vandaar op transport gezet te worden naar het westelijk front. Sommigen twijfelden aan de juistheid van dit bericht, maar zij werden het zwijgen opgelegd door anderen die zeiden dat het grote aantal lege wodkaflessen langs de route duidelijk op de aanwezigheid van Russische soldaten wezen.
Ook in Frankrijk kende iedereen vrij snel wel iemand die de Russen had gezien. Er zou zich een groot Russisch kamp bevinden in de buurt van Chartres, beweerde men. In Parijs lieten soldaten aan hun collega’s de mantels zien van de kozakken die uit het kamp afkomstig waren. Hoe dan ook, wie niet geloofde dat de Russen in Frankrijk waren, kon dat niet bewijzen… en dus kon de Duitse geheime dienst dat ook niet. De mythe van de Russen werd door de Britse en Franse propagandadiensten dan ook met beide handen aangegrepen om het moreel van de troepen hoog te houden.
En toch was het wel degelijk een sterk verhaal en niets anders dan een sterk verhaal. Voor de oorlog werden er immers grote ladingen eieren geïmporteerd uit Rusland. Aberdeen was een van de havens waar ze ontscheept werden. Een agent in Aberdeen stuurde bij deze speciale gelegenheid een telegram naar Londen, om zijn hoofdkwartier ervan op de hoogte te brengen dat de eieren aangekomen en op de trein gezet waren. Hij bezuinigde op het aantal woorden en verstuurde een telegram met de boodschap: ‘100.000 Russen op weg van Aberdeen naar Londen’. En het was dit telegram dat een ijverige journalist onder ogen kreeg en verkeerd interpreteerde…

Quiz Vraag (18+): Een andere beroemde mythe uit de Eerste Wereldoorlog heeft te maken met de Belgische stad Mons, waar mythische wezens zouden zijn opgedoken aan de zijde van de Britse troepen. Over welke wezens hebben we het hier?

Merkwaardige hulpstukken bij muziekinstrumenten

2006-08-16T15:30:00.000+02:00

Er bestaan niet alleen zeer vreemde muziekinstrumenten. Er bestaan ook hoogst merkwaardige hulpstukken bij muziekinstrumenten. Hier volgen enkele voorbeelden, die bedacht werden aan het eind van de negentiende eeuw, en die steeds te maken hebben met piano's…
Een werktuigkundige uit Marseille, een zekere Augustin Lagarrige, vond een toestel uit waardoor de pagina's van muziekpartituren automatisch konden omgeslagen worden. Bij een piano hoefde de pianist dan alleen maar met zijn knie tegen een hefboom te drukken, waardoor een ingewikkelde machinerie in werking werd gezet, die ervoor zorgde dat het blad werd omgeslagen, zonder dat de pianist daarvoor zijn handen hoefde te gebruiken of de hulp van iemand anders moest inroepen.
Ene Benjamin Atkins uit Cincinnati in de Verenigde Staten verkreeg dan weer een octrooi op een toestel, dat hij ontworpen had om de vingers van een pianospeler tot aan het tweede kootje horizontaal te houden. Het doel van deze 'vingersteun voor pianisten' was de aanslag te verbeteren en de vingervlugheid te bevorderen. Bij mijn weten is deze vingersteun voor pianisten echter ook al geen groot succes geworden.
Het leukste hulpinstrument voor pianisten werd niet uitgevonden met musici in het achterhoofd, maar om snorrendragers te plezieren. De heer Randolph uit New York had namelijk opgemerkt dat mannen met weelderige snorren al eens veel moeite moesten doen om hun soep op een min of meer beschaafde wijze te nuttigen, zonder dat er dus vanalles aan de snorharen bleef hangen. Daarom ontwierp hij een snorbeschermer: een plaat van hard rubber, aangepast aan de vorm van de bovenlip, die de snor ervan moest weerhouden aan het eten en drinken deel te nemen. De snorbeschermer had twee gebogen uitsteeksels die erop gemaakt waren om in de neusgaten te gaan en zich om het tussenschot van de neus te klemmen. Het apparaat schijnt ook zijn diensten bewezen te hebben bij het kussen, al heb ik daar zo mijn twijfels bij.
Nu had deze uitvinder ook nog gemerkt dat bepaalde pianisten al eens last hadden om een noot te spelen die zich zo ongeveer in het midden van hun klavier bevond, als hun beide handen zich voor de rest aan de uiteinden van het klavier hoorden te bevinden. Daarom ontwierp hij een langwerpig uitsteeksel dat op de snorbeschermer kon gemonteerd worden, en dat de pianist die dat wenste in staat moest stellen deze noten te bereiken waar hij met de vingers van zijn beide handen niet bij kon…

Quiz Vraag (10+): Wie vindt het origineelste hulpstuk bij een muziekinstrument naar keuze uit?

De eerste ronde van Frankrijk

2006-08-16T15:24:00.000+02:00

Na het succes van een plaatselijke wedren, ontstond in 1903 bij de Franse krant L'auto het plan om voor het eerst in de geschiedenis een heuse Ronde van Frankrijk te rijden. Men besloot die Tour in zes ritten te verdelen en verscheidene rustdagen in te schakelen. Dat was wel nodig als men de afstanden bekijkt die afgelegd dienden te worden: die varieerden namelijk van 268 tot 467 kilometer.
Het publiek stond aanvankelijk nogal sceptisch tegenover het hele gebeuren. Niet alleen die fenomenale afstanden speelden daarin mee, maar ook het gewicht van de fietsen uit die tijd: gemiddeld zowat 20 kilo. En dan dienden de renners ook nog 's nachts te rijden!
Toch schreven er voor die eerste ronde niet minder dan 60 renners in. Daar waren enkele kampioenen bij, maar ook een avontuurlijke smid bijvoorbeeld, die absoluut wilde meedoen en daarom, speciaal voor dit evenement, had leren fietsen... acht dagen voor de start!
Toen werden er nog geen volgwagens gebruikt, zoals we die nu kennen. Geo Lefèvre, de 'patron' van de Tour, vond het een veel leuker idee zélf met het peloton een eindje mee te fietsen. De eerste dag overbrugde hij zelfs een kloof van drie minuten om van het peloton bij de koplopers te komen.
De ritten die ook bij nacht werden gereden, waren veruit de gevaarlijkste. Gelukkig hadden de organisatoren langs de verraderlijkste afdalingen wel lampionnetjes geplaatst, om één en ander te verlichten. Maar valpartijen bleven uiteraard schering en inslag.
Winnaar van die eerste Ronde van Frankrijk werd een zekere Garin. En dat terwijl zijn collega's hem nog wel de verkeerde kant hadden uitgestuurd, in de hoop hem zo kostbare minuten te doen verliezen...

Quiz Vraag (10+): Wie was de laatste Belg die de Ronde van Frankrijk won? En wanneer deed hij dat?

De ontdekking van Troje

2006-08-16T15:13:00.000+02:00

Ter gelegenheid van Kerstmis 1829 schonk dominee Schliemann aan zijn zoon Heinrich een geschiedenisboek. Eén van de plaatjes toonde de vluchtende held Aeneas tegen de achtergrond van een brandende stad met haar zwarte muren en grote poort. 'Als ik groot ben, ga ik naar Griekenland en zal ik deze stad vinden,' zei Heinrich kordaat. 'Ik zal Troje vinden én de schat van koning Priamos, waarvan sprake is in dit verhaal.'
Hoe hard alle mannen van de wetenschap ook mochten roepen dat Troje en de schat van koning Priamos niet meer dan mythen waren, oeroude sprookjes opgetekend door de blinde dichter Homeros, toch wilde de jonge Heinrich zijn grote droom niet opgeven. Met de gegevens die hij uit de verhalen van Homeros had opgetekend, en gedreven door een nostalgisch visioen uit zijn kindertijd - de brandende stad met haar zwarte muren en grote poort - ging Heinrich Schliemann op zoek. Maar eerst zorgde hij er wel nog voor dat hij zo rijk werd dat hij een erg dure expeditie kon bekostigen.
De vrouw van zijn dromen, die Heinrich ook al in dezelfde periode tegen het lijf liep, diende te beantwoorden aan vier eisen: ze moest arm, mooi, aanhankelijk zijn... én houden van de werken van Homeros. Al deze kwaliteiten waren verenigd in zijn tweede vrouw Sophia. Samen met haar, én met de informatie die hij opgestoken had van Homeros, ontdekte Heinrich Schliemann op 15 juni 1873 inderdaad het visioen van zijn jeugd... een stad die Troje moest zijn, en eeuwenoude juwelen die niets anders dan de Schat van Koning Priamos konden voorstellen...
De hele wetenschappelijke wereld had gelachen om die dwaze amateur-archeoloog Heinrich Schliemann en zijn zo mogelijk nog dwazer geloof in de geliefde 'sprookjesschrijver' van zijn kinderjaren... Maar Heinrich bleek het bij het rechte eind te hebben gehad: Homeros was niet alleen een sprookjesschrijver geweest, maar ook een geschiedschrijver...

Quiz Vraag (10+): De Griekse held Odysseus sloot zich samen met een aantal andere soldaten op in een houten dier, dat achtergelaten werd bij de poort van het belegerde Troje. Zo wordt het althans verteld in de Ilias. Over welk dier hebben we het hier?

Een gentleman-gangster in het Wilde Westen...

2006-08-16T15:04:00.000+02:00

Californië, 1875… Op een snikhete dag worden de passagiers van de postkoets van Wells Fargo opgeschrikt wanneer er een man met een zwarte zak over het hoofd uit de struiken te voorschijn springt. Hij eist de geldkist op en raadt de dames en heren vriendelijk aan geen geintjes met hem uit te halen, want in het struikgewas houden zich nog een aantal bendeleden op. En inderdaad… vanuit de struiken worden zes geweren op de passagiers gericht.
Een dame raakt zo van streek door het gebeuren dat zij haar handtasje in het gezicht van de rover gooit. Maar de man, die zich voorgesteld heeft als ‘Zwarte Bart’, blijkt een echte gentleman te zijn. Hij maakt een lichte buiging en geeft de dame in kwestie haar eigendom terug. Hij is niet geïnteresseerd in persoonlijke bezittingen, zegt hij.
Wanneer Jim Hume, de directeur van Wells Fargo, zich met de zaak bemoeit, merkt hij al snel dat hij met een gewiekst personage te maken heeft. Niet alleen opereert Zwarte Bart meestal te voet en laat hij haast geen sporen achter, maar bovendien handelt hij ook op eigen houtje. In het struikgewas vindt Hume immers zes rechte stokken, die met enige verbeelding best als geweerloop kunnen beschouwd worden.
Na die eerste postkoets zullen er nog vele volgen, maar steeds blijft Zwarte Bart zich in alle omstandigheden even galant gedragen. Zijn repuatie groeit en na verloop van tijd mag de hoffelijke bandiet zelfs op enige sympathie van de bevolking rekenen. Daar zal het zelfgeschreven hekeldicht dat hij bij een overval speciaal voor Hume achterlaat wellicht niet vreemd aan zijn.
Hume houdt er evenwel niet van dat er met zijn persoon de spot wordt gedreven. Als een volleerd speurder bijt hij zich vast in het spoor van Zwarte Bart en na zeven lange jaren slaagt hij erin de boef gevangen te nemen. Zwarte Bart blijkt een oude lieve man te zijn met een zachte stem, een grijze baard, een witte snor en twee ontbrekende voortanden. Hij is dadelijk bereid het grootste deel van zijn buit terug te betalen aan de gedupeerden.
Waarschijnlijk boezemt zijn verschijning zelfs de rechter enig medelijden in, want in plaats van hem aan de eerste de beste boom te laten opknopen, veroordeelt die de gentleman-rover uit Californië slechts tot zes jaar gevangenisstraf…

Quiz Vraag (12+): Welk dier staat symbool voor de staat Californië?

De Moord op Albert I

2006-08-16T14:50:00.000+02:00

Op zaterdag 17 februari 1934 had de Belgische koning Albert I slechts één officiële verplichting: die avond zou hij in het Sportpaleis van Schaarbeek een trofee overhandigen aan de winnaar van een wielerwedstrijd. Zijn vrouw lag te bed met een lumbago en zijn zoon – de latere Leopold III – was op vakantie in Zwitserland. Koning Albert besloot dan maar de dag aangenaam zoek te maken met zijn favoriete tijdverdrijf: een klimpartijtje in de Ardennen. De koning was een ervaren alpinist; hij had zelfs de Mont Blanc bedwongen.
Albert trommelde zijn kamerknecht op, die hem vaak op zijn bergtochten vergezelde, en samen verlieten zij het paleis van Laken in de zwarte Ford cabriolet van de koning, om naar een klein massief aan de Maas te rijden, in de buurt van Namen. De rotsen van Marche-les-Dames waren een geliefkoosd oefenterrein van de koning.
Albert en zijn kamerknecht hadden alle tijd van de wereld. Ze stapten onderweg nog ergens af om rustig wat te eten. Het was al vier uur geworden toen ze eindelijk de rots le Vieux Bon Dieu bereikten, die de koning wilde beklimmen. Daar zou de koning, volgens de officiële versie van de feiten, aan zijn kamerknecht gevraagd hebben beneden in de auto op hem te blijven wachten, terwijl hij naar boven ging. Om vijf uur zou hij terug zijn.
Maar de koning keerde niet terug op het afgesproken uur. De kamerknecht werd ongerust en trok naar een hereboerderij in de buurt – de woonplaats van baron Eugène Carton de Wiart – waar hij het paleis van Laken telefonisch op de hoogte bracht. Was de koning verdwaald? Had hij een ongeluk gekregen?
Terwijl de kamerknecht en de baron samen met een aantal rijkswachters en boeren de omgeving van le Vieux Bon Dieu begonnen uit te kammen, vertrok in Laken een auto met aan boord de lijfarts van de koning, zijn vleugeladjudant Jacques de Dixmude en de voorzitter van de Belgische Alpinistenclub, graaf Xavier de Grünne. Pas om 2 uur 30 die nacht werd het ontzielde lichaam van de koning ontdekt door kapitein Jacques de Dixmude: hij lag op de rug, de ogen open, star naar de hemel gericht.
Meteen nadat het nieuws de volgende dag bekend werd gemaakt, kwamen de tongen los. De officiële versie van de feiten vertoonde dan ook tal van hiaten en tegenstrijdigheden. Zo verklaarde het parket van Namen dat de koning, op de top van de rots gekomen, tegen een los stuk steen zou hebben geleund, dat hem vervolgens zou hebben meegesleurd in zijn val. De ervaren alpinist zou bijgevolg een onvergeeflijke fout hebben begaan, zoals het ook een onverklaarbare stommiteit was geweest alléén le Vieux Bon Dieu op te klimmen. Alpinisten beoefenen hun sport immers altijd met z’n tweeën, omdat de ene moet instaan voor de veiligheid van de ander. Precies daarom had koning Albert zijn kamerknecht meegenomen.
Maar waarom zou hij dan op het laatste moment gezegd hebben dat die beneden in de auto op hem moest blijven wachten? En hoe valt het te rijmen dat de koning een hele dag alle tijd van de wereld leek te hebben, om vervolgens amper één uurtje te gaan klimmen, waarna hij zich in allerijl terug naar Laken en daarna naar Schaarbeek moest reppen? Waarom vroeg de koning niet aan de voorzitter van de Belgische Alpinistenclub, die blijkbaar ook in Laken verbleef, om hem te vergezellen bij zijn klimpartijtje? Hoe was het mogelijk dat mensen uit de streek al urenlang naar de koning hadden gezocht zonder hem te vinden, en dat kapitein Jacques de Dixmude het lijk al vrijwel meteen aantrof na zijn aankomst bij le Vieux Bon Dieu? Waarom werd het lichaam van de koning, in strijd met alle regels terzake, nog voor het parket ter plaatse kwam naar Laken teruggebracht? Waarom werd er geen lijkschouwing verricht? En als de koning inderdaad twintig, vijftig of tachtig meter diep viel – de schattingen lopen uiteen -, hoe is het dan mogelijk dat hij daar slechts één enkele dodelijke hoofdwonde aan overhield en voor de rest niet het minste schrammetje?
Het zijn deze onbeantwoorde vragen die de geruchtenmolen in gang hebben gezet. Koning Albert had zelfmoord gepleegd, fluisterde men. Of: koningin Elisabeth wilde Leopold zo snel mogelijk op de troon krijgen en had een huurmoordenaar ingehuurd. Of: in de kringen van de hoogste burgerij van dit land werd het niet genomen dat koning Albert zich steeds meer als ‘een armenkoning’ profileerde.
Was het misschien een amoureuze kwestie? Wilde Albert in Marche-les-Dames afrekenen met een rivaal? Had hij prins de Mérode uitgedaagd tot een duel? Werd de prins daarom verbannen naar de Congo, waar hij vervolgens spoorloos verdween?
Er werd gefluisterd dat Albert de avond van zijn dood flink de bloemetjes had buitengezet, samen met zijn vleugeladjudant. In een befaamd Brussels bordeel aan de Avenue Louise zouden ze dure champagne genuttigd hebben met al even dure meisjes van plezier. De koning zou zo dronken geweest zijn, dat hij bij het buitenkomen uitgleed op de stoep en met zijn hoofd op de stoeprand terechtkwam. Vandaar de ene hoofdwonde. Omdat het ondenkbaar was dat de koning-ridder in dergelijke omstandigheden en op een dergelijke plaats zou gevonden worden, heeft Jacques de Dixmude hem toen naar Marche-les-Dames gebracht, aan de voet van de rots gelegd… en een poosje later gevonden als het slachtoffer van een tragisch ongeluk.
Ten slotte werd er ook gedacht aan een politieke aanslag. In 1933 had Hitler de macht gegrepen. De Führer ijverde voor een sterk Duitsland met een sterk leger, maar de geallieerden wilden daar niet van horen. Hitler zette zijn plannen door en begon met de ‘herbewapening’ van Duitsland. Albert verzette zich tegen deze evolutie en hij bezat destijds – als de held van de Eerste Wereldoorlog - een groot gezag in Europa…
De ex-ambassadeur van Duitsland in Parijs, een zekere Köster, verklaarde overigens dat sommige hooggeplaatste nazi’s geloofden dat ze Europa op de knieën konden krijgen zonder een regelrechte oorlog te riskeren. Ze hoefden alleen maar een zestal politieke moorden te plegen. Op hun zwarte lijst kwam de Oostenrijkse kanselier Dolfuss voor, die op 25 juli 1934 inderdaad omkwam bij een aanslag door een geheim agent van de nazi’s. Koning Alexander van Joegoslavië werd op 9 oktober 1934 vermoord in Marseille door een Kroatische fascist. President Titulescu van Roemenië stierf in verdachte omstandigheden in zijn bed en president Edvard Benes van Tsjechoslowakije en de Franse premier Herriot ontsnapten slechts op het nippertje aan de dood.
Koning Albert I van België zou de zesde naam geweest zijn op de zwarte lijst van de nazi’s…

Quiz Vraag (12+): Patrick Bernauw en Guy Didelez schreven een thriller over de moord op Albert I, getiteld Het Februaricomplot. Geef ons de naam van het mannelijke hoofdpersonage uit deze roman. Als jongen van veertien kreeg hij te maken met de Duitse geheim agente...

De vervloekte Hope Diamant

2006-08-16T14:45:00.000+02:00

De narigheid met de ‘vervloekte Hope Diamant’ begon al meteen nadat de Franse ontdekkingsreiziger Jean-Baptiste Tavernier de 112,5 karaat safierblauwe steen ontvreemdde uit een Hindoetempel in Birma, waar hij eeuwenlang had gefonkeld als het alziende oog in een beeld van de afgod Rama. Tavernier verzilverde het pronkstuk na zijn terugkeer in Frankrijk, waar de diamant aangekocht werd door Lodewijk XIV, de Zonnekoning. Kort na de transactie stierf Tavernier aan een onbekende ziekte.
De steen maakte deel uit van de Franse kroonjuwelen en werd gedragen door Marie Antoinette, de echtgenote van Lodewijk XVI – tijdens de Franse Revolutie verloren beiden hun hoofd onder de guillotine. Later kwam het kostbare kleinood in het bezit van de Engelse bankier Henry Thomas Hope, die de diamant ook zijn nieuwe naam gaf. De familie Hope werd gedurende verscheidene decennia bezocht door allerlei onheil – echtscheiding, moord, brand, bankroet, alcoholisme.
Omstreeks 1900 verhuisde de steen naar Frankrijk: zijn nieuwe eigenaar, de belegger Jacques Colot, betaalde er drie maal de oorspronkelijke prijs voor, werd vervolgens prompt krankzinnig en pleegde zelfmoord. Vervolgens was het de beurt aan de Russische prins Kanitovsky, die het juweel voor een avond leende aan een actrice van het revuetheater Folies-Bergères. Wellicht in een vlaag van aan waanzin grenzende jaloezie kogelde hij haar nog dezelfde avond neer vanuit zijn loge; een paar dagen later werd Kanitovsky door enkele Russische opstandelingen neergestoken.
Een Grieks juwelier die de steen vervolgens in zijn bezit kreeg, stortte in een ravijn. Kwatongen beweerden dat hij een duwtje kreeg. De sultan van Turkije, Abdoel Hamid II, bijgenaamd ‘Abdoel de Vervloekte’ kocht het juweel voor een duizelingwekkend bedrag en werd vervolgens onttroond. Zijn landgenoot Habib Bey liet de diamant tentoonstellen in Londen; zelf verdronk hij toen een Frans lijnschip nabij Singapore verging.
De eigenaar van de Washington Post liet zich niet afschrikken door de gruwelijke voorgeschiedenis van de vervloekte steen. Ten onrechte, want korte tijd nadat hij het kleinood had verworven, kwam zijn oudste kind tijdens een ongeluk om het leven en werd hij krankzinnig.
Tegenwoordig ligt de edelsteen veilig opgeborgen in het Smithsonian Institute.

Quiz Vraag (12+): Waar bevindt zich het Smithsonian Institute?

De droom van een kleine korporaal

2006-07-10T14:47:00.000+02:00

In het derde jaar van de Eerste Wereldoorlog vocht een kleine korporaal in de loopgraven aan de kant van de Beierse infanterie. Tegenover deze soldaten lagen de Fransen, die net als hun tegenstrevers verbeten vochten om iedere metere terreinwinst.
Hoe langer het gevecht duurde, hoe uitgeputter de soldaten geraakten. Soms soesden ze weg in hun loopgraaf, het geweer aan hun zij. Dat overkwam ook de kleine korporaal, die droomde dat hij begraven werd onder een lawine van zand en gesmolten ijzer. Toen hij bloed over zijn borst voelde stromen, schrok de kleine korporaal wakker uit zijn droom die zo levensecht was geweest dat hij dadelijk, als in een reflex, onder zijn jas tastte. Maar hij lag ongedeerd in zijn schuilplaats. Alles was rustig en vanuit de Franse loopgraven steeg geen enkel geluid op. Hij had het alleen maar gedroomd.
Toch werd de korporaal geplaagd door een steeds groter wordende onrust. Hij klom over de borstwering van de loopgraaf en liep naar de strook niemandsland tussen beide legers in. Had hij het verstand verloren? Rechtop in dat niemandsland vormde hij een ideale schietschijf voor de vijand!
Hoewel hij dit ten volle besefte, liep de kleine korporaal door, als een slaapwandelaar, weg van de loopgraaf die tenminste enige beschutting bood…
Er weerklonk geweervuur, gevolgd door een geweldige explosie. De kleine korporaal dook weg. Opnieuw drong het tot hem door welk gevaar hij liep en hij besloot onverwijld naar zijn stellingen terug te keren.
Daar wachtte hem een gruwelijk schouwspel… Waar zich zopas nog zijn loopgraaf bevond, zag hij nu een diepe krater en daarin zijn strijdmakkers, begraven onder een lawine van zand en gesmolten ijzer. Niemand van hen had de explosie overleefd.
Vanaf die dag was de kleine korporaal ervan overtuigd dat hij uitverkoren was om een speciale plaats in de geschiedenis in te nemen. En hij kreeg gelijk: zonder hem zou die geschiedenis er heel anders uitgezien hebben.

Quiz Vraag (18+): De naam van deze kleine korporaal?

Rudolf Valentino

2006-07-10T14:40:00.000+02:00

De beroemdste ster uit de periode van de stomme film en sowieso het eerste echte mannelijke filmidool was Rudolf Valentino. Deze Italiaan van geboorte begon zijn carrière in Hollywood als danser. Hij trouwde in 1919 met de filmster Jean Acker, maar hun huwelijk overleefde de huwelijksnacht niet. De volgende dag vroeg Rudy’s wettige echtgenote al een scheiding aan, hoewel zij voor de rest van haar carrière wel zijn naam bleef dragen en ook goed bevriend bleef met Valentino.
Rudy – zoals hij door zijn fans genoemd werd - brak door in 1921 met twee geruchtmakende films: ‘De vier ruiters van de Apocalyps’ en ‘De Sjeik’. Vooral die laatste film was bijzonder succesvol en zou tot op de dag van vandaag geassocieerd worden met de figuur van Rudolf Valentino. Hij groeide uit tot het symbool van alles wat mannelijk, romantisch en ‘cool’ was in die dolle jaren twintig. In Amerika werd het type van de romantische held dat hij gestalte gaf, in het populaire taalgebruik van die dagen trouwens ook omschreven als ‘een sjeik’. Valentino moet zowat de eerste ‘latin lover’ geweest zijn. De elegante gebaren die hij maakte en zijn gerinkel met juwelen werden door de mannenniet bijzonder gewaardeerd, maar de vrouwen vielen massaal voor hem.
Ze vielen ook massaal voor hem in het dagelijkse leven. Hij trouwde een tweede keer met een meisje uit het filmmilieu, maar ook dit huwelijk hield niet lang stand, waarna zijn verhoudingen met beroemde filmsterren als Vilma Banky en Pola Negri met de regelmaat van een klok de schandaalpers haalden. In 1923 publiceerde hij een gedichtenbundel, ‘Dagdromen’, die als zoete broodjes wordt verkocht.
Rudolf Valentino overleed op 23 augustus 1926 in New York, ten gevolge van een geperforeerde maag. Naar de plek waar hij lag opgebaard, stroomden zoveel vrouwelijke fans toe, dat het verkeer in New York een paar dagen lang compleet in de knoop kwam te liggen. Er gingen toen ook al geruchten als zou hij vergiftigd zijn geweest door een afgewezen minnares. Dit alles droeg nog aanzienlijk bij tot de mythe rond Rudolf Valentino. Die mythe werd kreeg ook een ferm steuntje in de rug door het feit dat op zijn graf, op een kerkhof in Hollywood natuurlijk, tot op de dag van vandaag én iedere dag verse bloemen worden gelegd… een lange tijd zelfs door een geheimzinnige gesluierde vrouw in het zwart, die volgens kwatongen niemand minder was dan de afgewezen minnares die hem had vergiftigd…

Quiz Vraag (18+): Hoe 'oud' werd Rudolf Valentino?

De recepten van Calamity Jane

2006-07-10T14:36:00.000+02:00

Er bestaan van oudsher allerlei huis-, tuin- en keuken-recepten die de niet zo leuke nevenverschijnselen van de menopauze enigszins kunnen verlichten. Volgens Calamity Jane, de beroemde revolverheldin van het Wilde Westen, kunnen de kwaaltjes die gepaard gaan met de ‘overgangsjaren’ dank zij het volgende recept enigszins bedwongen worden:

Men neme een geraspte mierikswortel. (Als men toevallig geen rasp bij de hand heeft gebruikt men zijn dolkmes maar.)
Daarna twee eetlepels witte suiker. (Bij gebrek aan eetlepels kan men ook één handvol witte suiker nemen.)
Vervolgens één patroonhouder zout. (Als men geen revolvers in huis heeft, mag men natuurlijk ook gewoon een theelepeltje nemen.)
Een kwartliter koude azijn. (Om een kwartliter af te meten, heeft men overigens niet noodzakelijk een maatbekertje nodig. Een lege whiskyfles die voor één derde met koude azijn wordt volgegoten, maakt ook ongeveer een kwartliter.) Flink mengen en klaar is kees.

Volgens Calamity Jane bewijst deze mierikswortelsaus ook goede diensten aan mensen die problemen hebben met hun grote boodschap. ‘Doe er een flinke scheut olijfolie bovenop,’ raadt zij aan, ‘en ge sch... weer naar believen.’

Quiz Vraag (18+): Calamity Jane was, naar het schijnt, een tijdje gehuwd met een andere legende van de Far West. Zijn naam?

Scheiden doet lijden...

2006-07-10T14:23:00.000+02:00

In juni 1936 keerde de rijke Schotse diplomaat sir Alexander Seton met zijn mooie vrouw Zeyla terug uit Egypte. Ze brachten een souveniertje mee in de vorm van een heiligbeen, dat een Arabier voor hen uit een graftombe had gestolen.
Zodra ze terug thuis waren, begon het stukje bot dat in een glazen kastje in het salon stond, voor een aantal vervelende verschijnselen te zorgen. Er brak al eens brand uit in het huis van de Setons; de stoelen in het salon gingen op hun kop staan, de tafel begon soms uit zichzelf te verschuiven en onzichtbare handen wierpen sir Alexander zelfs een vaas naar het hoofd. Bovendien werd er ook geregeld een spookachtige verschijning waargenomen: een jongedame, duidelijk van Egyptische oorsprong, geheel in het wit gekleed en getooid met dure juwelen.
Sir Alexander liet zich door al deze merkwaardige fenomenen niet uit het lood slaan. Hij besloot er integendeel munt uit te slaan en begon in het hele land lezingen te geven over het vervloekte heiligbeen. Bij een dergelijke gelegenheid werd hij gewaarschuwd door een medium, dat in een quasi-permanent contact stond met de wereld der geesten: Seton moest het heiligbeen terugbrengen naar de plaats waar het gestolen werd, of anders zouden hij en zijn vrouw door ware rampen - waarvan blindheid nog de minste was - geteisterd worden.
Sir Alexander versaagde echter niet en ging rustig door met het geven van lezingen over het vervloekte heiligbeen in zijn salon. Uiteindelijk vond hij het op een morgen geheel verpulverd terug. Het had blijkbaar zichzelf vernietigd!
De spiritisten van die dagen maakten het vervloekte heiligbeen van sir Alexander tot een beroemd voorbeeld van de manier waarop het geestenrijk wraak neemt op oneerbiedige stervelingen. De échte verklaring van de spookachtige fenomenen was een stuk prozaïscher. In 1939 maakten de Setons bekend dat ze zouden scheiden. De witte dame die werd waargenomen, was niemand anders dan het liefje van sir Alexander geweest, en de poltergeist-fenomenen werden veroorzaakt door zijn jaloerse echtgenote...

QUIZ VRAAG (18+): De beroemdste Egyptische vloek is natuurlijk afkomstig van een farao. De naam van de archeoloog die de tombe van Toetanchamon ontdekte?

De Rechtvaardige Rechters

2006-07-04T17:46:00.000+02:00

Geen enkele criminele kwestie heeft in Vlaanderen zoveel inkt doen vloeien als de roof van het Lam-Godspaneel van de gebroeders Van Eyck, de Rechtvaardige Rechters, in 1934, uit de Sint Baafskathedraal te Gent.
Er kwam al gauw een hele correspondentie op gang tussen de dief, die opereerde onder de schuilnaam D.U.A., het bisdom en het gerecht, waarbij een losgeld werd gevraagd van 1 miljoen frank. De Rechtvaardige Rechters keerden echter niet terug, omdat noch de staat, noch het bisdom bereid was de geëiste som te betalen voor het nog steeds onschatbare kunstwerk.
En toen, een half jaar na de roof, barstte de bom in een Dendermondse school, waar een zekere meneer Arseen Goedertier een politieke meeting hield. Hij was niet alleen actief in de Katholieke Volkspartij, maar hij was ook koster geweest en verdiende nu zijn brood als wisselagent. In zijn vrije uren wijdde hij zich aan de kunst – hij was een niet onverdienstelijk zondagsschilder –, deed hij allerlei fantastische uitvindingen of loste hij wel eens ergens een kunstdiefstal op. Drie, om precies te zijn: twee schilderijenroven uit kerken – in één ervan was hij koster geweest – en een juwelendiefstal bij zijn eigen schoonbroer.
Goedertier stortte ineen en biechtte aan een vertrouwensman op dat hij alles wist over de roof van de Rechters. Voor hij de schuilplaats van het onschatbare paneel over zijn lippen kon krijgen, gaf hij echter de geest. Aangezien de heer Goedertier een vooraanstaand katholiek politicus was en er weer verkiezingen voor de deur stonden, probeerde men het zaakje aanvankelijk in de doofpot te stoppen. Ook later blonk het gerechtelijk onderzoek niet uit in deskundigheid.
Tijdens de oorlogsjaren heropenden de nazi’s het onderzoek naar de Rechtvaardige Rechters. Zij hadden het Lam Gods al geschaakt en zij wilden het volledige kunstwerk, inclusief de originele Rechters, aan de Führer schenken bij wijze van verjaardagscadeau. De SS-officier die zich bezig hield met het onderzoek slaagde er niet in het raadsel op te lossen en werd naar het Oostfront gestuurd.
Sinds de jaren zestig houdt de nu gepensioneerde commissaris Mortier zich in zijn vrije tijd bezig met het mysterie, dat reeds een heel leger parapsychologen, amateur-detectives, schrijvers, journalisten en wetenschappers op de been heeft gebracht. Aan hypothesen is er geen gebrek, maar geen van hen is er tot dusver in geslaagd de verdwenen Rechters weer naar het daglicht te leiden.
Volgens commissaris Mortier bevinden de Rechters zich nog altijd in de Gentse Sint Baafs, volgens anderen in de onmiddellijke nabijheid van de Sint Baafs. Maar ze werden ook al gezocht in tal van Gentse herenhuizen, in een oorlogsmonument te Melle, in de pijlers van een brug te Damme, in de Sint-Gertrudiskerk en op tal van andere plaatsen in Wetteren - de woonplaats van Goedertier -, en dan zwijgen we nog over grafkelders, meubel- en andere magazijnen, kluizen van Amerikaanse miljonair-verzamelaars en dies meer…
Eén auteur noemde het raadsel van de verdwenen Rechters niet ten onrechte ‘het Vlaamse Monster van Loch Ness’. Ook dat beestje steekt immers geregeld de kop op, vooral in de komkommertijd…

Quiz Vraag (10+): Eigenlijk werden er twee panelen gestolen... De Rechtvaardige Rechters en...?

De graaf van Saint Germain

2006-07-04T17:28:00.000+02:00

Niemand wist waar hij vandaan kwam of hoe zijn voornaam luidde, maar volgens de grote filosoof Voltaire was de graaf van Saint-Germain ‘een man die nooit sterft en alles weet’.
De graaf was een beroemdheid in het Parijs van het midden van de achttiende eeuw. Hij was rijk, een vlotte prater en sprak niet alleen zowat alle moderne talen, maar ook Latijn, Grieks, Sanskriet, Arabisch en Chinees. In gezelschap at of dronk hij nooit; hij beweerde dat hij genoeg had aan zijn ‘levens-elixir’. Velen geloven dan ook dat hij een alchemist was, die een drankje had gemaakt dat hem de eeuwige jeugd schonk.
De graaf van Saint-Germain kon smakelijke verhalen vertellen over de koningin van Sheba, de hangende tuinen van Babylon of de manier waarop hij nog voor Jezus Christus tussenbeide was gekomen bij de vrouw van Pontius Pilatus. In 1760 verbleef hij in Den Haag om een geheime opdracht van Lodewijk XV uit te voeren, maar een ambassadeursvrouw had hem al eens omstreeks 1700 ontmoet in Venetië. En nochtans bleef hij er altijd vooraan in de veertig uitzien, altijd even groot en donker.
In 1789 waarschuwde de graaf van Saint-Germain de Franse koning en de koningin voor de Revolutie waardoor weldra hun hoofd zou rollen. Daarna vestigde hij zich in Wenen, maar tegen het einde van de achttiende eeuw trok hij zich terug in de Himalaya, om uit te rusten van zijn vele avonturen.
In de vroege negentiende eeuw daagde hij dan weer op in Engeland, onder de naam Frazer, waar hij beweerde keizer Nero nog te hebben gekend en de grote dichter Dante te hebben gesproken. In 1814 nam hij deel aan een internationaal congres in Wenen, in 1905 werd hij opgemerkt in India en Tibet, en kort voor de Eerste Wereldoorlog rustte hij opnieuw uit in een oud paleis in Venetië.
Het laatste optreden van de graaf van Saint-Germain dateert van 1974: toen stond hij in Parijs de pers te woord en trad hij op voor de ORTF...

Quiz Vraag (12+): De naam van de Franse koning en koningin die door de graaf werden gewaarschuwd voor de Revolutie?

Oud ijzer

2006-06-21T14:08:00.000+02:00

In 1925 huurde een zekere Victor Lustig, op dat moment werkzaam op het Franse Ministerie van Openbare Werken, een luxueuze suite in een Frans hotel. Daar nodigde hij vijf schroothandelaren uit. Lustig liet de heren beloven dat alles geheim zou blijven wat tussen hen besproken werd. Daarna spiegelde hij hen een koopje voor.
De Eiffeltoren, het Franse nationale monument bij uitstek, verkeerde in zo'n slechte staat dat hij dringend gesloopt moest worden. Omdat het Ministerie bij de Parijzenaars een golf van protest verwachtte, had men zich voorgenomen alles in het geheim te regelen. Als de heren nu één voor één en van man tot man een bod wilden doen aan Victor Lustig, zou het ijzer van de Eiffeltoren naar de meestbiedende gaan. Daarna zou het publiek voor een voldongen feit gesteld worden en kon de schroothandelaar die het beste bod had gedaan meteen met de afbraak beginnen.
Het contract werd toegekend aan Victor Poisson. Hij schreef een bankwissel uit en ging ook graag in op de suggestie van Lustig, dat enige steekpenningen het hele project wellicht een stukje vlotter door de officiële kanalen konden sluizen. Hierop verdween Lustig met de noorderzon... én met het geld van Poisson.
Toen de meester-oplichter in het buitenland zat, merkte hij tot zijn grote verbazing dat zijn stunt niet wereldkundig werd gemaakt. Hij nam aan dat Poisson zijn mond had gehouden, omdat hij beschaamd was over zijn goedgelovigheid. En Lustig keerde terug naar Parijs... om zijn truukje te herhalen met een àndere schroothandelaar!
Toen die op zijn beurt vaststelde dat hij bedrogen was, schakelde hij wél de politie in. Maar op dat moment was Lustig natuurlijk alwéér met de poen verdwenen...

Quiz Vraag 10+: Voornaam van de man die zijn achternaam gaf aan de Eiffeltoren.

Een dodelijke kus...

2006-06-21T14:00:00.000+02:00

Op 31 december 1910 ging Charles Edward Trigg op bezoek bij zijn verloofde Grace Elosser. Charles wilde zijn aanstaande bruidje de trouwring laten zien die hij voor haar gekocht had.
De deur van het salon ging dicht en het koppeltje vlijde zich heerlijk romantisch naast elkaar op de sofa. Toen de toekomstige schoonmoeder van Charles een uurtje later het salon binnen kwam, vond ze het wel vreemd dat Charles en haar dochter in elkaars armen bléven liggen. Ze reageerden helemaal niet op haar gekuch en toen de vrouw haar dochter kwaad bij de schouders pakte, zakte deze willoos in elkaar - net als haar minnaar trouwens. Charles en Grace waren al kussend overleden en hadden dood naast elkaar op de sofa gezeten...
De politie stond voor een raadsel. In de kamer lag niets overhoop, deuren en ramen waren gesloten en niemand was het salon binnen of buiten gegaan - daar was de vrouw des huizes zeker van. Toen de lijkschouwer resten van een praline in de mond van Charles ontdekte, en aangezien zelfmoord zo goed als uitgesloten was, nam men aan dat iemand vergif in de praline had gedaan. Wellicht had Charles dat dodelijk vergif dan al kussend doorgegeven aan zijn geliefde.
Beide families begonnen elkaar nu van moord te beschuldigen en er werden ook valse getuigenissen afgelegd. Uiteindelijk bleek niet het giftige chocolaatje de ware schuldige te zijn. In één van de plavuizen voor de haard bevond zich immers een scheurtje, waaruit een dodelijk gas sijpelde. Wie zich een tijdlang op een hoogte van tachtig centimeter en een afstand van een meter twintig van de haard bevond - kussend op de sofa bijvoorbeeld - moest dit onvermijdelijk met de dood bekopen...

Quiz Vraag 18+: De naam van het dodelijke gas?

Verstrooid!

2006-06-21T13:48:00.000+02:00

Het stond enkele jaren geleden in de krant: een metselaar was zo zwaar gewond geraakt dat de verzekering het nuttig achtte hem wat meer uitleg te vragen. Hij schreef toen de volgende brief:
‘Op de dag van het ongeval was ik aan het werken op het dak van een nieuw gebouw van zes verdiepingen. Toen mijn werk gedaan was, ontdekte ik dat ik nog ongeveer 250 kilo stenen over had. Liever dan ze met de hand naar beneden te dragen, besloot ik een ton en een katrol te gebruiken. Die katrol was bevestigd op de zesde verdieping.
Ik maakte het touw vast op de grond, ging terug naar het dak, vulde de ton met stenen, ging terug naar beneden en maakte het touw voorzichtig los, opdat de lading van 250 kilo stenen zachtjes naar beneden zou komen. Maar in vakje 11 van mijn ongevalsrapport zult u kunnen lezen dat ik 67 kilo weeg. Tot mijn grote verrassing schoot ik dus opeens naar boven.
Ik verloor even bezinning en vergat het touw los te laten. Onnodig te zeggen dat ik zeer snel omhoog ging. In de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen. Dit verklaart de hoofdwonde en het gebroken sleutelbeen.
Ik schoot nog verder naar omhoog. Tot de ton de grond raakte en de bodem er uitviel. Zonder de stenen weegt de ton nog slechts 25 kilo en ik weeg daarentegen 67 kilo. En zo begon ik dus een snelle afdaling.
In de buurt van de derde verdieping kwam ik weer de ton tegen, die nu omhoog kwam. En dat verklaart de gebroken enkels en de verwondingen aan benen en onderlichaam.
De ontmoeting met de ton had evenwel mijn val gebroken en toen ik ten slotte op de hoop stenen viel, brak ik slechts twee wervels.
Helaas moet ik nog zeggen dat, toen ik op de hoop stenen lag en mij niet meer kon bewegen van de pijn, ik weer mijn tegenwoordigheid van geest verloor en het touw losliet. De lege ton woog meer dan het touw en kwam dus naar beneden, op mijn benen, en zo brak ik die ook.
Ik hoop hiermee voldoende informatie te hebben verstrekt over de wijze waarop het ongeval is gebeurd...’

Quiz Vraag 12+: Uit hoeveel wervels bestaat de menselijke wervelkolom?

De zieneres van Onkerzele

2006-06-21T13:39:00.000+02:00

Tussen 4 augustus en 19 oktober 1933 verscheen de Heilige Maagd niet minder dan 36 keer aan Leonie Van den Dijck, een ongeletterde volksvrouw uit Onkerzele, bij Geraardsbergen. Kort na die verschijningen begonnen er zich in Onkerzele ook Zonnewonderen voor te doen, waarvan Leonie opnieuw het middelpunt was. Wij zouden die fenomenen nu ‘UFO-verschijnselen’ noemen, maar zoals u wellicht weet werd de UFO pas een kleine twintig jaar later uitgevonden.
Net zoals het geval was geweest met Beauraing en Banneux, trokken duizenden bedevaarders nu naar dit onooglijke dorpje bij Geraardsbergen, om een glimp op te vangen van 'de zieneres van Onkerzele'. Vanaf dat ogenblik begon 'Nieke', zoals ze door iedereen genoemd werd, ook opmerkelijke voorspellingen te doen. Zo voorzag ze de dood van koning Albert I, die volgens haar niet van die rots in Marche-les-Dames viél, maar ervan af gedùwd werd. Ze voorspelde, als we haar biograaf Gustaaf Schellinck tenminste mogen geloven, ook het ongeluk dat koningin Astrid zou overkomen en het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Religieuze massahysterie, paranormale fenomenen, hemelse tekenen of gewoon bedrog? Ieder zal er wel het zijne van denken. Maar zelfs haar grootste tegenstanders fronsten toch wel even de wenkbrauwen toen ze het laatste wapenfeit van Leonie Van den Dijck vernamen. Kort voor haar dood in 1949 voorspelde Leonie immers dat haar lijk 'niet snel tot ontbinding zou overgaan'. Dit moest het bewijs zijn dat al haar voorspellingen en alle andere vreemde fenomenen waarvan zij het middelpunt was geweest, waarheid en werkelijkheid waren.
In 1972, 23 jaar na haar dood, besloten enkele van haar trouwste volgelingen de proef op de som te nemen. In aanwezigheid van een BRT-cameraploeg werd haar lichaam opgegraven... Het was inderdaad al die jaren intact gebleven. De wetsdokter die bij deze gebeurtenis aanwezig was, kon alleen maar vaststellen dat de wetenschap geen afdoende verklaring had voor dit verschijnsel.
Het lichaam van Leonie Van den Dijck was niet gebalsemd of op een andere wijze ‘geprepareerd’. Ging het hier om een onvervalst wonder? Mogelijk… want ook het lichaam van vele heiligen bleef op een wonderbaarlijke wijze intact. En was het niet de bedoeling van Gustaaf Schellinck en de andere aanhangers van Leonie Van den Dijck de eenvoudige volksvrouw uit Onkerzele heilig te laten verklaren?
Eén van haar volgelingen was overigens de wetsdokter die de vaststellingen deed. Zijn uitspraak, dat de wetenschap ‘geen afdoende verklaring’ had voor dit soort fenomenen, is dus niet zo verwonderlijk maar wel onjuist. Een bepaalde grondsoort, om maar iets te zeggen, kan een lichaam jarenlang ‘conserveren’. Zekere geneesmiddelen en/of vergiften, zoals arsenicum, hebben dezelfde ‘bijwerking’.
Gustaaf Schellinck liet zijn biografie – in feite een heiligenleven – met daarin onder meer een opsomming van de voorspellingen die Leonie in de jaren dertig en veertig had gedaan pas in 1972 verschijnen, naar aanleiding van haar opgraving. Bij al haar voorspellingen van gebeurtenissen in de jaren dertig en veertig kunnen dus levensgrote vraagtekens geplaatst worden, behalve dan bij die ene voorspelling – haar laatste – dat haar lichaam welbewaard zou blijven. Maar wat als Gustaaf Schellinck vooraf wist dat Leonie Van den Dijck begraven zou worden in een grondsoort die een conserverende werking bezat?
Het is een vraag waarop Patrick Bernauw & Guy Didelez, die in 1993 een boek schreven over Leonie Van den Dijck, onder de titel Het Orakel Ontgraven, eveneens het antwoord schuldig moesten blijven...

Quiz Vraag 18+: In 1972 zond de BRT een reportage uit van het magazine Echo over de opgraving van Leonie Van den Dijck. Wie was de reporter van dienst?

De zoon van Dante had een droom...

2006-06-21T13:27:00.000+02:00

Als de zoon van de beroemde middeleeuwse dichter Dante Alighieri niet een bepaalde droom had gekregen, dan zou één van de grootste werken uit de wereldliteratuur voor eeuwig onvoltooid zijn gebleven. We hebben het hier over de Divina Commedia, de Goddelijke Komedie.
Na de dood van Dante, zochten zijn vrienden en familieleden maandenlang naar de ontbrekende zangen van de Paradiso of Het Paradijs, het laatste deel van de Divina Commedia. Toen hun herhaalde zoektochten niets opleverden, besloten ze dat de dichter niet meer de tijd had gekregen om zijn grote werk te voltooien. De twee zoons van Dante, Jacopo en Piero, waren op een ietwat bescheidener manier ook dichters. Bewonderaars van Dante drongen er bij hen dan ook op aan te proberen het gedicht zélf af te maken.
Toen kreeg Jacopo echter een droom, waarin zijn vader hem bij de hand nam en meetroonde naar een kamer in een huis, waar ze vroeger hadden gewoond. Hij raakte één van de muren aan en zei: ‘Dat waar je zo vlijtig naar hebt gezocht, is hiér, Jacopo!’
Jacopo ontwaakte met een schok uit zijn droom, trommelde een vriend op en begaf zich met hem naar het huis, dat hij in de droom had gezien. In het holst van de nacht bonsden ze de eigenaar uit zijn bed. Jacopo vertelde wat hem was overkomen en ging het gezelschap voor naar de kamer uit zijn droom. Daar zagen ze, op de plek die de droomverschijning had getoond, een klein kleedje aan de muur hangen. Toen ze het kleed optilden, vonden ze daarachter een raam-alkoof. Er lagen wat papieren in, schimmelig van het vocht. Het waren inderdaad de dertien ontbrekende zangen van de Divina Commedia...

Quiz Vraag 12+: De Divina Commedia werd onder meer door een heel beroemde kunstenaar geïllustreerd. Van zijn werk zie je hier een voorbeeld. Hoe heet hij?

The War of the Worlds

2006-06-21T13:12:00.000+02:00

Dertig oktober 1938. In de Verenigde Staten wordt Halloween gevierd, een volksfeest geïnspireerd door de periode van Allerheiligen/Allerzielen en wat wij kennen als carnaval en aprilgrappen. De radio is nog een vrij recente uitvinding, waarmee druk wordt geëxperimenteerd. De keten CBS zendt die avond een luisterspel uit van de jonge regisseur, auteur en acteur Orson Welles: ‘The War of the Worlds’, gebaseerd op de bekende gelijknamige science-fiction roman van de Britse schrijver H.G. Wells.
Orson Wells start zijn luisterspel met de live uitzending van een concert van Ramon Raquello. Al gauw wordt het programma echter onderbroken door een extra nieuwsbericht. De toestand in Europa was nogal gespannen in die dagen en programma’s werden vaak onderbroken door extra nieuwsberichten en verslaggeving ter plaatse. Deze keer blijken er gasexplosies te zijn waargenomen op de planeet Mars, wat ook aanleiding geeft tot een interview met een professor rond de vraag of er leven mogelijk is op Mars.
Het concert van Ramon Raquello zal nog meerdere malen worden onderbroken, want korte tijd later blijkt er een groot vlammend voorwerp neergestort te zijn in de buurt van Grover’s Mill. Een kwartier nadien heeft CBS al een reporter ter plaatse die pakkend beschrijft hoe een grote menigte zich rond een reusachtig, cylindervormig voorwerp heeft verzameld, waaruit plotseling iets te voorschijn kruipt… De reporter ziet twee lichtgevende schijven uit een duistere opening gluren… Zijn het ogen? Iets wringt zich naar buiten… Nu kan hij het lichaam van het ding zien, dat zo groot is als een beer en glimt als nat leder… Maar dat gezicht… onbeschrijflijk. Een V-vormige mond, speeksel druipt van de randloze lippen die schijnen te trillen en te bewegen en… ineens worden de omstanders getroffen door een dodelijke hittestraal, afgevuurd door de Martianen. Ook de reporter wordt getroffen, want voordat men ijlings overschakelt naar Ramon Raquello, heeft men hem duidelijk horen schreeuwen…
De Martianen zijn van het agressieve type en gaan onvervaard in de aanval. De president van de Verenigde Staten in eigen persoon – of dan toch een zeer goed stemmenimitator – maant de Amerikanen aan tot kalmte… maar de Amerikanen zijn ondertussen compleet de kluts kwijt. Ze geloven écht in een invasie van Mars en bieden zich in groten getale aan om de Martianen te gaan bestrijden. Dokters en verpleegsters willen de gewonden gaan verzorgen… maar krijgen alleen de handen vol met gewonden die gevallen zijn onder de mensen die in paniek op de vlucht zijn geslagen en her en der ongevallen hebben veroorzaakt. Er ontstaan massale files door al die vluchtelingen, de kerken stromen vol biddende mensen, de autoriteiten en ook de radiozender CBS krijgen massa’s radeloze telefoontjes met de vraag naar meer informatie binnen. Orson Welles beseft dat zijn Halloween-grapje uit de hand is gelopen en laat om het kwartier omroepen dat het hier om een luisterspel gaat, maar vele luisteraars geloven dat men de invasie ontkent om paniek te voorkomen, en slaan prompt ook in paniek.
Orson Welles is op slag een beroemde Amerikaan. Hij houdt wel een proces over aan zijn zeer geslaagde luisterspel. Vijftig jaar later werd hetzelfde kunststukje trouwens nog eens overgedaan in Spanje, om de gebeurtenissen van een halve eeuw eerder te herdenken… En met dezelfde gevolgen…

Quiz Vraag (10+): The War of the Worlds werd nog niet zo lang geleden verfilmd. Wie speelde de mannelijke hoofdrol?

Het Eiland van de Zeven Steden

2006-06-19T14:45:00.000+02:00

Iedere ochtend zat de oude man op zijn steen aan de kade van Lissabon. Kinderen noemden hem spottend ‘Adelantado’, ‘de gouverneur’. In werkelijkheid heette hij Pedro de Ulmo.
Tien jaar eerder werd hij in de buurt van de Canarische Eilanden opgepikt door een schip. Halfdood klampte hij zich vast aan een stuk wrakhout. Toen men hem vroeg waar hij vandaan kwam, bazelde Pedro iets over ‘het Eiland van de Zeven Steden’, wat door de zeelui op hoongelach werd onthaald. Dat eiland bestond immers alleen maar in sprookjes.
Later wist Pedro zich toegang te verschaffen tot het mooiste huis van Lissabon, waar hij zich aan de voeten wierp van de dochter des huizes. Hij bezwoer het meisje dat hij haar niet was vergeten en dat hij nog steeds met haar wilde trouwen. Zij liet de gekke ouwe viezerik op straat gooien.
Daarna zocht Pedro de raadsheer van de koning op, aan wie hij trots meedeelde dat hij de opdracht van zijne majesteit naar behoren had vervuld. Zijn schip was vergaan en zijn bemanning verdronken, maar toch had hij het Eiland van de Zeven Steden ontdekt!
De raadsheer zette Pedro aan de deur. Voor alle zekerheid onderzocht hij evenwel of er nooit een expeditie was ondernomen naar die onbestaande plaats. Zo ontdekte hij dat een zekere Pedro de Ulmo in 1490 - honderd jaar eerder! - inderdaad uit Lissabon was vertrokken, om de vlag van de Portugese koning op het Eiland van de Zeven Steden te planten.
Ondertussen had de arme Pedro zich al een tweede keer voor de voeten van het meisje geworpen, dat hij in Lissabon had achtergelaten. Alleen had hij honderd jaar eerder niet aan dìt meisje eeuwige trouw gezworen, maar aan haar grootmoeder, die als twee druppels water op haar geleek.
Het meisje zette hem opnieuw op straat en sindsdien zat Pedro de Ulmo, ‘de gouverneur van de Zeven Steden’, op een steen aan de kade te vergaan van heimwee naar een eiland dat niet bestond en naar zijn al even onbereikbare geliefde...
Tenminste, zo wil het een mooie Portugese legende, die zoals alle mooie legendes uiteraard gebaseerd is op ware feiten...

Quiz Vraag (10+): De hoofdstad van Portugal ligt aan een rivier... Welke?

Vrijdag de dertiende

2006-06-19T14:43:00.000+02:00

De Orde van de Tempeliers werd opgericht in het begin van de 12de eeuw door vooral Franse edelen, en moest de belangen van het westen veilig stellen in het oosten. De Orde kreeg in de Heilige Stad Jeruzalem een onderkomen in de Tempel van Salomon, vandaar de naam.
De ridder-monniken in de witte mantels met het rode kruis speelden een belangrijke rol tijdens de kruistochten, niet alleen als militairen, maar ook als bankiers bijvoorbeeld. In het begin van de 14de eeuw was de glorieuze periode van de kruisvaarders achter de rug, maar ondertussen hadden de Tempeliers wél een ongeëvenaarde economische en militaire macht uitgebouwd. In heel Europa bezaten ze vestigingen. Hun hoofdkwartier bestond uit een burcht in het hart van Parijs.
De macht en de rijkdom van de Tempel, bij wie heel wat koningen in het krijt stonden, staken de ogen uit van de toenmalige paus en van de Franse koning Filips II. In stilte beraamde Filips de Schone een plan dat de macht van de Tempeliers zou breken en hun rijkdom in zijn handen en in die van zijn collega's zou doen overgaan.
Overal in Europa moesten de ridder-monniken, nietsvermoedend vloekend en zuipend als echte Tempeliers - zoals de uitdrukking het wil -, door soldaten van de plaatselijke koningen in hun vestigingen gearresteerd worden. Om effectief te zijn, diende dit te gebeuren op één en dezelfde dag: vrijdag de 13de oktober van het jaar 1307.
Dank zij de medewerking van de paus kon er gemakkelijk een valse aanklacht in elkaar geflanst worden. De ridders zouden beschuldigd worden van de meest monsterachtige ketterijen en de ondervragingstechnieken van die dagen stonden borg voor snelle bekentenissen.
Het plannetje van Filips en zijn kompanen lukte wonderwel, en zowat alle Tempeliers werden vervolgd, gemarteld, in de ban van de kerk geslagen of op de brandstapel gezet. Hun invloed op de ontwikkeling van het westen was enorm geweest, vandaar dat vrijdag de dertiende sindsdien is uitgegroeid tot de ongeluksdag bij uitstek...

Quiz Vraag (12+): De naam van de paus die de Tempeliers in de ban van de kerk sloeg?

Het droevig lot van een alchemist...

2006-06-19T14:40:00.000+02:00

In de zestiende eeuw was de edele kunst van de alchemie zeer populair bij de Europese vorsten. Begrijpelijk, aangezien alchemisten beweerden dat ze lood in goud konden veranderen. Sommigen onder hen zouden tijdens hun experimenten ook een levenselixir gevonden hebben, dat de eeuwige jeugd schonk.
Georg Honauer was zo'n alchemist. Op uitnodiging van hertog Friedrich van Württemberg kwam hij naar diens hof. De hertog had namelijk het idee opgevat dat hij in de alchemie een oplossing kon vinden voor zijn financiële problemen.
Waarschijnlijk was Honauer niet zo zeker van zijn stuk, want hij strooide wat goudstof dat hij had meegebracht in het mengsel dat uit zijn smeltkroes opborrelde. Daarna vroeg hij de hertog een grote som geld om een heus laboratorium te bekostigen.
‘Geen probleem,’ zei de hertog, ‘maar dan wil ik toch eerst nóg een bewijs dat je een echte alchemist bent en geen vingervlugge goochelaar.’
En hij onderwierp Honauer aan een tweede proef. Deze keer slaagde die erin een grote kist met een geheim vak in zijn laboratorium binnen te smokkelen. Toen de hertog het vertrek zorgvuldig had vergrendeld voor de omzetting van enkele ponden onedele metalen in goud, wist een handlanger van Honauer uit de kist te kruipen en het benodigde goud in te smeltkroes te doen.
Op die manier werd Honauer aangenomen als de privé-alchemist van de hertog. Dom was die hertog echter niet, want hij liet zijn alchemist dag en nacht bewaken. Dat werd Honauer ten slotte fataal. Toen de hertog van hem eiste twee en een halve ton ijzer om te zetten in goud, slaagde hij niet.
Op een vroege ochtend in het voorjaar van 1597 liet de hertog zijn falende alchemist ophangen.
De galg was gemaakt van het ijzer dat Honauer niet had kunnen omzetten in goud, en dat de hertog – fijnzinnige als hij was - had laten vergulden met een dun laagje bladgoud...

Quiz Vraag (18+): Alchemisten zijn op zoek naar een steen. Wat is de naam van deze steen?

Lodewijk XVII

2006-06-09T15:03:00.000+02:00

In het Nederlandse stadje Delft ligt wat wel eens ‘het meest raadselachtige graf van West-Europa’ wordt genoemd. Het is het graf van een man over wiens jeugd niets vaststaat, maar die in 1810 opdook in Berlijn, als de horlogemaker Karl Wilhelm Naundorff.
In 1824 maakte Naundorff zich tijdens een proces wegens valsmunterij opeens bekend als de zoon van de Franse koning Lodewijk XVI en diens gemalin Marie Antoinette. Zij waren dertig jaar eerder, tijdens de Franse Revolutie, naar de guillotine gesleept en onthoofd. Hun zoontje, Lodewijk XVII, was op dat moment nauwelijks acht jaar oud en zat gevangen in de Parijse Temple. Daarin zou hij volgens de meeste geschiedschrijvers in 1795 zijn overleden, maar volgens sommige historici in datzelfde jaar zijn ontsnapt. Een ‘wisselkind’ zou dan in de plaats van de Franse troonopvolger zijn omgekomen.
Karl Wilhelm Naundorff, de simpele horlogemaker uit Berlijn die nauwelijks Frans sprak, kwam nu naar Frankrijk om zijn verloren troon op te eisen. Hij was immers de ontsnapte kroonprins. De zuster van de troonopvolger, die de Revolutie eveneens had overleefd, weigerde hem echter te ontmoeten. Ze zei dat hij een bedrieger was. Toen Naundorff blééf aandringen, werd hij op een boot naar Engeland gezet, waar hij in een aantal geschriften van magische en mystieke aard lucht gaf aan zijn brandende ambitie: hij en niemand anders hoorde op de troon van Frankrijk te zitten!
Naundorff wist een hele schare volgelingen rond zijn persoontje te verzamelen, maar dit kon niet verhinderen dat hij begin 1845 moest uitwijken naar Nederland. Daar ging hij aan de slag als uitvinder van explosieven, en in die functie had hij zelfs een onderhoud met de Nederlandse koning. Aan zijn collega stelde Naundorff zich eenvoudig voor als Lodewijk XVII - een naam en een titel die hij ondanks alle tegenstand en een paar mislukte moordaanslagen, tot aan zijn dood bleef verdedigen, en die dan ook op zijn grafsteen te lezen staat.
De Naundorff-kwestie was de jongste jaren weer brandend actueel. Er leven immers nog afstammelingen van Naundorff, en als die inderdaad de dood gewaande Lodewijk XVII zou zijn geweest, menen zij ook recht te hebben op de Franse troon, zelfs al is Frankrijk nu een republiek. Zij vroegen de Leuvense professor Jean-Jacques Cassiman een DNA-onderzoek uit te voeren op het hart van het tienjarige jongetje dat stierf in de gevangenis. Een arts had dat bij de lijkschouwing in 1795 weggenomen en het werd sindsdien als een relikwie bewaard in de basiliek van Saint-Denis in Parijs. Cassiman vergeleek de DNA-structuur van de beenderen van Naundorff met die van het hart van het overleden jongetje, de haren van Marie Antoinette en stukjes weefsel van twee tantes en twee nog levende verwanten van Lodewijk XVII. Het onderzoek toonde aan dat Naundorff een ordinaire bedrieger was: de DNA-structuur van zijn beenderen geleek niet op die van de verwanten van Lodewijk XVII. De DNA-structuur van het jongetje dat stierf in de gevangenis had dan weer veel weg van die van de verwanten van Lodewijk XVII, waardoor zo goed als bewezen werd dat het wel degelijk Lodewijk XVII was die in 1795 overleed in de Temple.
De resultaten van Cassimans onderzoek hebben de talloze Naundorff-adepten of de ontelbare vele andere vermeende Franse troonpretendenten echter allerminst afgeschrikt. Zo pakte de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws in april 2000 nog uit met een artikel waarin gesteld wordt dat Lodewijk XVII overleed in het Waasland: ‘Zijn gouvernante, de Belgische Brigitte Rombaut die hem regelmatig in zijn cel kwam verzorgen, heeft hem bevrijd en meegenomen naar het Waasland, vanwaar zij afkomstig was. Met huifkar en boot zijn ze in Kemzeke gearriveerd. Daar hebben ze een boer gevonden die bereid was, nadat hij het koninklijk zegel met eigen ogen had gezien, voor de kroonprins te zorgen. Lodewijk XVII groeide op in Kemzeke, huwde drie keer en kreeg 16 kinderen.’
Aan het woord zijn Jurgen Schalck en Marcel Rombout, twee afstammelingen van ‘de koninklijke tak-Lodewijk’. Schalck stelt dat de broer van zijn moeders vader getrouwd was met een nakomeling van de vijfde generatie van Lodewijk XVII. De overgrootvader van Marcel Rombout zou eveneens een rechtstreekse afstammeling van Lodewijk XVII zijn. Zij en nog tientallen andere ‘nakomelingen’ zijn er vast van overtuigd dat Lodewijk zijn leven lang in de buurt van Stekene heeft gelefd, waar hij – zoals zijn pleegvader – molenmaker was geworden. De molen van Sluis zou van zijn hand zijn. Er zouden zelfs ‘tonnen documenten en getuigenissen’ zijn die deze claim zwart op wit bewijzen…
Wordt – waarschijnlijk – vroeg of laat wel weer eens vervolgd.

Ondertussen kunt u alweer deze Sterke Verhalen Quiz Vraag (18+) oplossen: Wat waren de voornaam en de bijnaam van de zus van Lodewijk XVII?

Het Boze Oog

2006-06-09T14:48:00.000+02:00

Het geloof dat bepaalde personen onheil over een ander mens kunnen brengen door slechts een blik op hem te werpen, is nog zeer levendig in de landen rond de Middellandse Zee, en vooral dan in Italië en de streek rond Napels. Deze gruwelijke gave wordt 'het boze oog' genoemd.
Om het boze oog af te wenden, dragen vele mensen amuletten die vaak nogal onfatsoenlijk zijn, zodat de aandacht van de persoon die het boze oog heeft van het slachtoffer wordt afgeleid naar de talisman. Die amuletten hebben ook al eens de vorm van een hoorn, die een grote beschermende kracht zou hebben. Zo is het mompelen van het woord 'corno' - Italiaans voor 'hoorn' - beter dan niets. Als een Napolitaan zijn wijsvinger en pink als twee hoorns naar u uitsteekt, is dat een teken dat hij u ervan verdenkt in het bezit te zijn van het boze oog. En als hij zijn hand achter zijn rug houdt of in zijn zak, dan mag u er zeker van zijn dat hij zijn vingers niet zal ontspannen voordat hij meent dat het gevaar geweken is. Waarschijnlijk heeft hij u dan alleen uit beleefdheid de hoorn nog niet heeft gegeven.
Voor de bezitters van het boze oog is de gave een even grote verschrikking als voor hun slachtoffers. Vooral aristocraten en hoge geestelijken zouden het boze oog hebben. Van paus Pius IX werd gezegd dat zelfs de trouwste katholieken nog de gehoornde hand op hem gericht hielden als ze de zegen kregen. Bij een veldtocht tegen de Oostenrijkers in 1848 liep alles goed, tot de paus de troepen zegende. Toen hij eens een groot feest bijwoonde, stortte de vloer van de zaal in. En toen hij een bezoek bracht aan de zuil voor de Madonna op de Piazza di Sagna en de arbeiders zegende, viel er één uit de steiger die tegen de zuil stond en dreigden de anderen met een staking, als de paus niet gauw vertrok...

Sterke Verhalen Quiz Vraag (18+): Hoe wordt 'het boze oog' genoemd in de streek van Florence en Toscane?

Kasper Hauser

2006-06-09T14:24:00.000+02:00

Op 26 mei 1828 dook in Neurenberg een potsierlijke jongen op, die nauwelijks kon lopen en alleen in staat was een paar onsamenhangende en onverstaanbare woorden uit te brengen. Hij wist niet te vertellen waar hij woonde, wie zijn ouders waren of wat er met hem gebeurd was. Uit een briefje dat hij op zich droeg, bleek dat hij Kasper Hauser heette en dat hij zestien jaar voordien te vondeling was gelegd bij een dagloner.
Kasper werd ondergebracht in het huis van cipier Andreas Hiltel. Door zijn observatie van de jongen, slaagde deze erin te ontdekken dat Kasper blijkbaar jarenlang opgesloten was gehouden in een kleine donkere cel. Hij wist niets af van de mensen en van de wereld daarbuiten en hij werd dan ook al gauw ‘een tamme wilde’ genoemd.
De gymnasiumleraar Georg Friedrich Daumer nam hem onder zijn hoede, en ook die man vroeg zich af wie Kasper zo behandeld had, en waarom. Maar Kasper kon geen antwoord geven op deze prangende vragen, al leerde hij dan lezen en schrijven en al probeerde hij zich steeds weer zijn kinder- en jeugdjaren te herinneren.
Het wrede lot van de raadselachtige Kasper Hauser had de jongeman intussen tot een beroemdheid gemaakt in heel Europa. Zijn trieste roem groeide nog, toen in oktober 1829 een eerste moordaanslag op hem werd gepleegd. Een tweede aanslag, vier jaar later, lukte. Wie was zo bang dat Kasper zich op zekere dag weer zou herinneren wie hem had opgesloten en waarom, dat men besloot de jongeman uit de weg te ruimen?
Onderzoekers hebben geopperd dat hij wel eens de zoon kon geweest zijn van Stéphanie de Beauharnais, de geadopteerde dochter van... keizer Napoleon. Was dit het motief voor de jarenlange eenzame opsluiting en uiteindelijk voor de moord op een onschuldige jongeman?

Sterke Verhalen Quiz Vraag (10-12): Wat ligt er, volgens de tekst op het graf van Kasper Hauser in Ansbach, in dit graf begraven?

Het Kruis der Verliefden

2006-06-04T18:31:00.000+02:00

Die ochtend in januari 1871 verlieten François Reiff en Marie-Josèphe Solheid het dorpje Jalhay in de ontoegankelijke Hoge Venen, om in het geboortedorp van het meisje de nodige formaliteiten te vervullen om in het huwelijk te treden. François was een seizoenarbeider die de streek niet kende, maar Marie-Josèphe had beter moeten weten. Het had gesneeuwd en het vroor dat het kraakte. Alle paadjes en wegen, alle oriënteringspunten waren door de sneeuw onzichtbaar gemaakt. Zou het ijs over de onberekenbare vennen en moerassen dik genoeg zijn om hun gewicht te dragen? Maar Marie-Josèphe lachte alle bezwaren weg. Zíj zou niet verdwalen in hààr Hoge Venen, waarvan ze de gevaren ook maar al te best kende...
Marie-Josèphe en haar verloofde verlieten Jalhay en werden nooit meer levend teruggezien. Pas twee maanden na hun vertrek werd de hoogvlakte weer begaanbaar. De sneeuw smolt en de Hoge Venen gaven hun winterse geheimen prijs. Een paar kilometer van elkaar hadden daar al die tijd twee in elkaar gedoken, nietige figuurtjes gelegen. Ingesluimerd, leek het wel. Gehuld in een kil wit bruidskleed. De kou had standbeelden gemaakt van François en Marie-Josèphe, die voor altijd verstijfd waren in een laatste, onvoltooid gebleven gebaar. Ze hadden nog niet eens de helft van de afstand afgelegd, toen de fatale loomheid die de vriesdood voorafgaat het meisje al te pakken had gekregen. François had een briefje achtergelaten op het lichaam van zijn geliefde en was verder gestrompeld, op zoek naar redding. Maar hij was bezweken op een paar honderd meter van de Baraque Michel, de schuilplaats voor reizigers die door noodweer werden verrast...
Op de plek waar Marie-Josèphe werd gevonden, hebben de bewoners van Jalhay een gedenkteken opgericht voor de twee geliefden. Het wordt 'Het Kruis der Verliefden' genoemd, en het waarschuwt ons nog steeds voor de gevaren van de winterse Hoge Venen...
Quiz Vraag (10-12): Wat is de Franse naam voor 'de Hoge Venen'?

Tot wat een ongeneeslijke vorm van poetsziekte lijden kan...

2006-06-04T18:23:00.000+02:00

Kleine oorzaken kunnen soms grote gevolgen hebben. Neem nu mevrouw Galton. Als Victoriaanse dame van stand, kan zij beschikken over een hele vloot dienstmeiden. Maar tot ergernis van haar man lijdt zij aan een ongeneeslijke vorm van ‘poetsziekte’.
Meneer Galton mag zich alleen op pantoffels voortbewegen door zijn huis, en dan nog blijft mevrouw paraat om mogelijke sporen van zijn voortgang te verwijderen. Geen pluisje ontsnapt aan haar alziend oog. Meneer Galton heeft nauwelijks de kans gekregen de as van zijn vers aangestoken sigaar in de asbak te tippen, of mevrouw Galton heeft deze asbak al geleegd in de vuilnisemmer.
Wat meneer Galton nog het meest stoort, is de onhebbelijke gewoonte van mevrouw om ook zijn glas sherry met een doekje schoon te maken, zodra hij zijn lippen aan het glas heeft gezet of er zelfs alleen maar zijn vingers rond heeft gesloten. Volgens mevrouw laten ook fris gewassen vingers immers nog lelijke afdrukken achter op het glas. Het ergste is, dat mevrouw Galton ook tot deze praktijk overgaat in het bijzijn van vrienden van meneer, en met hun glazen als lijdend voorwerp.
Op een avond leidt de poetsziekte van mevrouw tot een verhitte discussie met meneer. Mevrouw haalt er de glazen van zijn vrienden bij, als bewijskracht voor haar betoog dat vingers lelijke afdrukken achterlaten op glazen. Ze houdt de glazen demonstratief naar het licht en nu moet meneer Galton het ook toegeven. Er staan inderdaad duidelijk zichtbare vingerafdrukken op de glazen. Ze zijn zelfs zo goed zichtbaar, dat hij kan zien dat ze allemaal van elkaar verschillen.
Korte tijd later, in 1896 om precies te zien, baseert het eerste land zich voor het identificeren van misdadigers op vingerafdrukken. Of hoe poetsziekte heeft geleid tot de geboorte van de vergelijkende dactyloscopie, uitgevonden door Henry Galton...

Quiz Vraag (12-18): Welk land voerde als eerste de vergelijkende dactyloscopie in voor het identificeren van misdadigers?

Kleine mensen met grote oren

2006-06-04T18:15:00.000+02:00

James Bond kennen we allemaal, maar wellicht hebt je nog nooit gehoord van sir Francis Walsingham. Nochtans was hij de man die de Engelse Geheime Dienst groot heeft gemaakt. Hij werd dan ook de eerste chef van dit eerbiedwaardige instituut. Na zijn dood schreef een Spaanse spion in Engeland aan Filips II: ‘Walsingham is zojuist gestorven en alom heerst droefenis.’ -‘Dààr wel,’ was het wrange commentaar, dat Filips in de marge van het rapport schreef. 'Maar hier is het goed nieuws.'
Sir Francis Walsingham maakte voor het eerst op een uiterst professionele wijze gebruik van allerlei spionagetechnieken, die ook nu nog graag gehanteerd worden. Hij werkte met experten in geheimschrift en met dubbelagenten, en vaak stuurde hij diplomaten op pad met een onbelangrijke officiële en een belangrijke officieuze missie. In de dubbele bodem van een zware reiskoffer verborgen de agenten van sir Francis Walsingham onder een hoop bagage dan bijvoorbeeld een goed getrainde dwerg. Terwijl de diplomaten hun officiële taak vervulden, ontsnapte de dwerg op een vooraf afgesproken teken via een kundig gecamoufleerd luik uit de koffer. Daarna verstopte hij zich ergens in huis, om gesprekken af te luisteren of zich de correspondentie van de gastheer in het hoofd te prenten.
Een in dit type spionage werkelijk uitmuntende dwerg was de nauwelijks zeventig centimeter lange Flink Hudson. In de jaren tachtig van de zestiende eeuw begonnen de Spanjaarden plannen te maken voor een invasie van Engeland. In verschillende havens bezocht Hudson de scheepsbouwers, aan wie de Spanjaarden opdracht hadden gegeven een schip te leveren voor hun Onoverwinnelijke Vloot. Op die manier was de samenstelling van de Armada al aan de Engelsen bekend, nog voor ze uitvoer. Geen wonder dat de invasie van Engeland uitliep op een regelrechte ramp voor de Spanjaarden...

Quiz: In welk jaar trok de Spaanse Armada richting Engeland? (12-18)

Hoe een kunstgebit een kop deed rollen! De moderne Blauwbaard... Henri Désiré Landru!

2006-06-03T18:00:00.000+02:00

In een land dat bekend staat om zijn keuken en zijn minnaars, was hij op beide terreinen de bekendste. Zijn ware naam was Henri Désiré Landru, maar de Fransen noemden hem ‘de moderne Blauwbaard’. Hij was niet bijzonder knap, maar toch slaagde hij erin met succes een huwelijksbureau uit te baten, waarin hij de enige kandidaat was. Op die manier knoopte hij betrekkingen aan met niet minder dan 283 vrouwen, meestal niet onbemiddelde weduwen. Nadat zij hem hun vertrouwen en hun lichaam hadden geschonken, nam hij een andere identiteit aan en ging er met hun meubeltjes en hun spaarcenten vandoor.
Tien onder hen zou hij daarbij vermoord hebben en vervolgens tot stof en as hebben laten wederkeren in zijn buitenhuis in Gambais. Hiervoor zou hij gebruik gemaakt hebben van zijn klein keukenfornuisje. Wij gebruiken de voorwaardelijke wijs, want Landru heeft de moorden nooit bekend, er waren geen getuigen van de feiten en men heeft nooit écht doorslaggevende bewijsstukken gevonden. Niettemin werd Landru op 25 februari 1922 naar zijn laatste afspraak met een weduwe geleid. Naar de Zwàrte Weduwe meer bepaald, een koosnaampje voor de guillotine.
De weinige en niet écht overtuigende bewijsstukken van Landru's schuld, werden gevonden in de tuin van zijn buitenhuis in Gambais, in een hoop asse. Daar had de politie onder meer een aantal half verbrande baleinen van een korset gevonden en... de resten van een kunstgebit. Zowel wat de baleinen van het korset als het paar valse tanden betrof, nam het gerecht aan dat die afkomstig waren van Landru's slachtoffers. Zonder te overdrijven, mag men dus stellen dat Blauwbaards hoofd aan het rollen werd gebracht door... een kunstgebit.
In haar boekje Broodje Aap, over ‘de folklore van de postindustriële samenleving’, vertelt Ethel Portnoy dat ze ooit een paneldiscussie volgde op de Franse televisie, naar aanleiding van Claude Chabrols film over Landru: ‘De vredesonderhandelingen van Versailles waren aan de gang ten tijde van het proces tegen Landru. De hele affaire was niet meer dan een truc om de aandacht van het publiek af te leiden van de politiek. Landru’s stramme houding in de beklaagdenbank bevestigt het, evenals de foto’s in de kranten: Landru was niet meer dan een ledepop. Het doodvonnis werd weliswaar voltrokken, maar de plaats van Landru op het schavot werd ingenomen door een andere misdadiger. De echte Landru was omgekocht en woont nu in Argentinië met een staatspensioen. Als het ooit wordt stopgezet, zal hij zijn memoires publiceren en de waarheid wereldkundig maken.'
Inspecteur Belin, die Landru destijds had gearresteerd, pikte hierop in met de anecdote dat zijn conciërge hem ten tijde van het proces iedere avond begroette met de woorden: ‘Zeg meneer Belin, het is toch een pop hé?’
Een journalist in het panel had zelfs gezien dat iemand die zich Landru noemde een dik manuscript in bewaring gaf aan uitgever Grasset. De man beweerde dat hij uit Argentinië was teruggekeerd omdat zijn pensioen was stopgezet. Grasset diende te wachten op zijn teken om tot publicatie van de memoires over te gaan. De uitgever beschreef hem naderhand als ‘een gek’, maar het was de journalist opgevallen dat er een zekere gelijkenis bestond tussen de bottige gelaatsstructuur van die man en die van Landru.

Quiz (18+): De datum waarop Landru werd geguillotineerd is...?

De spoorloos verdwenen Porsche van James Dean...

2006-06-01T20:44:00.000+02:00

Een Amerikaans automuseum heeft een beloning van een miljoen dollar uitgeloofd voor degene die de vermiste Porsche 550 Spyder van James Dean bij het museum weet af te leveren. Dean verongelukte tijdens de eerste rit in deze Porsche op 30 september 1955.

De onderdelen van de Porsche leken vervloekt te zijn en veranderden de wagens waarin ze gemonteerd werden in wrakken en hun bestuurders in lijken. De Porsche van "rebel without a cause" James Dean verdween spoorloos in 1958 na een demonstratie over verkeersveiligheid. Zijn vriend had de wagen hiervoor ter beschikking gesteld van de politie van Florida.

Quiz Vraag (12-18): Wat was de bijnaam van de Porsche Silver Spyder van James Dean?

Een vervloekte, verdoemde & behekste oldtimer

2006-05-30T17:22:00.000+02:00

Aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw werden vermoord in Sarajevo in 1914. Het was de aanleiding voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Ze zaten in een wagen, een Gräf & Stift bouwjaar 1914, die met recht en reden behekst, vervloekt en verdoemd mag worden genoemd...

Na de aanslag op Franz Ferdinand en zijn echtgenote kocht generaal Potiorek van het Oostenrijkse leger de automobiel. Een paar weken later leed hij een zware nederlaag tegen de Serviërs bij Valjevo en werd in ongenade naar Wenen teruggestuurd. Dat kon hij niet verwerken: hij werd dan ook krankzinnig.

De volgende eigenaar van de Gräf & Sticht was een Oostenrijkse kapitein, lid van de staf van Potiorek. Hij had de automobiel negen dagen in zijn bezit toen hij twee boeren aanreed, die beiden het leven verloren. Zelf kwam hij tegen een boom terecht en brak zijn nek.

Aan het eind van de oorlog werd de gouverneur van Joegoslavië de nieuwe eigenaar. Na vier ongelukken binnen vier maanden, waarbij hij een arm verloor, had hij er genoeg van. Hij verkocht de auto aan een dokter, die zes maanden later onder de wagen gekneld in een sloot werd teruggevonden.

De vervloekte automobiel kwam nu in het bezit van een rijke juwelier. Hij pleegde zelfmoord.
De wagen werd verkocht aan een Zwitserse autocoureur. Hij werd tijdens een race in de Italiaanse Alpen gedood, toen hij uit de wagen en over een muur werd geslingerd.

Volgende aan de beurt was een Servische boer. Omdat hij de auto in zijn stal had geparkeerd, vroeg hij een langsrijdende automobilist om de auto aan te trekken. Zo werd de boer het nieuwste slachtoffer van de Gräf & Stift, want hij had vergeten het contact af te zetten, startte de wagen, reed een paard aan, vernielde een hooiwagen en ging over kop.

De laatste eigenaar was de garagehouder Tibor Hirshfeld. Terugkerend van een trouwpartij met zes vrienden probeerde Hirshfeld met hoge snelheid een andere wagen in te halen. Hirshfeld en vier van zijn metgezellen werden gedood.

De oldtimer staat nu in een museum, waar hij nog steeds te bezichtigen is.

Quiz Vraag (18+): In welke stad bevindt zich dit museum?

Kaperslied

2006-05-27T15:42:00.000+02:00

De kapitein van deze boot

kei cool kei cool

Die heeft een houten poot

kei cool yes!

Hij zei ‘hi’ tegen een haai

kei cool kei cool

En tegen zijn been zei hij: ‘Bye!’

kei cool yes!

Maar blaas, wind, blaas,

wij kunnen hem wel de baas,

wij hijsen het zeil,

een natte dweil

die vol zit met gaten, helaas.

Kakkerlakken in de kajuit

kei cool kei cool

Wormen op onze scheepsbeschuit

kei cool yes!

Er staat geen kok meer in ‘t kombuis

kei cool kei cool

Die stopten we in een dwangbuis

kei cool yes!

Maar raas, wind, raas

de schimmel van onze kaas

en knappen de ra's

dan lachen wij dwaas

en vinden zo weer soelaas.

De chirurgijn, dat is een zwijn

kei cool kei cool

Hij blust al onze brandewijn

kei cool yes!

Met water en ook met ???

kei cool kei cool

Voor elke pijn het ???

kei cool yes!

Maar blaas, wind, blaas,

wij kunnen hem wel de baas,

wij keren niet om,

wij lachen ons krom

en raken niet recht meer, helaas.

Aan bakboord zit een dikke ???,

kei cool kei cool

Zij knaagde daar een gapend ???

kei cool yes!

Wij zijn de kapers op uw kust

kei cool kei cool

Maar maak u niet al te ongerust

kei cool yes!

Want de wind, hij blaast,

hij raakt niet uitgeraasd,

wij liggen langszij,

wij varen voorbij:

u kijkt ons na, heel verbaasd.

Quiz Vraag (10-12):

Vervang de ???'s!

Hoogtevrees

2006-05-27T13:53:00.000+02:00

In juni 1783 gaven de gebroeders Montgolfier voor het eerst een publieke demonstratie met een onbemande luchtballon. De uitvinders waren op slag beroemd. Overal in Frankrijk zette men zich verwoed aan het experimenteren.
Enkele maanden later gaf Etienne Montgolfier te Versailles een demonstratie voor Lodewijk XVI en Marie Antoinette. Voor het eerst werd toen een kooi onderaan de ballon vastgemaakt, met daarin een schaap, een haan en een eend. Men wilde onderzoeken of het voor levende wezens mogelijk was te overleven, zo ver van de begane grond. Op de vogels na, had zich tot op dat ogenblik immers nog nooit een levend wezen in dergelijke hoge sferen opgehouden.
De dieren brachten het er levend vanaf, en van dieren naar mensen was nu nog slechts een kleine stap. Een jonge natuurkundige genaamd, gaf zich op als vrijwilliger. Enkele collega's die temidden van alle heisa het hoofd koel hadden gehouden, vonden het echter niet verstandig het leven van een beloftevol man van de wetenschap op het spel te zetten. Was het niet beter eerst een terdoodveroordeelde als proefkonijn te gebruiken?
Zo gezegd, zo gedaan. Een terdoodveroordeelde van wie de naam verloren is gegaan, werd aan boord gebracht van de luchtballon. De man protesteerde luid en bezwoer de omstaanders dat het experiment gedoemd was te mislukken. Maar niemand schonk aandacht aan zijn jammerklachten.
De ballon steeg op en toen hij enige tijd later zachtjes weer op de begane grond landde, bleek de ballonvaarder tegen wil en dank zo dood als een pier.
Misschien had men toch beter wat meer aandacht geschonken aan zijn protesten. De man had namelijk hoogtevrees.

Quiz Vraag (18+): De naam van de jonge natuurkundige die zich oorspronkelijk opgaf als proefkonijn luidt...?

Spoken met gevoel voor humor, in het land van Nessie

2006-05-27T13:34:00.000+02:00

Als we aan Schotland denken, denken we niet alleen aan Nessie, het Monster van Loch Ness... Want Schotland is ook bij uitstek het land van de spoken. Sommige exemplaren leggen zelfs enig gevoel voor humor aan de dag...
Zo is er bijvoorbeeld het spook van Caldenoch Castle, dat het gemunt heeft op grootmoeders. Menige oma werd al door het spook overvallen, ontkleed, naar een schuur gesleept en daar gewassen. Geheel uitgeput en totaal verbijsterd trof men daar de dag nadien dan het naakte, bibberende oudje aan.

Of er is de zogenaamde Zwarte Kolonel van Inverey, het spook van een legendarische Schotse oorlogsheld, dat in vol ornaat placht rond te dwalen in Braemar Castle - ooit door hem zelf in brand gestoken opdat het niet in de handen van de vijand zou vallen. In dat ronddwalen kwam verandering met de komst van de televisie. Plotseling kon de kijker in de grote stoel dan de imposante gedaante van de Zwarte Kolonel ontwaren. Was het programma goed, dan bleef hij meekijken. Was het niet de moeite waard, dan was de stoel al gauw weer leeg.

In een Schots blad stond de volgende anecdote te lezen:

Een Amerikaanse dame bezocht eens een beroemd Schots spookslot. Ze werd rondgeleid door een vriendelijke Schot en aan het eind vroeg zij of het nu werkelijk spookte in het kasteel.

"Och mevrouw," haalde de man de schouders op, "ik ben hier al meer dan 500 jaar en ik heb nog nooit een spookverschijning gezien."

Quiz Vraag (10-12): Vertel jij hier een waar gebeurde spookachtige anecdote uit Schotland?

Nostradamus en de Schat van Orval

2006-05-26T18:59:00.000+02:00

De abdij van Orval, in de provincie Luxemburg, is niet alleen bekend vanwege de kaas en de Trappist, maar ook omdat er een heuse schat verloren zou zijn gegaan.
Tijdens de Franse Revolutie werd het Lodewijk XVI en Marie Antoinette te heet onder de voeten in Parijs. Zij besloten een onderkomen te zoeken in de abdij van Orval, die net over de Franse grens lag, in wat toen nog de Oostenrijkse Nederlanden heette. Marie Antoinette was een Oostenrijkse, dus daar zouden ze veilig zijn voor de revolutionairen en hun guillotine. Ze hoopten in het buitenland ook een leger op de been te brengen om de rust en de orde in Frankrijk te herstellen en zichzelf terug op de troon te plaatsen. Daar hadden ze natuurlijk geld voor nodig, en dus verzamelden ze al het goud en zilver waarop ze de hand konden leggen. Samen met de Franse kroonjuwelen borgen ze die op in een koets die ze alvast vooruit stuurden onder de hoede van hofkapper Leonard.
Omdat er geen plaats meer was in die eerste koets, volgden Lodewijk XVI en Marie Antoinette met hun kinderen in een tweede rijtuig. Ze bezaten valse papieren en waren ook vermomd. Zo gaf Marie Antoinette zich uit voor een Russische gravin en was de koning verkleed als haar lakei. Toen die lakei onderweg een praatje wilde maken met een paar boeren, werd hij door deze mensen herkend en zij sloegen alarm: de koning was op de vlucht! Tot overmaat van ramp kreeg de koets van Lodewijk XVI en Marie Antoinette af te rekenen met pech, en zo werden zij door de revolutionairen ingehaald, gearresteerd en terug naar Parijs gebracht, waar ze later allebei werden onthoofd.
De koets met hofkapper Leonard en de Franse kroonjuwelen aan boord heeft Orval echter wel degelijk bereikt. Ooggetuigen hebben gezien hoe de monniken van Orval een aantal grote kisten uit een koets laadden en daarmee in de stormachtige nacht verdwenen.
In 1793 brak er een oorlog uit tussen Frankrijk en Oostenrijk, onder meer omdat de Oostenrijkse Marie Antoinette door de Franse revolutionairen was onthoofd. Het eerste wat de Fransen deden toen ze de grens overstaken, was de abdij van Orval in puin schieten. Zo wilden ze wraak nemen op de monniken, maar tegelijk hoopten ze in de ruïnes gemakkelijker de hand te kunnen leggen op 'de schat van Orval'. Ze hebben echter niks gevonden. Later werd er een nieuw klooster gebouwd naast die ruïnes, die nu nog altijd te bewonderen zijn.
In 1840 waren dan weer de zogenaamde Nachtridders actief - een veertigtal mannen die alleen bij nacht op zoek gingen naar de schat van Orval, omdat ze overdag te veel in de gaten zouden lopen. Deze Nachtridders geloofden dat de schat van Orval in een onderaardse gang verborgen moest zijn. Zij groeven her en der op de domeinen van de oude abdij mijnschachten om de schat te localiseren. Eén van die mijnschachten stortte in en de Nachtridders vonden niét de schat, maar wel de dood in Orval. Tot op dit ogenblik is de beroemde schat nog altijd spoorloos...
Volgens een recent boek zou de beroemde toekomstvoorspeller Nostradamus, die in de zestiende eeuw een tijdje verbleef in Orval, in één van zijn voorspellingen de plaats aangeduid hebben waar toekomstige schattenjagers de schat van Orval konden vinden:

"Nu vlucht het Witte Juweel naar de Vallei van Goud,
aan het oog onttrokken door de tombe van de abt.
Wie het graf doet scheuren, daalt af in de onderwereld.
Zie hoe het Witte Juweel schittert!"

Quiz Vraag (10-12): Wat is de titel en wie zijn de auteurs van dit boek?

De schaakautomaat van Von Kempelen

2006-05-26T18:53:00.000+02:00

1796. Aan het Oostenrijkse hof gaat keizerin Maria Theresia een uitdaging aan met een zekere baron Wolfgang von Kempelen. Die man beweert namelijk dat hij in staat is een machine te ontwikkelen die zelfstandig kan denken. Aanvankelijk wordt er aan het hof alleen maar een beetje gelachen om het wilde idee van von Kempelen, maar een half jaar later heeft hij inderdaad zijn denkmachine af.
Nu ja, machine… Bij nader inzien blijkt het om een levensgrote pop te gaan, die een Turk voorstelt, met een enorme tulband om. De Turk zit achter een bureau waarop een schaakbord geplaatst is.
Von Kempelen nodigt keizerin Maria Theresia uit aan de andere kant van het schaakbord te gaan zitten en een openingszet uit te voeren. Zonder dat een mens de machine aanraakt, beantwoordt de Turkse pop niet alleen haar openingszet, maar ook haar volgende twee zetten. De volautomatische Turk is overigens een prima schaker, want in niet minder dan drie zetten, zet hij de keizerin schaakmat.
De schaakautomaat van von Kempelen wordt al spoedig heel beroemd. De knapste spelers komen naar hem toe om hun krachten met hem te meten. Hij verslaat ze allemaal… tot van Kempelen op zekere dag meedeelt dat zijn schakende Turk defect is en niet meer te repareren valt.
Twaalf jaar later komt von Kempelen opnieuw aanzetten met zijn schakende Turk, die niet alleen hersteld is, maar ook aanzienlijke verbeteringen heeft ondergaan: hij kan nu zelfs spreken! Zo zegt hij geregeld ‘schaak’ en uiteindelijk ook ‘schaakmat!’
De automaat wekt nu zoveel opschudding dat von Kempelen wereldberoemd wordt. De tsarina van Rusland, Katharina de Grote – een zeer gevaarlijke en wispelturige dame, die niet tegen haar verlies kan – nodigt hem uit naar haar toe te komen. Wanneer zij verliest van de Turk, beschuldigt zij hem ervan vals te spelen. Ze wordt zelfs zo kwaad dat ze de automaat met bureau en al voor het vuurpeloton sleept en laat fusilleren.

In 1945 werd de automaat van Von Kempelen teruggevonden onder het puin van een gebombardeerd gebouw. Onderzoek bracht toen aan het licht wat velen al vermoedden: in het bureau dat bij de machine hoorde, moet een dwerg verborgen gezeten hebben - een ware schaakkampioen die de automatische Turk dankzij allerlei hendeltjes kon bedienen. Hoogstwaarschijnlijk is Von Kempelen er nog in geslaagd hem net voor de terechtstelling uit de machine te laten ontsnappen…

Quiz Vraag (12-18): Wij zoeken de volledige naam van tsarina Katharina de Grote.

De Jackalope, ook wel eens het Krijgskonijn genoemd

2006-05-26T17:47:00.000+02:00

In de 18e en 19e eeuw vinden we in allerlei geschriften diverse meldingen terug van gehoornde hazen en konijnen, tot in schoolboeken toe. In de Verenigde Staten was de ‘Jackalope’ zeer wel bekend: een Californische haas, ‘katoenstaart’ of gedomesticeerd konijn met een gewei of horens als een antilope, hert of geit (Lepus cornutus).
‘Horned jackrabbits and cotton-tails’ waren ook ten zeerste bekend onder de pioniers van het Wilde Westen en werden in het begin van de twintigste eeuw meermalen beschreven in de populaire tijdschriften over de jacht en het sportvissen. In het in 1909 publiceerde Life-Histories of Northern Game Animals beschreef Thompson Seton dat hij in het Westen van de
Verenigde Staten zieke cotton-tails had gezien met horens op hun kop.

En dit heeft Wikipedia over de Jackalope te zeggen:

Reportedly, jackalopes are extremely shy unless approached. It has also been said that the jackalope can convincingly imitate any sound, including the human voice. It uses this ability to elude pursuers, chiefly by using phrases such as "There he goes! That way!". Although no jackalope has ever been captured alive, it is said that a jackalope may be caught by putting a flask of whisky out at night. The jackalope will drink its fill of whiskey, and its intoxication will make it easier to hunt. It is also legend that the Cherokee Indians would eat these at the end of a vision quest.

Quiz Vraag (18+): Wij zoeken de Latijnse benaming van de Californische Haas.

De Eenhoorn

2006-05-26T17:36:00.000+02:00

In de Middeleeuwen geloofde men in het bestaan van de eenhoorn, een bijzonder wild paard met één lange hoorn op de voorkant van het hoofd. Het dier werd beschouwd als het symbool van de absolute reinheid. Alleen een maagd kon dichtgenoeg bij de eenhoorn komen en hem temmen. De hoorns van eenhoorns waren zeer gewilde en dure objecten. Tot poeder vermalen, vormden zij immers een krachtig tegengif.

Quiz Vraag (12-18): Hoe heet de Chinese eenhoorn? En de Japanse?

Het kanaal dat leeg liep

2006-05-25T20:30:00.000+02:00

In het Engelse plaatsje Retford stroomt het Chesterfield kanaal. Tenminste, ik hoop dat het nog altijd zo is, want sinds 1978 kun je daar nog moeilijk zeker van zijn. In dat jaar kreeg Jack Rothwell, de baas van een plaatselijke baggerfirma, namelijk de opdracht het kanaal schoon te maken. Er werden, zoals gewoonlijk, heel wat voorwerpen aangetroffen die niet meteen in een kanaal thuishoorden: fietsen, TV-toestellen, kinderwagens... en een zware ketting. Waar kwam die vandaan? Was ze misschien afkomstig van een schip? Na verscheidene vruchteloze pogingen om de ketting boven water te halen, maakte Jack er korte metten mee. Hij beval de machinist van zijn boot de ketting vast te maken aan de baggermachine en ze op die manier uit het water te sleuren. De machinist zette de motor aan, men voelde een flinke ruk en… de ketting was los. Jacks mannen haalden het ijzeren gevaarte uit het water. Het bleek vast te zitten aan een groot stuk hout. Veel gelegenheid om zich daar druk over te maken, kregen ze echter niet... want het was net schafttijd. Ze lieten het kanaal voor wat het was en gingen een eindje verder hun boterhammen opeten. Toen de mannen opnieuw bij de dijk kwamen, hoorden ze vanuit de diepte een vloeken en tieren opstijgen dat horen en zien verging... Het hele kanaal was namelijk over een afstand van wel twee kilometer leeggelopen en de eigenaars van de gestrande plezierbootjes scholden hen de huid vol.

Dadelijk besefte Jack Rothwell wat er gebeurd moest zijn. Hij had de stop uit het kanaal laten trekken… Een goeie tweehonderd jaar eerder was die daar geplaatst door de ingenieur James Brindley, die de waterloop had aangelegd. Miljoenen kubieke meters water waren weggespoeld en het mocht een wonder heten dat er geen boten meegezogen waren in de plots ontstane draaikolk. Vraag me niet hoe technisch één en ander in zijn werk is gegaan of mogelijk was. Dit wel zeer sterke verhaal en naar verluidt waar gebeurde verhaal verscheen in een plaatselijke krant en werd later door een journalist met de voornaam "Nigel" aangehaald in zijn Grote Blunderboek. En een technische verklaring valt daar ook al niet te vinden…

Quiz Vraag (18+): Wij zoeken de familienaam van deze journalist.

De koersfiets van Rembrandt

2006-05-25T20:29:00.000+02:00

Restaurateurs van het schilderij Zelfportret dat Rembrandt in 1659 schilderde, waren stomverbaasd toen ze in de haren van de schilder een piepklein koersfietsje tegenkwamen. De fiets was met het menselijk oog nauwelijks te zien, maar onder een vergrootglas was er geen twijfel mogelijk: het was een echte koersfiets! Onderzoek wees uit dat de verf die gebruikt was voor het koersfietsje, dezelfde was als de verf in de rest van het schilderij. Rembrandt-kenners verklaarden dat het fietsje beslist in de kenmerkende stijl van Rembrandt was geschilderd.

Maar de kunstenaar leefde tenminste twee eeuwen voor de fiets werd uitgevonden! Hoe was dat dan mogelijk? Een mysterie… Kreeg Rembrandt een visioen van een verre toekomst toen hij het schilderij maakte? Schilderde hij het fietsje wel bewust? Was het een geheime boodschap? Waarom verborg hij het precies in zijn haren? Allemaal onbeantwoorde vragen…

Het mysterie werd opgelost toen de restaurateurs ontdekten dat het schilderij enige decennia eerder ook al eens onder handen was genomen. De restaurateur van toen was ondertussen gepensioneerd. Hij werd ondervraagd en gaf schoorvoetend toe dat hij het fietsje op het schilderij had aangebracht. Is dit verhaal nu waar of niet waar? Eind jaren zeventig verscheen inderdaad een gepensioneerde restaurateur op de televisie die dit verhaal vertelde en tegelijk ook toegaf ‘dingetjes op andere Hollandse meesters’ te hebben geschilderd. Tegenover deze bewering staan dan weer verklaringen van museumdirecteuren, restaurateurs en Rembrandt-kenners die het verhaal met klem ontkennen. Volgens hen zou de hele geschiedenis een puur verzinsel zijn…

Quiz Vraag (10-12): Geef me het geboortejaar en het jaar van overlijden van Rembrandt.

De Lachende Boeddha

2006-05-25T20:28:00.000+02:00

Een echtpaar doet een dure cruise en als ze aanleggen in Japan ziet mevrouw een boeddha achter een raam op een kussen zitten lachen. Het is een beeldje dat Ho-Tei voorstelt, de god van het geluk. Morgen zetten ze koers naar Manilla en mevrouw wil van iedere halte tijdens hun cruise een souveniertje meebrengen naar huis, en dus schrijft meneer een cheque uit. Het beeldje is overigens erg goedkoop, hoewel het uit onvervalst en bijzonder oud, crèmekleurig ivoor is vervaardigd. Volgens de verkoper zal de Lachende Boeddha hen alvast een goede reis bezorgen.

Aan boord van hun schip bergt mevrouw het beeldje zorgvuldig op in haar koffer. En dan begint de ellende: kiespijn. Eerst mevrouw, daarna meneer.

Pijnstillers helpen niet en volgens de tandarts scheelt er niets aan hun tanden. Toch zet hij zijn boor tegen de zeurende kies van mevrouw… en de boor slipt en gaat dwars door de zenuw heen. Meneer vindt het nu toch wel beter een tandarts aan wal te raadplegen. Maar wat gebeurt er? De pijn gaat over zodra ze een voet aan de grond zetten…

Zodra ze teruggekeerd zijn op het schip, begint de ellende echter opnieuw. Volgens meneer is het begonnen toen mevrouw Ho-Tei in hun koffer stopte. De pijn houdt op als ze het schip verlaten en keert er samen met hen weer terug. Dus zet mevrouw de Lachende Boeddha maar buiten op de gang, in een schoendoos. En de pijn gaat inderdaad over. Tijdens de rest van de reis hebben meneer en mevrouw niet de minste last meer van kiespijn.

Terug thuis vraagt meneer aan een specialist in oosterse toestanden wat hij nu eigenlijk met dat beeldje moet aanvangen. De man vertelt hem dat Ho-Tei een tempelgod is, en dat hij dus een ziel heeft meegekregen. Hij wijst een gat beneden in het beeldje aan: daar bevindt zich de ziel van Ho-Tei. Aan de gelovige die hem de nodige eer bewijst, zal Ho-Tei geluk en voorspoed schenken. Maar de ongelovige, die wordt gestraft. En vaak spreekt de ziel van zo’n tempelgod door het materiaal waaruit het beeld werd vervaardigd. De beeldhouwer heeft voor dit beeldje de rotte slagtand van een olifant gebruikt. Het gat onderaan is niks anders dan de holte van de tandzenuw. ‘Had meneer soms te lijden van kiespijn?’ vraagt de expert lachend. Meneer knikt… en lacht groentjes…

Quiz Vraag (10-12): ... als?

Elvis Presley is alive and kicking!

2006-05-24T14:47:00.000+02:00

Is de King van de Rock 'n' Roll niet dood? Leeft de man die de popmuziek in de tweede helft van de twintigste eeuw veranderde nog ergens teruggetrokken voor de hype daarbuiten? Baat hij in alle anonimiteit een hot dog stand uit in, bijvoorbeeld, een gat in Schotland, genaamd Inverness? Bij het meer van Loch Ness? Samen met Nessie?

Hoe dan ook, op 16 augustus 1977 ontwaakt schoonheidskoningin Ginger Alden alleen in het bed dat ze deelt met Elvis Presley. Ze gaat naar de King op zoek en vindt hem op de vloer van de badkamer, met een boek over de lijkwade van Turijn in zijn handen. Elvis is overleden ten gevolge van een hartaanval, hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door een overdosis drugs.

Meteen doen geruchten de ronde als zou Elvis niet ‘per ongeluk’ gestorven zijn, maar zelfmoord gepleegd hebben, omdat hij zich schuldig voelde vanwege zijn talloze buitenechtelijke affaires, of omdat hij bang was voor het aftakelingsproces dat gepaard zou gaan met de kanker die men eerder bij hem had vastgesteld.

Anderen beweerden dan weer dat Elvis werd vermoord, nota bene door de maffia, omdat hij in het geheim zou hebben gewerkt voor de FBI. Het meest fantastische sterke verhaal dat rond de dood van Elvis wordt verteld, is evenwel dat de King of rock ‘n’ roll helemaal niet dood is, maar integendeel zeer alive and kicking. Hij zou nogal wat problemen gehad hebben met het ouder en alsmaar vetter worden, en hij zou zich ook een gevangene gevoeld hebben van zijn eigen roem. De glitter en de glamour hadden een eenzaam man van hem gemaakt, die niet langer een normaal leven kon leiden. De voortdurende druk van de showbizz was hem te veel geworden, en Elvis was er gewoon ‘uitgestapt’. Hij had zijn dood in scène gezet, een acteur ingehuurd om de rol van zijn dode alter ego te spelen, en was onder een andere naam een nieuw leven begonnen.

In de loop der jaren zijn er heel wat zogenaamde ‘bewijzen’ aangedragen voor de stelling dat Elvis nog goed en wel in leven is. Talloze fans die hem een laatste eer bewezen, merkten op dat het opgebaarde lijk van de King een voor Presley wel erg ongewone haarsnit droeg en ook een neus bezat die sterk afweek van het overbekende en door ontelbaar velen geadoreerde reukorgaan van Elvis. Het lijk leek bovendien te ‘zweten’ en het zou wel zeven kilo minder gewogen hebben dan de echte Elvis Presley net voor hij stierf.

Persoonlijke bezittingen, zoals foto’s en juwelen – zelfs een heel vliegtuig – waren plotseling vermist. Twee dagen voor zijn dood had de King uitgebreid afscheid genomen van de stafleden van Graceland die hem het dierbaarste waren. Het handschrift op het overlijdensattest van Presley kwam merkwaardig goed overeen met dat van Presley zelf, en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan.

De journaliste Gail Giorgio spoorde een man op die luisterde naar de naam Elvis A. Presley… en die 75 miljoen dollar op de bank had staan, voor een groot deel afkomstig van de FBI. Zij wijst er ook op dat Elvis vaak de schuilnaam Jon Burrows gebruikte, en dat er inderdaad een man met die naam leefde in het plaatsje Kalamazoo, die niet alleen heel sterk op de King geleek, maar ook een zo goed als identiek handschrift had. Ze ontdekte ten slotte dat Graceland nogal eens credit card rekeningen voor Jon Burrows betaalde… tot in 1991 toe.

Er zouden verscheidene foto’s bestaan van de King… genomen na zijn zogenaamde ‘dood’, en verscheidene mensen zouden ook telefoontjes van hem ontvangen hebben…

Wat er ook van wezen mag, sinds de dood van de King, heeft zijn platenverkoop ongekende hoogten bereikt. De één zijn dood is de ander zijn brood, zegt men… Al gaat dat spreekwoord in dit geval misschien toch niet helemààl op…

Quiz Vraag (12-18): Geef ons de tweede naam van Elvis Presley!

Mayday! Mayday! Mayday!

2006-05-24T14:26:00.000+02:00

Bij Amerikaanse Airforce-piloten is het de gewoonte dat zij na een vlucht altijd een formulier invullen, waarop ze onderhoudsklachten in verband met hun toestel kunnen vermelden. Die klachten worden door het onderhoudspersoneel dan al of niet verholpen, en op hetzelfde ‘Squawk-formulier’ schrijft dat onderhoudspersoneel ook hoe ze het desbetreffende probleem opgelost hebben.

Hier volgen een paar problemen die door Amerikaanse piloten op het desbetreffende fomulier werden gesignaleerd, gevolgd door de antwoorden of de oplossingen die door het onderhoudspersoneel werden voorgesteld.

PROBLEEM: Waarde mécaniciens… De testvlucht met dit toestel was oké, met uitzondering dan van de landing op automatische piloot. Die ging nogal erg hard.
ANTWOORD: Beste piloot… Best mogelijk dat het er bij de landing op automatische piloot nogal hard aan toeging. Er is namelijk geen auto-landing in dit toestel aanwezig.

PROBLEEM GESIGNALISEERD DOOR EEN PILOOT: Er zit iets los in de cockpit.
ANTWOORD VAN DE ONDERHOUDSPLOEG: We hebben iets vastgedraaid in de cockpit.

PROBLEEM GESIGNALISEERD DOOR PILOOT: Er zitten dode insecten op het windscherm.
ANTWOORD VAN DE ONDERHOUDSPLOEG: We hebben levende insecten bijbesteld.

PROBLEEM GESIGNALISEERD DOOR PILOOT: De IFF werkt niet!
ANTWOORD VAN DE ONDERHOUDSPLOEG: De IFF werkt nooit in de OFF stand.

PROBLEEM GESIGNALISEERD DOOR PILOOT: Dit toestel reageert vreemd.
ANTWOORD VAN DE ONDERHOUDSPLOEG: We hebben het vliegtuig gewaarschuwd om voortaan normaal te reageren.

PROBLEEM GESIGNALISEERD DOOR PILOOT: Motor 3 ontbreekt.
ANTWOORD VAN DE ONDERHOUDSPLOEG: We hebben Motor 3 na kort onderzoek gevonden op de rechtervleugel.

PROBLEEM: Linkerband bijna aan vervanging toe.

Quiz Vraag (12-18): Heb jij een goed antwoord voor dit laatste probleem?