13.9.06

Raspoetin



Grigori Raspoetin was een losbandige monnik, de schrik van alle ouders met knappe jonge dochters. Hij was lelijk, had lange vette haren en een baard, en hij stonk verschrikkelijk – maar toch vielen alle vrouwen voor zijn, laten we zeggen, uitstraling en zijn hypnotische ogen. Hij beweerde wonderlijke, genezende krachten te bezitten en stichtte een eigen godsdienstige gemeente, een soort commune.
In 1907 trok Raspoetin naar Sint-Petersburg, waar hij een ophefmakende genezing verrichtte: prins Alexei, de troonopvolger, leed aan hemofilie – een toen nog ongeneeslijke ziekte waardoor het bloed niet meer kan stollen. Het kind was gevallen en het was er zeer erg aan toe. Raspoetin legde echter zijn hand op zijn voorhoofd, en Alexei genas snel. Op die manier verwierf hij een grote invloed op de ouders van de kleine Alexei. Hij kreeg niet alleen de tsaar en de tsarina van Rusland, Nicolaas II en Alexandra, in zijn macht – maar ook het lot van dat hele geweldige land.
Deze evolutie leverde Raspoetin natuurlijk ook een aantal vijanden op. Zij beschouwden de gekke geile monnik die mijlenver in het rond stonk als een verderfelijk individu, die niet alleen de tsaar en de tsarina, maar ook het hele land op termijn ten gronde zou richten. Raspoetin was met andere woorden een staatsgevaarlijke vent… en dus moest hij verdwijnen.
Op exact hetzelfde ogenblik als de Oostenrijke aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw werden doodgeschoten te Serajewo door weer een andere staatsgevaarlijke terrorist – als gevolg hiervan brak de Eerste Wereldoorlog uit – werd er op Raspoetin een eerste moordaanslag gepleegd. Die mislukte echter. Omdat hij op zijn ziekbed lag, kon de gekke monnik niet verhinderen dat de tsaar zich in die Eerste Wereldoorlog stortte. Met voor de tsaar en voor heel Rusland catastrofale gevolgen overigens.
Op 29 december 1916 pleegden prins Felix Jusupov en een aantal trawanten een tweede aanslag op het leven van Raspoetin. Ze gaven hem een plakje cake te eten, waarin cyanide was verwerkt. Maar het vergif leek niet de minste invloed te hebben op de monnik. Toen haalde de prins een pistool boven en schoot Raspoetin in de rug. Toen hij zich over het roerloze lichaam heen boog, gingen de ogen van de monnik echter plotseling open en begon hij een worsteling op leven en dood met de prins. Een trawant van Jusupov schoot hem ter hulp en pompte nog een paar kogels in het lichaam van Raspoetin, waarna dat nog eens bewerkt werd met een ijzeren staaf ook. Om zeker te spelen, gooiden de samenzweerders Raspoetin toen in een gat in het ijs van de rivier de Newa, terwijl zijn handen en voeten gebonden waren. Net voor hij door het gat zonk, maakte de schijnbaar dode Raspoetin nog met één hand een kruisteken.
Enkele jaren voordien had Raspoetin de tsaar en de tsarina gewaarschuwd: ‘Mocht ik vermoord worden door gewone mensen, dan hebben jullie niets te vrezen. Als mijn moordenaars edelen zouden zijn... dan zullen geen van de kinderen van de tsaar of andere familieleden mijn dood langer dan twee jaar overleven.’ Op 16 juli 1917, nauwelijks een half jaar later, werden de tsaar en zijn hele gezin terechtgesteld door die andere staatsgevaarlijke lui, de bolsjevieken...

QUIZ VRAAG (10+): Wie is de Vlaamse jeugdschrijver die een roman schreef met als titel 'Raspoetin'?

Geen opmerkingen:

Zoeken in deze blog

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails